गन्धर्वैः स्तुतः स धर्मात्मा सूर्यलोकं गच्छति, तत्र चिरकालपर्यन्तं दिव्यैः सुखैः समन्वितः भवति, यावत्कल्पपर्यन्तं तिष्ठति। पुण्यक्षये तु स योगिनां कुलश्रेष्ठे जायते, ब्राह्मणत्वं प्राप्य चतुर्वेदविद् स्वधर्मनिष्ठः शुचिर्भवति। विवस्वतः योगमासाद्य मोक्षं प्राप्नोति; चैत्रमासस्य शुक्लपक्षे दमनभञ्जिका नाम तीर्थयात्रा विद्यते। यः कश्चिदत्र पूर्वोक्तं कर्म आचरति, स तस्यैव फलं प्राप्नोति, प्रभाते, अयनसंधौ, विषुवे वा। द्विजश्रेष्ठ, सूर्यदिने, तिथौ, उत्सवकाले वा, ये श्रद्धया संयतात्मानः तत्र तीर्थयात्रां कुर्वन्ति, ते दिव्यरत्नमयेन रथेन सूर्यलोकं गच्छन्ति, तत्र च महानदीपतिसमीपे रमन्ते। स रामेश्वरः नाम्ना सर्वकामफलदः प्रसिद्धः; ये कामद्विषं तं स्नात्वा महोदधौ सम्यक् पश्यन्ति, सुरभिभिः पुष्पैः, धूपदीपैः, उत्तमैः नैवेद्यैः, प्रणामैः, स्तोत्रगीतैः, रम्यसंगीतैश्च पूजयन्ति, ते महात्मानः राजसूयमेव फलं, अश्वमेधस्य च फलं, परमसिद्धिं च प्राप्नुवन्ति। ते कामगैः दिव्यरथैः घण्टाजाललंकृतैः, गन्धर्वैः स्तूयमानाः शिवलोकं यान्ति। तत्र प्रलयपर्यन्तं रम्यैः सुखैः रममाणाः, पुण्यक्षये पुनः मानवेषु चतुर्वेदविदः भवन्ति। शङ्करस्य योगमास्थाय, ये सूर्यक्षेत्रे प्राणान् त्यजन्ति, ते मोक्षं लभन्ते। सूर्यलोकं प्राप्य, स्वर्गे देववत् रमन्ते; ततः पुनः मानवत्वं प्राप्य धर्मिष्ठः राजा भवति। सूर्ययोगेन च मोक्षं प्राप्नोति। एवं, मुनिश्रेष्ठ, अतिदुर्लभं क्षेत्रं मया वर्णितम्। स क्षेत्रः कोणार्के समुद्रतीरे भोगमोक्षप्रदः कथितः। ततः शृण्वन्ति देवश्रेष्ठं वयं, भवता यदुक्तं, भास्करस्य परं क्षेत्रं, यत् भोगमोक्षदं। न तृप्तिं प्राप्नुमः, भवतो मुखोद्गतं पुण्यं पावनं कथां शृण्वन्तः, सूर्यपापनाशिनीं। तस्मात् देवश्रेष्ठ, वद नः, देवपूजाफलं दानस्य च फलं किम्। प्रणिपातनमण्डलनदीपधूपार्पणमार्जने च किम् पुण्यम्? उपवासे निशिभोजने च, कः अर्घ्यविधिः, कुत्र च अर्घ्यं दीयते? भक्तिः कथं क्रियते, देवः कथं तुष्यति, सर्वं वद। अर्घ्यं सर्वपूजा च भास्करस्य, द्विजश्रेष्ठ, भक्तिः श्रद्धा ध्यानं च शृणु। भक्तिः मनसः चिन्तनमित्युक्ता, श्रद्धापि प्रशस्यते; ध्यानं समाधिः प्रोक्तं, तन्मन्यधीय। यः कथां श्रोतुं कारयति, भक्तजनान् पूजयति, वह्निं सेवते, स नित्यभक्तः। यः मनसा चित्तेन च तत्रैव स्थिरः, सदा देवपूजायां रतः, तस्यैव कर्मणि निष्ठा, स नित्यभक्तः। देवकार्यार्थकर्मसु यः अनुमोदयति, स्तुतिप्रवणश्च, स पुरुषेषु भक्ततमः। स भक्तान् न स्पर्धेत, नान्यदेवताः न अवमन्येत; सूर्यव्रतधारी स भक्ततमः। गच्छन्, स्थित्वा, स्वपन्, घ्राणं कुर्वन्, नेत्रौ निमील्य वा, यः सदा भास्करं स्मरति, स भक्ततमः। एवं भक्तिः सदा आचर्या, ध्यानस्तुतिभिः मनसा च। यः संयम्य ददाति ब्राह्मणाय, तं देवा मनुष्याः पितरश्च स्वीकुर्वन्ति। पत्रं पुष्पं फलम् वा तोयं वा भक्त्या दीयते, तदेव देवा गृह्णन्ति; नास्तिकस्य न गृह्णन्ति। शुद्धभावना संयमेन सदाचारसमन्विता आचर्या, यत्किंचिद् शुद्धभावनया कृतं, तद्वै फलदं भवति। स्तुतिपाठदानपूजया विवस्वतः, भक्त्या च उपवासेन सर्वपापैः विमुच्यते। यः शिरसा प्रणमति, स तु क्षणेन सर्वपापैः विमुक्तः—नात्र संशयः। यः भक्तिसंयुक्तः सूर्यं प्रदक्षिणं करोति, स सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं प्रदक्षिणीकृत्य भवति। यः सूर्यं मनसि स्थाप्य व्योम्नि प्रदक्षिणं करोति, स सर्वान् देवान् प्रदक्षिणीकृत्य भवति। एकभुक्तेन षष्ठ्यां सूर्यपूजां संयमव्रतसंयुतः करोति, स भक्त्यायुक्तः भवति। सप्तम्यां वा, उपोष्य, यः भास्करं पूजयति, स अश्वमेधफलं लभते। सप्तम्यां वा षष्ठ्यां, उपोष्य, इन्द्रियनिग्रहयुक्तः, स परां गतिं लभते। यः सर्वरत्नैः भास्करं पूजयति, पद्मसदृशविमानेन याति, स सूर्यलोकं प्राप्नुयात्।