तस्मāt्, शुचिर्भूत्वा, सुरभिपुष्पगन्धादिभिः सुस्निग्धैः प्रयत्नेन प्रतिदिनं आदित्याय जलार्पणं कर्तव्यम्। यः शुद्धबुद्धिः स्नात्वा सप्तमे दिने आदित्याय तादृशं जलं समर्पयति, स इच्छितं फलमवाप्नोति। रोगिणः रोगमुक्तिं प्राप्नुवन्ति, धनार्थी धनं लभते, विद्यायाः कामी विद्यां प्राप्नोति, पुत्रार्थी पुत्रवान् भवति। यद् यद् कामं प्राज्ञः सूर्याय जलार्पणे चिन्तयति, स तस्य तस्यैव कामस्य फलम् अखिलं लभते। समुद्रे स्नात्वा, सूर्याय जलार्पणं कृत्वा, प्रणिपत्य, नरः वा नारी वा, सर्वेषां कामानां फलम् अवाप्नोति। ततः पुष्पाणि गृह्य, निगृहीतवाक्, सूर्यमन्दिरं गच्छेत्, प्रविश्य भानुम् अर्चयेत्, त्रिवारं प्रदक्षिणं कुर्यात्। हे मुनिश्रेष्ठ, कोणार्कं परमया भक्त्या गन्धपुष्पदीपधूपनैवेद्यैः सम्पूज्य, दण्डवत्प्रणिपातैः, जयघोषैः, स्तुतिभिः च तं सहस्रांशुं जगन्नाथं सम्पूज्य। नरः दशाश्वमेधसमं फलम् आप्नोति, सर्वपापविनिर्मुक्तः, यौवनसम्पन्नः दिव्यं शरीरं प्राप्नोति। द्विजश्रेष्ठ, स सप्तपूर्विकान् सप्तापरान् च उद्धृत्य, सूर्यसदृशे तेजोमये कामरथे आरोहति। गन्धर्वैः स्तूयमानः, स सूर्यलोकं याति, तत्र चिरकालं यावत्कालपर्यन्तं रम्यैः सुखैः रमते। पुण्यक्षये, स योगिजन्ये कुलोत्कृष्टे जन्म लभते, चतुर्वेदविद् ब्राह्मणः, स्वधर्मनिष्ठः, शुचिः च भवति। विवस्वतः योगं सम्प्राप्य, मोक्षं लभते; चैत्रे मासि शुक्लपक्षे दमनभञ्जिका नाम तीर्थं। यः तत्र पूर्वोक्तं कर्म करोति, स तद् एव फलम् आप्नोति, प्रातःकाले, संक्रान्तौ, विषुवे वा। द्विजश्रेष्ठ, रविवासरे, तिथौ, उत्सवकाले वा, ये श्रद्धया जितेन्द्रियाः तत्र यात्रां कुर्वन्ति—ते तेजःपूर्णे रथे सूर्यलोकं गच्छन्ति, तत्र च महानदीपतिसमीपे वसन्ति। स रामेश्वरः नाम, सर्वकामफलदः; ये तम् कामद्विषम् अवलोकयन्ति, सम्यक्स्नानं कृत्वा महोदधौ, गन्धपुष्पधूपदीपश्रेष्ठनैवेद्यैः, प्रणिपातैः, स्तुतिभिः, गीतैः, रम्यसंगीतैः च, ते महात्मानः राजसूयस्य फलम्, अश्वमेधस्य च फलम्, परं सिद्धिं च सम्पूर्णतया प्राप्नुवन्ति। कामरथे दिव्ये, घंटाजालविभूषिते, गन्धर्वैः स्तूयमानाः, ते शिवलोकं गच्छन्ति। तत्र यावत् कल्पक्षयः, रम्यैः सुखैः रमन्ते; पुण्यक्षये, इह पुनः आगत्य, चतुर्वेदाध्यायी भवन्ति। शङ्करस्य योगम् आस्थित्य, मोक्षं लभन्ते—यः सूर्यक्षेत्रे प्राणान् त्यजति। स सूर्यलोकं प्राप्त्वा, दिव्यः इव स्वर्गे रमते; ततः मानवजन्म पुनः लभते, धर्मिष्ठराजा भवति। सूर्यस्य योगं सम्प्राप्य, मोक्षं लभते। एवं, मुनिश्रेष्ठ, मया दुर्लभं क्षेत्रं वर्णितम्। स कोणार्के समुद्रतीरे, भोगमोक्षप्रदं भवति। श्रुतं हि अस्माभिः, देवश्रेष्ठ, यत् त्वया उक्तं—भास्करस्य परमं क्षेत्रं, यत् भोगमोक्षप्रदं। तव पुण्यकथां पावनीं, स्वमुखोद्गतां, पापनाशिनीं, श्रुत्वा न तृप्तिं प्राप्नुमः। तस्मात्, देवश्रेष्ठ, वक्तुम् अर्हसि, वाक्पतिश्रेष्ठ, देवपूजायाः किं फलं, दानस्य किं फलं, प्रभो। प्रणिपातनमस्तिकृत्परिक्रमे दीपधूपार्पणे मृदुपरिमार्जने च किम् पुण्यम्। उपवासे, निश्याशने, किम् अर्घ्यं निर्दिष्टं, कुत्र च अर्प्यते इति। भक्तिः कथं क्रियते, देवः कथं तुष्यति, एतत् सर्वं श्रोतुम् इच्छामः, देवश्रेष्ठ। भास्करस्य अर्घ्यं सर्वपूजा, भक्तिः श्रद्धा ध्यानं च, द्विजश्रेष्ठ, शृणु यथावद्। भक्तिः मनसः चिन्तनम् उच्यते, श्रद्धा च स्तूयते, ध्यानं समाधिः इति शृणु। यः तां कथां श्रोतुं कारयति, भक्तान् पूजयति, वह्निं सेवते—स नित्यभक्तः इति। यः मनसा चित्तेन च तत्रैव स्थितः, सदा देवपूजायाम् अनुवृत्तः, तानि कर्माणि कुर्वन्—स एव नित्यभक्तः। यः देवकार्यार्थं कृतानि कर्माणि अनुमन्यते, स्तुतिपाठे च श्रेष्ठः, स नराणां भक्ततमः। स भक्तान् न स्पृहयेत्, नान्यदेवतां निन्देत्; सूर्यव्रतधारी नराणां भक्ततमः। गतश्च, स्थितश्च, सुप्तश्च, घ्राणकर्मणि, नेत्रयोः उद्घाटनविमीलने वा, यः सदा भास्करं स्मरति, स भक्ततमः। एवं भक्तिर्नित्यं आचर्या ज्ञातृभिः; भक्त्या, समाधिना, स्तुत्या, मनसा च। यः नियमं पालयति, ब्राह्मणाय ददाति—स देवमानुषपितृभिः अपि स्वीकृतः। एवं संक्षिप्त्या, हे मुनिश्रेष्ठ, सूर्यपूजायाः माहात्म्यं, क्षेत्रस्य च पुण्यफलानि, भक्तेः स्वरूपं च वर्णितम्।