शिरोमेधस्य हन्तारं, केशवस्य केशच्छेदकं, भगस्य नेत्रभेदकं, पूष्णः दन्तहरं च शिवं नमस्कृत्य, धनुः, शूलं, खड्गं, गदां च धारयन्तं, कालकालं, त्रिनेत्रं च पुनः पुनः प्रणमामः। मृत्युघ्नं, गिरिवासिनं, हिरण्यबीजं, कुण्डलधरं च वन्दामः। दैत्यशासनविनाशकं, योगिनां गुरुम्, चन्द्रसूर्यनेत्रं, ललाटलोचनं च प्रणमामः। श्मशानरम्यविहारिणं, तत्रैव वरदायकं, देवाधिपतिं, त्र्यम्बकं पुनः पुनः नमस्कृत्य, गृहस्थव्रती, जटिलब्रह्मचारी, अर्धमुण्डं, पूर्णमुण्डं, प्रजापतिं च सदा प्रणमामः। अप्सु तप्तं, योगसिद्धिदायकं, शान्तं, संयतं, सृष्टिसंहारकर्तारं च वन्दामः। कृपादायकं, धारकं, रुद्रं, वसून्, आदित्यांश्च, अश्विनौ च पुनः पुनः प्रणमामः। पितरं, सांख्यं, विश्वदेवान्, शर्वं, उग्रं, शिवं, वरदं च नमस्कृत्य, भीमं, सेनान्यं, प्रजापतिं, शुद्धं, रिपुघ्नं, सद्योजातं च वन्दामः। महादेवं, अद्भुतं, नानारूपं, मुख्यं, अनन्तं, कार्यकारणं च प्रणमामः। पुरुषं, पुरुषस्येश्वरं, गुणप्रधानसंयोगकर्तारं च नमस्कृत्य, प्रकृतिपुरुषयोः प्रवर्तकं, कृताकृतकर्ता, फलसंयोगदायकं च वन्दामः। सर्वेषां कालज्ञं, नियामकं, नानाकर्तारं, गुणकर्मदायकं च प्रणमामः। देवदेवेश्वरं त्वां प्रणमामि, भूतकर्तारं त्वां प्रणमामि; हे शिव, सौम्यवदन, अस्माकं सौम्यं दर्शनं भव। एवं स्तुतः स भगवान् उमापतिः सर्वैः सुरैः प्रशस्तः, अमरानिदमुवाच। "देवा, अहं सुलभः सौम्यश्च; वरं वृणुध्वं, शीघ्रं वः वरं दास्यामि न संशयः।" ततः सर्वे देवा नमस्कृत्य त्रिनेत्रं ऊचुः—"भगवन्, अयं वरस्तव हस्ते स्थातु; यदा आवश्यकं तदा त्वं वाञ्छितं वरं दास्यसि।" सः "एवं भवतु" इति उक्त्वा, देवान् विसृज्य, प्रमथगणैः सह लोकैः स्वगृहं प्रविवेश हरः। यः कश्चिद् एतत् हरीणां दिव्यं महोत्सवं देवानां ब्राह्मणानां च पुरः गायति, सः गणपतिसमानो देहत्यागानन्तरं सुखं प्राप्नोति। ब्राह्मणश्रेष्ठ, यः शृणोति वा पठति वा स्तोत्रं, सः सर्वेषु लोकेषु देवैः पूज्यते, इन्द्रवत्। भगवान् स्वगृहं प्रविश्य उत्तमासने उपविष्टः, तदा दुष्टः क्रूरः च मन्युः तं देवं ताडयितुम् उद्दिश्य स्थितवान्। स पापकृत्, दुर्वृत्तसमायुक्तः, दुष्टचित्तः, कुलहीनः, सर्वलोकान् पीडयन्, सर्वाङ्गावरणरूपधारी, ऋषीणां व्रतचर्यायाः विघ्नकर्ता, रत्याः सहितः चक्ररूपेण प्रादुरभूत्। तदा, विप्राः, देवाधिपः तं दुरात्मानं ताडयितुम् इच्छन्, तृतीयनेत्रेण तं तिरस्कृतदृष्ट्या अपश्यत्। ततस्तस्य नेत्रात् वह्निः उत्पन्नः, सहस्रार्चिमालाधारी, त्वरया रत्याः पतिं सह अनुचरैः दग्धवान्। दग्धः, पीडितः, व्यथितः सः विकृतस्वरेण करुणं रुदन्, देवस्य प्रसादं याचमानः भूमौ पतितः। ततः मन्युः, दग्धाङ्गः, लोकदुःखदायकः, क्षणेन मूर्च्छितः पतितः। तस्य पत्नी, दुःखार्ता, करुणं विलपन्ती, दुःखविह्वला, देवीं देवं च दयां याचते स्म। तयोः करुणां ज्ञात्वा, तौ दयालु देवौ तां शोकार्तां सान्त्वयित्वा, इदं वचः ऊचतुः—"नूनं, सः दग्धः, अत्र पुनर्जन्म न प्राप्स्यति; देहाभावेऽपि, भगवति, सर्वकार्याणि साधयिष्यति।" "यदा विष्णुः वसुदेवसुतः अवतरिष्यति, तदा तस्य पुत्रः तव पतिः भविष्यति।" एवं वरं लब्ध्वा, कामपत्नी, प्रसन्नवदना, हृष्टा स्वाभिलषितं स्थानं ययौ, श्रमं त्यक्त्वा। कामदग्धं तं देवं, वृषध्वजं, हिमालये उमया सह प्रमुदितं तत्र निवसन्तं विप्राः कथयन्ति। शोभनगुहासु, पद्माकरेषु, गुहासु, रम्यधारासु, पीतकुसुमवनेषु च सः रममाणः, रम्यतीरेषु, किन्नरसेवितेषु, गिरीन्द्रशिखरेषु, सरःस्वेषु, सरसिषु च, रम्यकुञ्जेषु, बहुविहगनिनादितेषु, पुण्यतीर्थेषु, मुनिश्रमेषु च, विद्याधरैः भूषितेषु, गन्धर्वयक्षदेवगणैः सेव्यमानेषु, त्रिनेत्रधारी देवो देव्या सह रमते स्म। इन्द्रादिभिः सुरगणैः, ऋषिभिः, यक्षैः, सिद्धैः, गन्धर्वैः, विद्याधरैः, मुख्यदैत्यैः, नानाविधैः च अन्यैः परिवृतः, शम्भुः तस्मिन् गिरौ प्रमोदं प्राप।