सप्तमे शुक्लपक्षस्य दिने, यः पुरुषः उपवासपरायणः शुद्धोपयोग्यैः सर्वैः द्रव्यैः भक्त्या भास्करं पूजयति, स सर्वपापैः विमुक्तः सूर्यलोकं प्राप्नोति। तत्र सूर्यसम्बद्धपात्रेण जलं पानं कर्तव्यम्। क्रमशः संख्यावृद्धिं कृत्वा, चतुर्विंशतितमे दिने पुनः व्रतमपोह्य, द्वाभ्यां वर्षाभ्यां समापनं विधीयते। एषा अर्कसप्तमी सर्वकामप्रदा कीर्त्यते; शुक्लपक्षस्य सप्तमे दिने सूर्यवासरे विशेषतः शुभा स्यात्। सा सप्तमी विजया इति कथ्यते; तत्र दानं, स्नानं, दानं, तपः, होमः, उपवासश्च महाफलप्रदः। विजयसप्तम्यां यत्किंचित्क्रियते तत्सर्वं महापापविनाशनं भवति; ये च सूर्यवासरे पित्र्यकर्माणि कुर्वन्ति— ये च महाश्वेतं पूजयन्ति, ते यद्वाञ्छन्ति तत्प्राप्नुवन्ति; सर्वाणि धर्मकृत्यानि सदा भास्कराय समर्पितानि भवन्ति। तेषां कुलमध्ये कदापि न दरिद्रः, न रोगी जायते, श्वेतलोहितपीतकर्दमे वा कृतोपचारः। यः तैलं लेपयति, स यत्कामयते तत्फलं लभते; चित्रभानुं च विविधगन्धपुष्पैः पूजयितव्यं। उपवासेन यः पूजयति स कामानवाप्नोति; घृतदीपं वा तिलदीपं प्रज्वालयन्— आदित्यं यः नेत्राभ्यां पूजयति, स कदापि न हीयते; यो दीपदानं सदा करोति, स ज्ञानदीपेन प्रकाशितः। तिलाः, शुद्धतैलं, उत्तमं तिलगोदाने वा, होमदीपयोः महापापविनाशनं कुर्वन्ति। यो दीपं देवालये, चत्वरासु, मार्गेषु सदा ददाति, स सुमुखः, सौभाग्यशाली च भवति। प्रथमदीपः नैवेद्येन, द्वितीयः ओषधीरसेन कर्तव्यः; मज्जास्थिमज्जादिना कदापि न दातव्यः। दीपः उपरि गच्छति, कदापि न अधः; दाता प्रकाशितः भवति, न च नीचगतिकः। सदा दीपं न चौरयेत्, न नाशयेत्; दीपचौरः बन्धनं, विनाशं, क्रोधं, तमश्च प्राप्नोति। दीपदातृः देवलोके दीपवत् प्रकाशते; यः सदा कुङ्कुमागुरुचन्दनैः दीपं लेपयति— स मृत्युः परे लोके धनं, कीर्तिं, संपदं च प्राप्नोति; यः शुद्धः रक्तचन्दनैः रक्तपुष्पैः च पूजयति— स सदा प्रातःकाले अर्घ्यं दत्त्वा संवत्सरेण सिद्धिं प्राप्नोति; सूर्यादारभ्यास्तमयपर्यन्तं व्रतं कर्तव्यम्। सूर्यं प्रति सन्मुखं किंचित् मन्त्रं स्तोत्रं वा जपन्, एष आदित्यव्रतं महापापकृच्छ्रविनाशनं भवति। अर्घ्यं सम्यग्विधानविधिना दातव्यं; श्रद्धया प्रातःकाले कृत्वा सर्वपापविमुक्तः भवति। अर्घ्यदातृः सुवर्णेन, गवां, वृषेण, भूम्या, वस्त्रैश्च सहितः सप्तजन्मान्तरेषु फलं प्राप्नोति। अर्घ्यं यत्नेन वह्नौ, जले, व्योम्नि, शुद्धे स्थले, प्रतिमायां, पिण्डे च दातव्यम्। सदा सन्मुखं, न वामं न दक्षिणं, घृतैः वा गुग्गुलुना च, भक्त्या सूर्याय दातव्यम्। तस्मिन्नेव क्षणे सर्वपापविमुक्तिः—अत्र न संशयः—चतुरश्रे पात्रे देवदारुपात्रे वा। कर्पूरागुरुधूपैः दत्वा, स्वर्गमार्गं प्राप्नोति, उत्तरायणदक्षिणायनयोः कालेषु अपि। विशेषपूजां कृत्वा, संक्रान्तौ, ग्रहणे, अष्टषष्ट्यां प्रारम्भेषु, सर्वपापविमुक्तिः। एवं सर्वेषु कालेषु सदा विशेषपूजा कर्तव्या। यः सूर्यं भक्त्या पूजयति, स सूर्यलोके पूज्यते, ओदनदुग्धपिष्टपफलकन्दघृतपक्वान्नैः चोपचारेण। सूर्याय बलिं दत्त्वा सर्वकामानवाप्नोति; घृतार्घ्यदानेन सर्वार्थसिद्धिः। क्षीरार्घ्यदानेन मनः शोकं न प्राप्नोति; दध्ना अर्घ्यदानेन कृत्येषु सिद्धिः। यः एकाग्रचित्तः स्नानाय जलं आहरति, पुण्यस्थले शुचिना कृत्वा, स परमां गतिं प्राप्नोति। छत्रम्, ध्वजं, छत्रं, पताकां, चामरं वा श्रद्धया सूर्याय दत्त्वा, कामानवाप्नोति। यत्किंचित् पदार्थं भक्त्या सूर्याय यः ददाति, स सूर्यः तस्य लक्षगुणं ददाति। सूर्यकृपया सर्वे दोषाः—मानसाः, वाचिकाः, कायिकाः—पूर्णतः नश्यन्ति। एकदिनस्य पूजाफलं, ब्राह्मणदानेन सह, शतयज्ञैः न लभ्यते। एवं देवस्य माहात्म्यं श्रुतम्, हे लोकनाथ! देवेषु एषा वाणी दुर्लभा। पुनः वद, हे देवेश, यत् पृच्छामः; वयं श्रोतुमिच्छामः, हे ब्रह्मन्, कौतूहलं हि महदस्ति। गृहस्थः, ब्रह्मचारी, वानप्रस्थः, यतिः वा—यः मोक्षं वाञ्छति, स कस्यचित् देवस्य पूजां कुर्यात्। कथं तस्य नित्यं स्वर्गः स्यात्? कथं परमं श्रेयः? च स्वर्गं गत्वा, कथं पुनः न पतति?