विवाहकाले तु ब्राह्मणाः योगबलसमन्विताः वृषध्वजं परमेश्वरं च उमां सह प्रणम्य, तस्य परमदंपत्योर्यथाविधि पूजनं कृतवन्तः। तदा स दिव्यः विवाहः सम्पन्नः, यं न कदापि देवाः क्वापि जानन्ति; एवं शुभं स्वयम्वरं च देवस्याश्चर्यविवाहं सर्वमाख्यातवानस्मि—शृणुत। ततः परमतेजस्विनो भवस्य विवाहानन्तरं, देवा इन्द्रमुख्याः परमं हर्षं प्राप्तवन्तः, तं पुण्यश्लोकैः स्तुत्वा, महेश्वरं प्रणेमुः। ते ऊचुः—"नमः पर्वतध्वजाय, नमः गिरिशाय; नमो वातवेगाय, विकृतायाजिताय च; नमो दुःखनाशाय, शुभधान्यदाय च। नमः श्यामकेशाय, अम्बिकापतये; नमो वातरूपाय, शतविकृताय च। नमो भैरवरूपाय, विकृताक्षाय; सहस्राक्षाय, सहस्रपादाय च। नमो देवसखाय, वेदाङ्गाय; नम इन्द्रनिग्रहाय, वेदाङ्कुरभुजाय च। नमः स्थावरजङ्गमाधिपतये, शमकराय; जलध्वजाय, युगान्तकृते च। नमः कपालमालिने, कपालसूत्रधारिणे; कपालहस्ताय, दण्डमुद्गरधारिणे च। नमो जगत्रयेशाय, भूतविहारिणे; खट्वाङ्गधारिणे, प्रमथदुःखनाशिने च। नमः यज्ञशिरच्छेत्त्रे, कृष्णकेशहराय; भगाक्षिहर्त्रे, पूषणदन्तहर्त्रे च। नमो धनुर्धराय, शूलखड्गमुद्गरधारिणे; कालकालाय, त्रिनेत्राय च। नमो मृत्युघ्नाय, गिरिवासिने, हिरण्यबीजाय, कुण्डलधारिणे च। नमो दानवाचार्यविनाशाय, योगिगुरवे; चन्द्रसूर्यलोचनाय, ललाटनेत्रधारिणे च। नमः श्मशानविहारिणे, तत्रैव वरदाय; देवाधिपतये, पुनःपुनस्त्र्यम्बकाय च। नमो गृहस्थव्रतिने, जटिलब्रह्मचारिणे; अर्धमुण्डाय, पूर्णमुण्डाय, प्रजापतये च। नमः आप्सु तप्ताय, योगदाय; शान्ताय, संयताय, सृष्टिसंहारकर्त्रे च। नमो दयादायिने, धारकाय, पुनःपुनरनमः; नमो रुद्राय, वसुभ्यः, आदित्येभ्यः, अश्विभ्यश्च। नमः पितृमते, सांख्याय, विश्वदेवाय; नमः शर्वाय, उग्राय, शिवाय, वरदाय च। नमो भीमाय, सेनापतये, प्रजापतये, शुद्धाय, रिपुघ्नाय, सद्योजाताय च। नमो महादेवाय, आश्चर्यविचित्राय, मुख्याय, अनन्ताय, कार्यकारणात्मने च। नमः पुरुषाय; नमस्ते पुरुषार्थसंपादकाय, पुरुषगुणसंयोगकर्त्रे च। नमः प्रकृतिपुरुषयोः सर्वथा प्रवर्तकाय, कृताकृतकर्त्रे, फलसंयोगदायिने च। नमः सर्वेषां कालज्ञाय, नियमकर्त्रे, वैचित्र्यकर्त्रे, गुणकर्मदायिने च। नमो देवानां देवेश्वराय; नमो भूतकृते; हे शिव, सौम्यवदन, सौम्यः भव दृष्ट्यस्माकं प्रभो।" एवं स्तुतः स भगवान्, लोकनाथः, उमापतिः, सर्वैः देवैः पूज्यमानः, अमरानिदमुवाच—"देवाः, अहं सुलभः सौम्यश्च; वरं वृणुत, शीघ्रं निर्विकल्पं दास्यामि।" ततो देवाः सर्वे प्रणम्य त्रिनेत्रं प्राहुः—"भगवन्, एषः वरस्तव हस्तेऽस्तु; यदा आवश्यकता स्यात्, तदा भवांश्च कामितं वरं दास्यसि।" स भगवान् "एवमस्तु" इत्युक्त्वा, देवांश्च विसृज्य, प्रमथगणैः सह लोकैः स्वगृहं प्रविवेश। यः कश्चिदयं हर्युत्सवः देवतानां ब्राह्मणानां च पुरः गायति, स गणेश्वरसमो देहत्यागानन्तरं सुखमवाप्नोति। ब्राह्मणश्रेष्ठ, यः शृणोति वा पठति वा एषां स्तोत्रं, स सर्वलोकेषु देवैः पूज्यते, यथा देवराजः। यदा भगवान् स्वगृहं प्रविश्य उत्तमासने निषण्णः, तदा स कपटी क्रूरश्च मन्युः, देवमुद्दिश्य ताडयितुमुद्यतः। स दुष्टः, दुष्कर्मसंगतः, पापकृत् कुलपामरः, यः सर्वलोकान् पीडयति, सर्वाङ्गावरणरूपधारी, स मुनिव्रतानां विघ्नकर्ता, व्रतोपवासिनां च, चक्रनाम्ना स्वरूपेण, रत्याऽपि सह समुपस्थितः। तदा, हे ब्राह्मणाः, देवाधिदेवः, तं दुष्टं ताडयितुमिच्छन्, तृतीयनेत्रेण क्रोधदृष्ट्या तं निरीक्ष्य, तिरस्कारपूर्णया चक्षुषा तमवलोकयन्। तस्य नेत्रात् सहस्रार्कमालावह्निः समुत्पन्नः, स च सन्दर्शनेनैव रत्याः पतिं सहानुचरैः दग्धवान्। स तु दग्धः, संतप्तः, पीडितः, विकृतया वाचा दीनं रुदन्, देवस्य प्रसादं याचमानः, भूमौ पतितः। ततः मन्युः, लोकपीडनकर्ता, अग्निना दग्धशरीरः, सहसा मूर्च्छितः, तत्क्षणमेव पतितः। तस्य भार्या तु, महान्तं शोकं प्राप्य, दीनया वाचा विलपन्ती, दुःखार्ता, देव्या देवस्य च करुणां प्रार्थयमानाऽभवत्।