शृणुत, द्विजश्रेष्ठाः, सर्वभूतशान्त्यर्थं मम वचनम्। शिखातपस्तु सर्पाणां पर्वतशिलानां च शिलाजातोः च भवति। जलानां नीलिका, सर्पाणां निर्मोकः, सौरभेयेषु खोरेकः, भूमौ उखर इति विद्धि। श्वेषु धर्मज्ञेष्वपि दृष्टिप्रतिघातः, अश्वेषु नासाप्रवेशदोषः स्मृतः, मयूराणां शिखाभेदः कथ्यते। कोकिलेषु नेत्ररक्तता, महात्मसु वैराग्यम्, मनुष्येषु च सर्वेषु भेदः श्रुतः। शुकानां सर्वेषु हिक्का, व्याघ्रेषु ज्वरः, तेषां क्लमश्च ज्वरश्चोक्तौ। मनुष्येषु, विज्ञानिनः, अयं ज्वरः नाम्ना वर्ण्यते—मरणे, जन्मनि, जीवनमध्ये च स्थितः। एष महान् महेश्वरस्य तेजः, ज्वरः नाम, अतीव उग्रः; स सर्वैः पूज्यः, सर्वैः संमान्यः, स एव प्रभुः। यः चैतस्य ज्वरस्य उत्पत्तिं ध्यानेन नित्यं पठति, स नरः रोगमुक्तः, सुखी, सर्वकामान् लभते। यः वा स्तौति, शृणोति वा, दक्षकृतं स्तोत्रम्, तस्य किञ्चिदप्यशुभं न स्यात्, दीर्घायुषी च भवति। यथा सर्वेषां देवानां मध्ये भगवाञ्छिवः श्रेष्ठः, एवं दक्षकृतं स्तोत्रं स्तोत्रेषु अग्रगण्यं। यः कीर्तिं, स्वर्गं, ऐश्वर्यं, धनं, जयम् इच्छति, स भक्त्या पठेत्; ज्ञानकामः प्रयत्नेन पठेत्। रोगपीडितः, दुःखितः, दरिद्रः, भीतः, राजकार्यनिरतः वा, महाभयात् विमुक्तिम् आप्नोति। अस्मिन्नेव देहे महेश्वरगणैः सह इह सुखं प्राप्य, गणपतित्वं लभते। यत्र गृहे भवस्तुतिः क्रियते, तत्र न यक्षाः, न पिशाचाः, न नागाः, न विनायकाः विघ्नं कुर्वन्ति। या स्त्री श्रद्धया शृणोति, भावे लीनाभवति, सा पितृगृहे पतिगृहे च मानिता भवति। यः वा एतत्सर्वं शृणोति, पुनः पुनः पठति, तस्य सर्वकार्याणि निर्विघ्नानि सिद्ध्यन्ति। यद् मनसा चिन्त्यते, वाचा उच्यते, तत्सर्वं तस्य पुनःपुनः स्तोत्रपाठेन सिद्ध्यति। सगुहदेवतायै, देवी, नन्दीश्वराय च हविर्दत्त्वा, संयम्यात्मानं विधिवत्, तेषां नामानि क्रमशः पठेत्; तदा इच्छितं धनं, सुखं, भोगांश्च लभते। यः म्रियते, स स्वर्गं गच्छति, सहस्रयोषित्संवृतः, सर्वकामसमन्वितः—even if all sins are present. यः दक्षकृतं स्तोत्रं पठति, स सर्वपापात् विमुक्तः, मृत्युः पश्चात् शिवगणैः सह एकत्वं प्राप्नोति, देवानां दानवानां च संमानितः। स वृषवाहनयुक्ते दिव्यरथे विराजते, सृष्ट्यन्ते पर्यन्तं रुद्रानुचरः तिष्ठति। एवं व्यासः, पराशरात्मजः भगवाञ्जगाद—एतत् न कश्चन जानाति, न च कस्यचित् वक्तव्यम्। वैश्यादिषु पापयोनिषु जाताः, स्त्रियः, शूद्राश्च, एतत् परं रहस्यं शृण्वन्तः रुद्रलोकं गच्छन्ति। यः ब्राह्मणेभ्यः पुण्यकाले नित्यं पठति, स द्विजः निःसंशयं रुद्रलोकं प्राप्नोति। एवं रुद्रकोपसमुत्थं पापनाशकं चरित्रं श्रुत्वा, श्रेष्ठाः ऋषयः व्यासस्य वचनात् शुश्रुवुः, द्विजाः च प्रमोदिताः। तैः पार्वत्याः कोपः, शम्भोः दुर्दमः रोषः, वीरभद्रस्य जन्म, भद्रकाळ्याः उत्पत्तिः श्रुतम्। दक्षयज्ञविनाशः, शम्भोः अद्भुतशक्तिः, महात्मनः दक्षस्य पुनः कृपा—एतदपि श्रुतम्। रुद्रस्य यज्ञभागः, दक्षस्य यागफलम्, पुनः पुनः हर्षिताः, तुष्टाः, विस्मिताश्च अभवन्। ततो द्विजाः व्यासं पुनः शेषकथा विषये पप्रच्छुः। पृष्टः व्यासः एकाम्रक्षेत्रस्य कथा पुनः उक्तवान्। ब्रह्मणा उक्तां पुण्यां कथां श्रुत्वा, श्रेष्ठाः मुनयः प्रमुदिताः, पुलकिताङ्गाः, स्तुतिं चक्रुः। अहो, भगवतः शम्भोः माहात्म्यं त्वया कीर्तितम्, दक्षयज्ञविनाशश्च, देवश्रेष्ठ। त्वं सम्यग्वद एकाम्रक्षेत्रस्य माहात्म्यम्, वयं श्रोतुमिच्छामः, अस्माकं जिज्ञासा परमा। तद्वचनं श्रुत्वा, लोकनाथः चतुर्मुखः ब्रह्मा उवाच—शम्भोः तत् क्षेत्रं पृथिव्यां पापकृत्क्षयकारकम्। शृणु, मुनिशार्दूल, संक्षेपेण वक्ष्यामि पुण्यतमं क्षेत्रं, सर्वपापहरं, दुर्लभं च। तत्र लक्षलिङ्गैः भूषितं क्षेत्रं, वाराणसीसमानं पुण्यं, एकाम्रनाम्ना प्रसिद्धं, अष्टतीर्थयुतं च। प्राचीनकाले एकाम्रवृक्षः तत्र स्थितः, तस्य नाम्ना क्षेत्रं एकाम्र इति प्रसिद्धम्। तत्र सदा हृष्टाः, समृद्धाः जनाः, पुरुषाः स्त्रियश्च, विद्वद्गणैः समृद्धः, धनधान्यसम्पन्नः। नगरी गृहद्वारैः, त्रिशालार्चितैः, सर्ववणिज्जनसमाकीर्णा, विविधरत्नमणिभूषिता। तत्र उच्चशिखरनिवेशितैः, रथैः शोभितैः, राजहंससदृशैः प्रासादैः विभूषिता नगरी विराजते।