सतीरूपिण्याऽसौ जगतः कारणत्वेन समुपस्थितायै नमस्करोमि महादेवं देवीसमेतं च। भगवन् देवेश, तव प्रसादेन तव चाज्ञया मया देवाः प्रजाः सर्वाः सृष्टाः, किन्तु तव योगमायया ते मोहिताः। तेषां पूर्ववत्स्थितये तव प्रसादो देयो भवेत्, इति मुनयः, अहं परमेश्वरं सम्यग् ज्ञापितवान्। ततः सर्वान् स्थगितान् देवतान् समभाषे, ते च सर्वे मोहिता न शंकरं प्रत्यभिजज्ञुः। ततोऽहं तान् उवाचम्—मया सह शीघ्रं महेश्वरं शरणं गच्छत, स एव देवेश्वरः परमात्मा चिरस्थायी। ततः ते स्वर्गवासिनः स्थगिताः सर्वे भक्तिपरिशुद्धचित्तैः शर्वाय मानसेनैव प्रणेमुः। तदा तैः संतुष्टः देवदेवो महेश्वरः शीघ्रं तेषां देवानां शरीराणि पूर्ववत् पुनः स्थापयामास। तेषां निग्रहे संपद्यमाने सति, स देवेशः अद्भुतं त्रिनेत्रं रूपं प्रादर्शयत्। तस्य तेजसा सर्वे विस्मिताः सञ्जिहिरे चक्षूंषि, स तेषां स्वस्वरूपदर्शने शक्तिं दत्त्वा परमदृष्टिं प्रयच्छत्। तेषां स परमेश्वरं दर्शयामास, तदा ते त्रिनेत्रधारिणं सर्वव्यापिनं परमेश्वरं ददृशुः। तं देवानां नायकः शक्रः सर्वे च सुरपतयः प्रेक्षन्त, तस्मिन्नेव क्षणे देवी सुरसन्निधौ प्रमोदिता। सा तस्य पदयोः अपरिमिततेजसा दीप्त्यायमानं हारं समर्पयामास, सर्वे देवाः ‘साधु साधु’ इति पुनः पुनः आहुः। ततः सा देवी सहिताः सर्वे देवाः शिरसा भूमौ प्रणेमुः। तस्मिन्नेव क्षणे, विप्राः, अहं देवैः सह तं समभाषे। हिमवतं महापर्वतं तेजस्विनं चाहम् अवोचम्—‘त्वं स्तुत्यः पूज्यः वन्द्यश्च, सर्वेषां मध्ये महानसि।’ ‘यतः शर्वेण तव महान् सम्बन्धः, अतः एषः शुभो विवाहः क्रियताम्, किमर्थं विलम्बः, आर्य?’ इति मया उक्ते, हिमवान् कृताञ्जलिः प्रत्युवाच। ‘त्वमेव भगवन् सर्वसमृद्धेः कारणं, तव प्रसादेन सर्वमिदं जातम्; विवाहः यथा तव रोचते तथा भवतु, पितामह।’ ततः गिरिराजस्य वचनं श्रुत्वा, विप्राः, अहं परमेशानं प्राहम्—‘विवाहः क्रियताम्, भगवन्।’ तदा शंकरः माम् अवोचत्—‘यथा भवतः इच्छा, लोकनाथ।’ तस्मिन्नेव क्षणे, विप्राः, वयं नगरीं निर्मितवन्तः। महेशस्य विवाहार्थं सा नगरी नानारत्नैः शोभिता, रत्नानि, मणयः, सुवर्णं, मुक्ताः च तत्रासन्। तत्र प्रकटभूताः सुराः सुन्दरीं तां नगरीं भूषयामासुः, तस्याः भूमिः वैचित्र्यस्मरग्दिनमयी सुवर्णस्तम्भैः शोभिता। तस्याः नगरीस्य शुभ्रस्फटिकभित्तयः मुक्ताहारैः शोभिताः, तस्याः नगरीद्वारे सुन्दरं मण्डपं