सूर्योपासनेन सम्बन्धितं पुण्यं विधानं च श्रुत्वा, श्रद्धालुः जनः प्रातःकाले सम्पूर्णाङ्गेन अर्घ्यं विधिवत् समर्पयेत्। एवं कृत्वा, सर्वपापैः विमुक्तः भवति। यः अर्घ्यं सुवर्णेन, गौया, वृषेण, भूम्या, वस्त्रैः सह समर्पयति, स सप्तजन्मानि फलम् आप्नोति। अर्घ्यं सम्यक् अग्नौ, जलस्य मध्ये, आकाशे, शुद्धभूमौ, प्रतिमायाम्, पिण्डे च समर्पयेत्। समर्पणं सदैव अग्रे मुखं कृत्वा, न वामं न दक्षिणं, घृतैः वा गुग्गुलुना वा, भक्त्या सूर्याय समर्पयेत्। तस्मिन् क्षणे एव, यः पञ्चकोणपात्रेण वा देवदारुपात्रेण वा समर्पयति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति—अत्र न संशयः। कपूरं च अगारुं च धूपं समर्पयन्, दिव्यं मार्गं प्राप्नोति; उत्तरायणस्य वा दक्षिणायनस्य वा काले। विषेषपूजया, अयनान्तेषु, चन्द्रग्रहणेषु, षडष्टिकादिषु, सर्वपापैः विमुक्तः भवति। एवं सर्वदा, सर्वेषु कालेषु, विषेषपूजया, पापविमुक्तिः सुलभा। भक्त्या सूर्यं पूजयन्, सूर्यलोकस्य सम्मानं लभते; तत्र तण्डुलं, क्षीरं, पिष्टकं, फलानि, मूलानि, घृतं, पाकं च समर्पयेत्। सूर्याय बलिं समर्पयन्, सर्वकामान् प्राप्नोति; घृतस्य अर्घ्यं समर्पयन्, सर्वार्थसिद्धिं लभते। क्षीरस्य अर्घ्यं समर्पयन्, मनः दुःखेन न बाध्यते; दध्ना समर्पयन्, कार्यसिद्धिं लभते। यः एकाग्रचित्तः स्नानार्थं जलं आदाय, पुण्यस्थले शुद्धया सूर्यं स्नापयति, स परमं पदम् आप्नोति। श्रद्धया छत्रं, ध्वजं, तोरणं, पताकां, चामरं वा सूर्याय ददाति, स इच्छितं फलम् प्राप्नोति। भक्त्या यद् यद् द्रव्यं सूर्याय समर्पयति, सूर्यः तस्य तत् शतसहस्रगुणं ददाति। सूर्यकृपया, सर्वदुष्कृतानि—मानसिकानि, वाचिकानि, शारीरिकानि—समूलं नश्यन्ति। एकदिनं सूर्यपूजया, विधिपूर्वकं ब्राह्मणेभ्यः दानं कृत्वा, यत् फलम् लभ्यते, तत् शतयज्ञैः अपि न लभ्यते। एवं देवस्य महात्म्यं श्रुतम्। देवश्रेष्ठ, त्वया यत् उक्तं, तद् दुर्लभं। पुनः वद, देवेश, यद् वयं पृच्छामः; वयं श्रोतुम् इच्छामः, हि कुतूहलम् महद् अस्ति। गृही, ब्रह्मचारी, वानप्रस्थः, संन्यासी वा—यो मोक्षं इच्छति, स कस्यचित् देवस्य पूजनं कुर्यात्। तस्य नित्यं स्वर्गः कथं स्यात्? परमं श्रेयः कथं? स्वर्गं प्राप्त्वा, पुनः पतनं न स्यात्, तद् किं कृत्वा? देवेषु को देवः परमः? पितृषु को पितामहः श्रेष्ठः? देवेश, यत् परमं अस्ति, तत् वद। कुतः सर्वं जगत्—चरं स्थिरं च—समुत्पन्नम्? प्रलये, कस्य मध्ये लीयते? त्वं वक्तुम् अर्हसि। सूर्यः उदयति, तस्य किरणैः जगत् तमः नाशयति; तस्मात्, तस्मात् उच्चः देवः नास्ति। स अनादिः, अनन्तः, नित्यः, अव्ययः; तीक्ष्णकिरणैः त्रिलोकं दहति। स सर्वदेवमयः, प्रभामध्यमः, सर्वस्य जगतः अधिपः, सर्वसाक्षी, विश्वनाथः। स सर्वभूतान् संहृत्य, पुनः सृजति; स प्रकाशयति, तापयति, किरणैः वर्षयति। स सृष्टिकर्ता, नियन्ता, भूतानां उत्पत्तिः, पालनकर्ता; स न कदापि नश्यति, तस्य मण्डलं नित्यं अव्ययम्। स पितामहः पितामहानां, देवः देवतानां; एष स्थिरं स्थानम्, यतः पुनरावृत्तिः नास्ति। सृष्टिकाले, सर्वं जगत् सूर्याद् उत्पन्नम्; प्रलये, तस्मिन्नेव लीयते, स तेजस्वी। अनन्ताः योगिनः, मृत्युदेहं त्यक्त्वा, वातरूपेण तस्य तेजःपुञ्जे प्रविशन्ति। सहस्राणि तस्य किरणानि शाखा-पक्षिणः इव, सिद्धर्षयः तत्र देवैः सह आश्रयन्ति। गृहस्थाः जनकादयः, योगनिष्ठा राज्ञः, वालखिल्यादयः ब्रह्मवादिनः, वानप्रस्थाः, व्यासादयः, संन्यासिनः—योगं कृत्वा, सर्वे सूर्यमण्डले प्रविष्टाः। व्यासपुत्रः शुकः, योगमार्गं प्राप्त्वा, सूर्यकिरणेषु नित्यस्थत्वं प्राप्तवान्। ब्रह्मा, विष्णु, शिवादयः केवलं शब्देन श्रूयन्ते; सूर्यः तु प्रत्यक्षः, तमःनाशकः परमदेवः। अतः, शुभकामः भक्तिं अन्यत्र न कुर्यात्; विष्णुयुक्ताः देवाः प्रत्यक्षदर्शने दुर्लभाः। अतः, नित्यं सूर्यं पूजयेत्; स एव जगतः माता, पिता, गुरुश्च। स लोकनाथः, अनादिः, किरणमण्डितः, विश्वेशः; स मित्ररूपेण स्थित्वा तपः कृतवान्। ब्रह्मा अनादिः, अनन्तः, नित्यः, अव्ययः; स सप्तद्वीपसागरैः चतुर्दशलोकान् सृज्य। लोकहिताय, स सोमनदीतीरे स्थित्वा, सर्वप्रजापतिः, विविधानि भूतानि च सृजितवान्।