ऋतूनां परिवर्तनकाले, महद् गिरिः स तु सुदृढेन सत्कारेण सहसा सम्पूर्णतां गतः, यथा पापात्मा स्वार्थसिद्धिं प्राप्नोति। तस्य शैलस्य शिखराणि हिमपटलैः आवृतानि बभासिरे, यथा भूमिपः महतीभिः शुक्लच्छत्रैः शोभते। तत्र वाताः पुनः पुनः देवतासुरस्त्रीणां रतिं प्रचोदयन्तः वहन्ति स्म, सरांसि च निर्मलजलानि पद्मोत्पलविकसितानि तत्र सन्ति स्म। गुरोः कन्यायाः विवाहसमये वसन्तऋतुः आगतः। तत्र स्त्रियः अल्पस्फीतस्तन्याः सन्तः अधिकं शोभमानाः अभवन्, सरांसि च नात्युष्णानि नातिशीतानि, पद्मरजसा सुवर्णाभानि जातानि। प्रियङ्गवृक्षाः आम्राश्च, आम्राणि च प्रियङ्गुना सह, पुष्पगुच्छैः विराजमानानि परस्परं स्पर्धमाना इव बभूवुः। श्वेतहिमशिखराणां मध्ये तिलकपुष्पाणां गुच्छाः वृद्धसमितिसङ्घातानिव सन्निविष्टाः बभासिरे। तत्र तु प्रस्फुटिताशोकलताः शालवृक्षेषु लता इव प्रलम्बमाना, कामार्तस्त्रीणां बाहवो वलयितकण्ठेषु प्रियेष्विव, शोभन्ते स्म। तत्र अशोकः, सर्जः, अर्जुनः, कोविदारः, पुंनागः, नागेश्वरः, कर्णिकारः, लवङ्गः, तालः, अगुरुः, सप्तपर्णः, वटः, शोभाञ्जनः, नारिकेलवृक्षाश्च सन्ति स्म। अन्येऽपि वृक्षाः फलपुष्पसमृद्धाः, रम्यरूपिणः, सरांसि च सुवर्णजलपूर्णानि चक्रवाककारण्डवहंससंयुतानि सन्ति स्म। तत्र सरांसि पद्मोत्पलमत्स्ययुक्तानि, कादम्बकदत्यूहबकसंपन्नानि च, वृक्षेषु च नानावर्णपक्षिणः शोभायमानपक्षाः दृश्यन्ते स्म। तत्र पक्षिणः क्रीडन्तः परस्परं स्पर्धमाना, शब्दान् कुर्वन्तः, कामार्तदेहाः, तस्मिन्गिरौ पार्वत्याः विवाहे मृदुविशीतलवाताः वहन्ति स्म। मलयाचलजाः पवनाः मृदुशुक्लपुष्पाणि वृक्षेभ्यः पातयन्तः, सर्वाः शुभाः ऋतवः सम्यग्भूताः प्रकाशन्ते स्म। मालतीलताः परस्परं संश्रित्य, मदमत्तभृङ्गगीतैः शिलापुष्पसमूहेन च सुसंपन्नाः बभूवुः। जलानि नीलोत्पलैः नीलानि, शुक्लोत्पलस्तम्भैः शुक्लानि, रक्तोत्पलैः रक्तानि, तेषां पत्रेषु मदमत्तभृङ्गसंघाः संचारन्ति स्म। केषुचित् विस्तीर्णजलेषु सर्वत्र सुवर्णपद्मानि विकसन्ति स्म, अन्यत्र मणिशिलास्तम्भाः शोभन्ते, केषुचित् सरःस्सु सर्वतोऽपि पद्मवनानि जातानि। तत्र रम्याणि सरांसि पद्मोत्पलविकसितानि, नानापक्षिसम्पन्नानि, सुवर्णपङ्क्तिसोपानपरितः शोभन्ति स्म। तस्य शैलस्य शिखराणि विपुलपुष्पसमृद्धकर्णिकारवृक्षैः भूषितानि सततं सुवर्णवद् बभासिरे, द्विजश्रेष्ठाः। सर्वदिक् पाटलवृक्षैः, स्फुटितपुष्पैः रक्तदलैः च