ततः पर्वतराजः हिमवān् ध्यानकुशलः, देवदेवेनैव दैवयोगं स्वकन्यायाः विज्ञाय, यथोचितं तत्रैवाचरन्। स महान्गिरिराजोऽपि सर्वं ज्ञात्वा, प्रतिज्ञां पालयितुमिच्छन्, देवीस्वयंवरस्य घोषणां सर्वेषु लोकेषु कृतवान्। देवदानवसिद्धलोकवासिषु सर्वेषु, 'यदि इच्छति, मम कन्या परमेशानं साक्षात् स्वयं वृतु' इति सः प्राकटयत्। 'एष धर्म्यः, पुण्यः, श्रेयस्करः च' इति निश्चित्य, गिरिराजो महेश्वरं हृदि स्थापयामास। सर्वेषां देवानां ब्रह्मान्तानां मध्ये, स पुण्यात्मा पर्वतराजः रत्नैः भूषितं स्थानं निर्माय, देवीस्वयंवरं समारब्धवान्। तस्याः स्वयंवरस्य घोषणां श्रुत्वा, सर्वे देवाः, लोकनिवासिनश्च, विविधरूपधारिणः, तत्र पार्वत्याः कृते समागताः। स्फुटपद्मासनस्थोऽहं सिद्धयोगिसमावृतः, गिरिराजेन सूचितः, देवैः सह तत्र प्राप्तः। सहस्राक्षः इन्द्रः, दिव्याभरणमाल्यधारी, शोभायुक्तः, मदस्रवद्गजेन्द्रेणैवारूढः, तत्र प्राप्तः। सर्वदेवश्रेष्ठो वज्रपाणिः स इन्द्रः, तेजसा सर्वदिशः सूर्यवत् प्रकाशयन्, समागतः। सुवर्णमण्डपमारुह्य, पताकाध्वजशोभितः, मणिकुण्डलदीप्तः, अग्निसूर्यसमप्रभः, शीघ्रं समुपेत्य स्थितवान्। कश्यपात्मजः भगो नाम आदित्यः, एकाकी, शुभाभरणभूषितः, तेजोबलसम्पन्नः, तत्र प्राप्तः। कृतान्तः दण्डग्रहणाय, महिषमारुह्य, सुवर्णरत्नमण्डितवपुः, पर्वतसन्निभः, शीघ्रं समुपेत्य स्थितवान्। समीरणः, लोकसंवाहकः, दिव्यं विमानमारुह्य, तेजसा सर्वान् देवदानवान् अतिशयन्, तत्र प्राप्तः। अग्निः देवानां मध्ये दीप्तः, रत्नमयाङ्गः, दिव्यं विमानं समारुह्य, श्रेष्ठरूपेण तत्र स्थितवान्। धनदाधिपः, राजाधिराजः, शीघ्रं समुपेत्य, तेजसा सर्वान् देवदानवान् व्याप्तवान्। चन्द्रमाः, दिव्यरत्नविमानस्थः, श्यामवपुः, सुगन्धमाल्यवेष्टितः, तत्र समुपेत्य स्थितवान्। गदाधरः तक्षकं महापर्वतसन्निभं शीघ्रं समारुह्य, अश्विनीकुमाराभ्यां सह, दिव्यविमानं समारुह्य आगतः। तेजस्विनौ, सहस्रसर्पधारिणौ, अग्निसूर्यसमप्रभौ, वीर्यवन्तौ देवौ तत्र आगतौ। स महात्मा, अन्यैः सर्पैः सहितः, दिव्यविमानमारुह्य, दैत्यदानवेषु तेजसा अग्निसूर्येन्द्रवायुसमान् अभवत्। यथायोग्यवस्त्रधारिणः, सर्वे देवाः तत्र उपविष्टाः। गन्धर्वराजः, दिव्याभरणभूषितः, दिव्यविमानमारुह्य विचरन्, तत्र समुपेत्य स्थितवान्। गन्धर्वाप्सरसां गणैः