निर्मितम्। तत्र सा पुरी महात्मनः देवदेवस्य महेशस्य शोभां बिभ्रती चन्द्रसूर्यौ इव तेजसा प्रकाशयामास। सुगन्धिः सुरभिः सुशीता वाताः शनैः प्रवहन्त्यः, भवाय भक्तिं दर्शयन्त्यः। तत्र चत्वारः समुद्राः, श्रेष्ठाः देवाः इन्द्रादयः, दिव्यनद्यः, महानद्यः, सिद्धाः, मुनयः च आसन्। सर्वे गन्धर्वाः, अप्सरः, नागाः, यक्षाः, राक्षसाः, जलचराः, विहायसगमाः, किन्नराः, दिव्यचारणाः च तत्र उपस्थिताः। तत्र तु तुंभुरुः, नारदः, हाहा, हूहू, सामगायिनः तां पुरीं वाद्यैः रमणीयैः आगच्छन्। तत्र तपस्विनः मुनयः पुराणकथाः वेदश्लोकांश्च पठन्तः, विवाहमन्त्रान् हर्षेण उच्चैरुच्यन्तः। सर्वलोकमातरः, सर्वाः दिव्यकन्यकाः च परमेश्वरस्य विवाहे हर्षपूर्णाः गीतानि गायन्त्यः। षट् ऋतवः विविधगन्धयुक्ताः तत्र साक्षात् उपस्थिताः—‘एषः शङ्करस्य विवाहः’ इति वदन्त्यः। मयूराः श्याममेघसदृशाः सर्वत्र नृत्यन्तः, मन्त्रध्वनिना प्रमोदिता उच्चैः कूजन्ति। श्वेतकुमुदशिखरप्रख्यैः बकैरलङ्कृता, स्वच्छविद्युत्प्रभाभिः हासिनी, चञ्चलपीतवर्णा च। नवपल्लवैः लता-वृक्ष-नववेतसैः शोभिता, शुभमेखलास्पृष्टमहेन्द्रभृङ्गैः बृहन्मण्डूकघोषयुक्ता। कामिनीजनानां गर्वयुक्तानि हृदयानि प्रियेषु क्रुद्धानि अपि, क्षणेन मोहितानि, मयूरकूजनैः गर्वभङ्गः जातः। सर्वत्र इन्द्रधनुषा शोभिता, या अर्धचन्द्रसदृशा, मेघपुञ्जसमीपे दीप्त्या विराजमाना। सुगन्धिसीतलवातैः मन्दं मन्दं वात्यमानैः, घनसम्पर्कशीतलैः, सुरस्त्रीकेशपाशान् सुमनोहरसुगन्धिलवलेन कम्पयन्त्यः। चन्द्रमण्डलं घनैः गूढम्, सिक्तनवकुसुमशोभितं तृणं, यात्रिकपत्नीजनानां लोचनैः तृष्णावशं निरीयते, तासां श्वासाः कामाग्निस्मोकाः। हंसनूपुरध्वनिपूर्णा, उन्नतस्तनयुगलशोभिता, विद्युन्मालालङ्कृता, विशदपद्मलोचनाभिः। वर्षारुत्वाः पर्वतनन्दिन्याः विवाहे शोभां वहन्त्यः, पुष्पगन्धयुक्ताः, मेघनिनादभीतः हंसवपुः, निर्मलस्रोतांसि उत्पलोत्कर्षयुक्तानि, सर्वाङ्गेषु पङ्करजः संलिप्तम्। घनच्छायाविमुक्ता, कुमुदकुसुमसदृशवक्षोजा, हंसनूपुरध्वनिसंयुक्ता, सर्वदिक् सस्यवती कृताः। विस्तीर्णसलिलतीररजःश्रोणिः, बककूजनमेखला, उत्पलसन्निभकज्जललोचनाभिः आकर्षिता। एवं तत्र परमेश्वरस्य विवाहे दिव्यनगरी सर्वैः सुरासुरगन्धर्वयक्षकिन्नरनागादिभिः, ऋतुभिः, पक्षिभिः, सुरस्त्रीभिः, मुनिभिः, गीतनर्तनवाद्यैः, पुष्पगन्धैः, सस्यशोभया च, परममङ्गलमयी समुत्पन्ना।