सागरमध्ये, नदीदुर्गेषु, पर्वतेषु, गुहासु, वृक्षमूलदेशेषु, गोशालासु, घनवनान्तरेषु च ये स्थिताः; तथा च चौर्यस्थानेषु, मार्गेषु, चत्वरेषु, सभासु, गजाश्वरथशालासु, भग्नोद्यानगृहेषु च ये निवसन्ति; पञ्चमहाभूतेषु, दिशासु, विदिशासु, इन्द्रसूर्ययोः मध्ये, चन्द्रसूर्यरश्मिषु च ये स्थिताः; अधोलोकवासिनः, तदतीतान् ये गताः—तेषां सर्वेषां त्रिः प्रणामः क्रियते। सर्वं त्वमेव, भगवन्, सर्वव्यापी, सर्वभूताधिपः, सर्वजीवान्तरात्मा, अतः त्वं न आमन्त्रयितव्यः। विविधद्रव्ययज्ञैः त्वमेव पूज्यः, त्वमेव सर्वकर्मकर्ता, अतः त्वं न आमन्त्रयितव्यः। अथवा, भगवन्, तव सूक्ष्ममायया मया मोहोऽपि कृतः, वा अन्येनापि कारणेन त्वं न आमन्त्रितः। अतः कृपां कुरु, देवेश, त्वमेव मे शरणं, त्वमेव गन्तव्यं, त्वमेव आधारः, अन्यो नास्ति इति अहं मन्ये। एवं महेशं स्तुत्वा, स बुद्धिमान् विरामं ययौ; स भगवन् तुष्टः सन् पुनः दक्षं सम्बोधितवान्। “तेन तव स्तोत्रे तुष्टोऽस्मि, दक्ष, धर्मज्ञ; किम् अधिकं वाक्यं? त्वं मम समीपं आगमिष्यसि।” इत्युक्त्वा, भवः त्रैलोक्यनाथः, सान्त्वनवाक्यं, ज्ञानपूर्णं वचनं उवाच। “दक्ष, यज्ञविनाशे दुःखं मा कुरु; अहं यज्ञविनाशकः, पूर्वं त्वया दृष्टं, निष्पाप। पुनः, धर्मज्ञ, मत्तः वरं गृहाण; प्रसन्नमुखः, एकचित्तः, श्रूयामि। मम प्रसादात्, प्रजापते, सहस्राश्वमेधशतवाजपेयफलं प्राप्तव्यानि। वेदाः षडङ्गैः सह, सांख्ययोगशाखाः सर्वाः, तपो महत्तमं कृतवान्, देवदानवैरपि दुष्करम्। द्वादशवर्षे, अज्ञैः निन्दितः, जातिवर्णाश्रमधर्मनियमितः, यत्र तत्र न स्थितः। पशुपतव्रतम्, पशुबन्धमोचनाय, सर्वाश्रमेषु मया स्थापितम्, समाहितम्। दक्ष, एतत् शुभव्रतम्, सर्वपापमोचनम्, यथावत् पालनात् यद् फलम्, तत् तव, महाभाग, दुःखं मनसि मा कुरु। इत्युक्त्वा, देवेशः, पत्न्या गणैः सह, दक्षस्य साक्षात् अदृश्यः अभवत्। मया यथोक्तं भागं लब्ध्वा, भवः सर्वधर्मविद्, तापं बहुधा वितरति। सर्वभूतशान्त्यर्थं, द्विजाः, शृणु; शिरस्तापः सर्पेषु, पर्वतशिलासु, शिलाजतुशिलासु च। नीलिका जलेषु, निर्मोकः सर्पेषु, खोरकः सौरभेयेषु, ऊखरः पृथिव्यां। श्वानेषु धर्मज्ञाः दृष्टिदोषं प्राप्नुवन्ति; अश्वेषु नासिका दोषः, मयूरेषु शिरः विदारणम्। कोकिलेषु नेत्ररक्तता, महात्मसु वैराग्यम्, जनेषु विभेदः सर्वत्र श्रुतः। शुकेषु हिक्का, व्याघ्रेषु ज्वरः, श्रूयते, तेषु श्रान्ति ज्वरः। मनुष्येषु, सर्वज्ञाः, ज्वरः नाम्ना वर्ण्यते; मृत्यौ, जन्मनि, जीवने च स्थितः। एष महेश्वरशक्तिः, ज्वरः नाम, अतिवेगवान्; स सर्वजीवैः पूज्यः, मान्यः, प्रभुः। यः अविचलितचित्तः, ज्वरस्य उत्पत्तिं एकाग्रचित्तः पठति, स रोगमुक्तः, सुखी, सर्वकामान् लभते। यः दक्षस्य उक्तं स्तोत्रं स्तौति वा शृणोति, तस्याप्रशस्तं न दृश्यते, दीर्घायुः भवति। यथा सर्वदेवेषु भवः श्रेष्ठः, तथा दक्षकृतं स्तोत्रं स्तोत्रेषु अग्रगण्यं। यशः, स्वर्गं, ऐश्वर्यं, विजयम् इच्छन्ति, भक्त्या पठेयुः; ज्ञानकामाः प्रयत्नेन पठेयुः। रोगपीडितः, दुःखी, दरिद्रः, भयग्रस्तः, राजकार्यनियुक्तः, महद्भयात् विमुक्तः। एतत् शरीरं, महेश्वरगणैः सुखं लब्ध्वा, गणेश्वरः भवति। यत्र भवस्तु स्तूयते, यक्षाः, पिशाचाः, नागाः, विनायकाः विघ्नं न कुर्युः। स्त्री भक्त्या शृणोति, भवसमाधिना, तया पितृगृहे, पतिगृहे च सम्मानम्। यः शृणोति वा पुनःपुनः पठति, सर्वकार्याणि विघ्नरहितानि सिद्ध्यन्ति। मनसा यत् चिन्त्यते, वाचा यत् उक्तं, स्तोत्रपुनःपाठात् सर्वं साध्यते। सगुहदेव्या नन्दीश्वरस्य च हविः दत्त्वा, यथाक्रमं नामानि पठित्वा, संयमेन, शीलसम्पन्नः, इच्छितं धनं, सुखं, भोगं लभते। मृतः स्वर्गं गच्छति, सहस्रनारीसमन्वितः, सर्वसुखसम्पन्नः, सर्वपापयुक्तोऽपि।