चलितवातैः, वर्णिता बभूवुः। तत्र गिरौ प्रस्फुटितकृष्णार्जुनदशशोकादिवृक्षाः परस्परं स्पर्धमानाः शोभन्ते स्म। किंशुकवनानि रम्यस्वरैः शोभितानि, पर्वतस्य सर्वेषु पार्श्वेषु बभासिरे। तस्मिन् काले हिमवत्पर्वतस्य शोभा तमालगुल्मवृक्षैः वर्धिता, तेषां नीलमेघसमूहाः शिलागुहासु गुह्यन्त इव दृश्यन्ते स्म। विपुलपुष्पसमृद्धविस्तीर्णशाखायुतचन्दनचम्पकवृक्षैः, मदमत्तकोकिलस्वरेण, हिमालयः तदा दीप्तिमान् बभूव। सर्वतः कोकिलानां मृदुस्वरश्रवणेन, नीलकण्ठपक्षिणः पिच्छानि चालयन्तः, मधुरतरं गायन्ति स्म; तेषां निनादेन कामदेवः धनुर्धरः, दिव्याङ्गनानां वपुषि विक्षेपाय सज्जः अभवत्। आदित्यस्य तापः तीव्रोऽभवत्, जलं च दुर्लभम्; तस्मिन्नेव काले, देवीविवाहसमये, ग्रीष्मऋतुः हिमालये समुपस्थितः। तत्र बहुपुष्पगुच्छयुक्तैः वृक्षैः पर्वतशिखराणि सर्वतः सुशोभनानि जातानि। तथापि तस्मिन्गिरौ रम्यतमाः वाताः वहन्ति स्म, पाटलकदम्बार्जुनगन्धं दूरम् वहन्तः। सरांसि पुष्पितपद्मसमूहेन, रक्तकेसरैः, फलभक्षकहंसकुलैः, जलचरविहङ्गैः च शब्दायमानानि, तटेषु च शोभन्ते स्म। तथैव कुरबकवृक्षाः, शुक्लपुष्पैः विराजमानाः, सर्वेषु शिखरेषु भ्रमरसमूहैः सेव्यमानाः। पर्वतस्य विस्तीर्णेषु पार्श्वेषु बकुलवृक्षाः सर्वदिक् सुरभिपुष्पाणि विसृजन्ति स्म। एवं, षडृतवः विविधपुष्पवृक्षैः विभूषिताः, नानापक्षिगीतमधुराः, हिमशैलसुता-विवाहार्थं समागताः, मुनिश्रेष्ठ। तदा सर्वे प्राणी समागत्य, नानावाद्यनिनादैः सह, अहम् अपि तत्रासं, द्विजोत्तमाः। अथ पर्वततनयां यथोचिताभरणैः विभूष्य, अहं स्वयमेव तां नगरं प्रत्यानीय, द्विजश्रेष्ठाः। ततः पुनः अहं देवमुपस्थित्य, होत्रकर्मणि स्थितं, उवाच – “तवाग्नेयं हविर्ददामि।” यदि त्वं अनुमतिं ददासि, तदा विधिपूर्वकं कर्म कर्तव्यम्; इति शङ्करः, देवदेवो, जगन्नाथः, माम् उवाच। “देवाधिप, यद् यत् त्वया निर्दिष्टं, तद् यथेष्टं कुरु; सर्वाणि ते आज्ञापितानि अहं करिष्यामि, ब्रह्मन्, विश्वेश्वर।” ततः प्रमुदितचित्तः अहं शीघ्रं कुशग्रहणं कृत्वा, योगेन देव्या देवस्य च हस्तयोर्योगं अकार्षम्। तत्राग्निः स्वयमेव साकारः, अञ्जलिपुटीबद्धः, वेदसाममहामन्त्रैः सह तिष्ठति स्म। विधिपूर्वकं सर्पिषः हविः हुत्वा, तद् अमृतं, ततोऽग्निं साक्षिणं कृत्वा, तं प्रदक्षिणमकार्षम्। हस्तसंयोगं विमोच्य, सर्वैः देवैः, मनसापुत्रैः, सिद्धर्षिभिः च सह, हृष्टमना अहम् अपि तत्र सन्न्यवर्ते।