स गोविन्दः गवां नेता, गवां मध्ये विचरन्, वृषवाहनः, त्रैलोक्यपालकः, गवां रक्षिता, गर्गः च, सर्वेषां गवां मध्ये प्रसिद्धः, सर्वत्र गवां रक्षणे प्रवर्तते। स चैकमुखेन्दुमुखः, सुन्दरमुखः, कठिनमुखः, अमुखः, चतुर्मुखः, बहुमुखः, युद्धे सदा प्रवृत्तमुखः च अस्ति। हिरण्यगर्भः, पक्षिरूपधारी, धनदः, धनपतिः, विशालः, महानधर्मः, महाप्रवीणः, दण्डधारी, युद्धप्रियः च सः। स स्थितः, स्थिरः, धैर्ययुक्तः, अचलः, सुव्यवस्थितः, दुर्निग्रहः, दुर्दम्यः, दुरासदः, दुस्तरः च। दुर्ग्राह्यः, दुरुपगम्यः, नित्यः, दुर्जयः, विजयी, जयस्वरूपः; शशः, शशाङ्कनेत्रः, शीतोष्णस्वभावः, क्षुधा, तृष्णा, जरारूपः च। क्लेशरोगरूपः, व्याधिनाशकः, व्याधिपतिः, सहिष्णुः, पशुयाजकः, रोगकारणरूपः च। सः शिखण्डी, पुण्डरीकः, कमललोचनः, दण्डधारी, चक्रदण्डधारी, रुद्रभागविनाशकः च। विषपः, सुधापः, दिव्यपेयपः, क्षीरसोमपः, मधुपः, जलपः, सर्वपः, बलवान् दुर्बलः च। वृषाङ्गः, वृषः, वृषनेत्रः, कीर्तिवृषः, लोकपावनः च। चन्द्रसूर्यौ तव नेत्रे, भगवन्, हृदयं पितामहः; अग्निष्टोमः तव शरीरम्, धर्मकर्मणा प्रतिष्ठितम्। न ब्रह्मा, न गोविन्दः, न प्राचीनर्षयः तव यथार्थमाहात्म्यं वेदितुं शक्नुवन्ति, हे शिव। ये शिवस्य सूक्ष्मरूपाणि, तानि मम सम्मुखानि सन्तु; तैः सर्वतः रक्ष्येयं, पित्रा पुत्रवत्। रक्ष मां, त्वया रक्षितव्यः अस्मि, हे निष्कलङ्क; नमस्ते। प्रभुः भक्तवत्सलः, अहं च सदा तव भक्तः। स एक एव समुद्रतीरे स्थित्वा, सहस्राणि दुरदृश्यानि भूतानि व्याप्य, सदा मम रक्षिता भवतु। नमः तस्मै योगेशाय, यं जाग्रतः, जितप्राणाः, शुद्धस्थिताः, समदर्शिनः, ध्यानस्थाः प्रकाशरूपेण पश्यन्ति। यदा कल्पान्ते समयः आगच्छति, स सर्वाणि भूतानि भक्षयित्वा, उदकेषु शयितः भवति; तस्मिन्नेव जलशायिनि अहं शरणं प्रपद्ये। यः राहितुर्मुखं प्रविश्य रात्रौ चन्द्रं पिबति, सूर्यं च भक्षयति, स्वरभानुरूपः, स एव चन्द्राग्निरूपः च। ये अंगुष्ठमात्राः पुरुषाः, सर्वभूतशरीरेषु स्थिताः, ते मां सदा पालयन्तु, मम कल्याणं च वर्धयन्तु। येन गर्भाः उत्पाद्यन्ते, यः जलासु च तेषां भागेषु च स्थितः, तेषां स्वाहा स्वधा च हविः सम्प्रयातु, ते च तद् उपभुञ्जीरन्। येन देहस्थाः भूतानि वर्धन्ते, रोदन्ति, हृष्यन्ति, न च पीड्यन्ते, तेषां सदा नमः। ये समुद्रे, नदीनिकायेषु, पर्वतेषु, गुहासु, वृक्षमूलेषु, गोष्ठेषु, काननेषु च निवसन्ति; ये चौर्यपथे, मार्गे, चत्वरे, सभायाम्, गजाश्वरथशालासु, भग्नोद्यानगृहेषु च; ये पञ्चमहाभूतेषु, दिक्षु च, विदिक्षु च, इन्द्रसूर्ययोः मध्ये, चन्द्रसूर्यरश्मिषु च; ये पातालेषु, तदतीतेषु च निवसन्ति—तेषां सर्वेषां नमो नमः। त्वं सर्वं, भगवन्, सर्वव्यापी, सर्वभूताधिपः, सर्वभूतान्तरात्मा; अतः त्वं न आह्वेयः। त्वमेव पूज्यः, भगवन्, नानाविधैः यज्ञैः; त्वमेव सर्वकर्मकर्ता; अतः त्वं न आह्वेयः। अथवा, भगवन्, तव सूक्ष्ममायया मोहितोऽस्मि, अथवा अन्यकारणात् त्वां न आह्वयम्। त्वं मे अनुग्रहं कुरु, देवेश; त्वमेव शरणं, त्वमेव गतिः, त्वमेव आधारः, अन्यो नास्तीति अहं मन्ये। एवमुक्त्वा महादेवं स्तुत्वा, स प्राज्ञः तुष्णीं बभूव; स भगवान् तुष्टः भूत्वा, दक्षिणया वाचा पुनः दक्षं उवाच। "स्तुत्या तुष्टोऽस्मि, दक्ष, सत्त्ववान्; किमन्यैर्वचोभिः? समीपं मम आगमिष्यसि।" इति भुवनत्रयेश्वरः भवः, प्रशमवचोक्त्या, ज्ञानमयवचोभिः, दक्षं समाश्वासयत्। "दक्ष, यज्ञविनाशे मा शुचः; अहमेव यज्ञनाशकः, पूर्वं त्वया दृष्टः, निष्पाप।" "पुनः, पुण्यवते, मत्तः वरं गृहाण; प्रसन्नवदनः, एकचित्तः, शृणु। मम प्रसादात्, प्रजापते, सहस्राश्वमेधस्यान्यं फलं, शतवाजपेयस्य च प्राप्स्यसि। वेदान् षडङ्गैः सह, सर्वाणि सांख्ययोगशास्त्राणि च, देवासुरैर्दुर्लभं महत्तपश्चार्य। द्वादशवर्षाणि, अज्ञैः निगूढः, तिरस्कृतः, वर्णाश्रमधर्मपालनः, नियमबद्धः, न कदाचिदत्र तत्र च।" "पाशुपतव्रतं, पशुपाशविमोक्षाय, सर्वाश्रमेषु मया स्थापितम्, संगृहीतम्, निश्चितम्। एतद् पुण्यव्रतं, सर्वपापविनाशनम्, यथाविधि आचर्य स्यात् यत् महाफलम्, तत् तवास्तु, महाभाग, मनः शोकं त्यज।" इत्युक्त्वा, स देवेश्वरः, भार्यया गणैः सह, दक्षस्य अदृश्यः अभवत्, अनन्ततेजाः। मया निर्दिष्टभागं प्राप्य, भवः, सर्वधर्मवित्, तापं नानाविधं वितरति स्म।