सहितः, इन्द्राज्ञया तत्र प्राप्तः; अन्ये देवाः अपि, स्वल्पसङ्घेन, दिव्यवस्त्रधारिणः, स्वर्गात् आगताः। गन्धर्वयक्षनागकिन्नराः अपि दिव्यविमानमारुह्य तत्र प्राप्ताः; तेषु मध्ये शचीपतिः सर्वराजोत्तमः, दिव्यतेजसा विराजमानः। ऐश्वर्यशासनसम्पन्नः स इन्द्रः, हर्षेण स्वयंवरं प्रवर्तयामास। सा, लोकदेवतादानवानां जननी, विश्वस्य कारणरूपा देवी, तत्र उपस्थिताभूत्। सा शम्भुपत्नी, प्रज्ञापुरुषपत्नी, पुराणेषु पराप्रकृतिरूपेण गीता, दक्षक्रोधात् धर्मार्थं तस्य गृहं त्यक्त्वा, दिविषद्भ्यः मध्ये आगता। दिव्यरत्नस्वर्णमण्डितविमानस्थिता, चामरवातिताङ्गी, सर्वऋतुपुष्पमाल्यं सुरभिं सुन्दरं गृहीत्वा, देवी साहसं कृत्वा अग्रे गतवती। माल्यग्रहणानन्तरं, देवी देवसंसदि स्थित्वा, इन्द्रादिभिः साकं, स्वयंवरं प्रारब्धम्। कौतूहलात् शम्भुः पञ्चशिखकुमाररूपं कृत्वा, तस्याः अङ्के निद्रां गतवान्, दिव्यशक्तिं दर्शयन्। देवी तं पञ्चशिखकुमारं दृष्ट्वा, तं योग्यं ज्ञात्वा, हर्षेण तं गृहीत्वा। ततः शुद्धसङ्कल्पा देवी, प्रियं पतिं लब्ध्वा, तं प्रभुं हृदि स्थाप्य, निवसन्ती स्थितवती। देवाः तु तस्याः अङ्के कुमारं दृष्ट्वा, 'कः अयम्?' इति विचार्य, विस्मिताः उच्चुक्रुशुः। वज्रधारी वृत्रहा तं प्रति वज्रं प्रासुमिच्छन्, किन्तु कुमारस्य बाहुः तद्वत् स्थगितः। शम्भोर्दिव्यशक्त्या कुमारः स्थगितः; वज्रं न प्रक्षिप्तुं शक्रः शक्तः, न च तं चलयितुम्। भगोऽपि कश्यपात्मजः तेजस्वि, स्वशस्त्रं प्रगृह्य तं हन्तुमिच्छन्, किन्तु स विस्मितः। प्रभुः तस्यापि बाहुं स्थगयामास, तदा प्रभुः तस्य तेजोबलं निगृह्य स्थितवान्। विष्णुः शिरः कम्पयन्, शंकरं निरीक्ष्य, क्रुद्धः स्थितवान्; अन्ये देवाः अपि तथैव क्रुद्धाः। अहम् अपि, अत्यन्तविक्षिप्तचित्तः, भक्त्या ध्यानं कृत्वा, उमायाः अङ्के स्थितं देवाधिदेवं दृष्टवान्। परमेश्वरं विज्ञाय, शीघ्रं उत्थाय, शम्भोः पादौ प्रणम्य, स्तुतिं कृतवान्। सामवेदोदितैः प्राचीनैः, शुभगोपनीयनामभिः, अहं तम् उद्दिश्य उक्तवान् – 'त्वं अजः, अनादिः, देव, सर्वव्यापी, व्यक्ताव्यक्तातीतः। त्वं आदिपुरुषः, ध्येयः अक्षरब्रह्म, अमृतः, परात्मा, प्रभुः, महाकारणम्। त्वं ब्रह्मणः स्रष्टा, प्रकृतेः प्रवर्त्ता, सर्वकर्त्ता, प्रकृतेः परः; एषा च देवी प्रकृतिः सदा सृष्टिकरणाय कारणम्।