एवं तु पुञ्यवाहः, पापः, वह्निज्वाला, अधःशिरा, सदंशः, कृष्णसूत्रः, तमसः, अवीचिश्च—एते चान्ये च बहवो नरकाः परमात्यन्तदुःखदायिनः सन्ति। श्वभोजनः, अप्रतिष्ठा, अवीच्यादयश्च, एते सर्वे भीषणा नरकाः कथ्यन्ते। यमस्य विषये तु, यत्र शस्त्राग्निविषैः सदा संपूर्णं तिष्ठति, तत्र पापकर्मरता जनाः पतन्ति। यो जनः मिथ्याश्रयं ददाति, पक्षपातपूर्वकं वदति, अन्यथा मिथ्यावचनं कुरुते, स रौरवं नरकं प्राप्नोति। यो गर्भहन्ता, नगरविनाशकः, गोघ्नः, परस्य प्राणविरोधकश्च भवति, स च रौरवस्य घोरं स्थानं गच्छति। सुरापानं कृत्वा, ब्रह्महत्यां वा, चौर्यं, सुवर्णचौर्यं, तादृशैः सह संगमश्च—एते शूकरनाम्नि नरके पतन्ति। क्षत्रियं वा वैश्यं वा हन्ति, गुरुशय्यां भिनत्ति, स्वस्रियं गच्छति, राजसेवकं हन्ति—सः उष्णकुम्भे पतति। मधुविक्रेता, दण्डितरक्षकः, सिंहरोमविक्रेता, अन्नत्यागी च—एते सर्वे गलितलोहस्य मध्ये पतन्ति। यः स्वदुहितरं वा स्नुषां वा गच्छति, महाज्वालायां क्षिप्यते; यो गुरून् निन्दति, परान् अपमानयति, स एवम् एव नरकं प्राप्नोति। वेददूषकः, वेदविक्रेता, निषिद्धस्त्रीगामी च—एते शबलायां पतन्ति। चौर्यं कृत्वा विमोहं गच्छति; सीमालंघनकर्ता, देवादिद्वेष्टा, ब्राह्मणपितृद्वेष्टा, रत्नदूषकश्च—एते कृमिभक्षनरकं प्राप्नुवन्ति। महापातकिनः, पितृदेवातिथिभ्यो पूर्वं भोजनकर्ता—एते लालयभक्षनरकं गच्छन्ति। बाणैः ताडकः, छेदकः, कर्णच्छेदकः, शस्त्रधारी च—एते सर्वे विषसनं तीव्रं नरकं प्राप्नुवन्ति। अन्यायदानग्रहणकर्ता अधःशिरसा नरके पतति। अयोग्ये यजमानाय यजमानः, नक्षत्रफलदर्शकः, सदा स्वादुशाकाहारी—एते कृमिपूयभक्षनरकं एकाकिनः गच्छन्ति। ब्राह्मणः यदि लाक्षा, मांस, रसा, तिल, लवणं वा विक्रीणाति, सः तत्रैव नरके पतति। बिडाल, कुक्कुट, अज, अश्व, वराह, पक्षिणां पालनकर्ता—एवं द्विजश्रेष्ठ! नरकं प्राप्नोति। द्यूतकर्ता, मत्स्यग्रहणकर्ता, कूपभोजी, विषदाता, सूत्रकारः, महिषपालकः, उत्सवदिने भ्रमणशीलद्विजः—एते सर्वे नरकं गच्छन्ति। दग्धकर्ता, मित्रघ्नः, पक्षिजालकर्ता, ग्रामपुरोहितः, रक्तमोहितः, सोमविक्रेता—एते पतन्ति। मधुचौर्यकर्ता, ग्रामविनाशकः, शुक्रपायी, सीमाभेदकश्च—एते वैतरण्यां पतन्ति। अशुचिः, मायाचारी, हेतुविना वनच्छेदकः—एते कठिनेन तिक्तपत्रवनं यान्ति। मेषपालकः, व्याधः, दग्धकर्ता, तेषां च ब्राह्मणाः ये परगृहान् दग्धवन्तः—एते ज्वलनं पतन्ति। व्रतानां विघ्नकर्ता, स्वधर्मात् पतितः—एते दंशनक्लेशे पतन्ति। ये ब्रह्मचारिणः स्वप्ने दिवसा वीर्यस्रावं कुर्वन्ति, येषां पुत्रः पितरं शिक्षयति—एते श्वभोजनं प्राप्नुवन्ति। एवं चान्ये शतानि सहस्राणि च नरकाः, यत्र पापकर्मकृतः जनाः दुःखेन पच्यन्ते। एवं च, विविधजातयः, अन्ये च नरकवासिनः, बहूनि पापानि अनुविन्दन्ति। ये च पुरुषाः जातिधर्मवर्णाश्रमविरोधेन कर्मणा, मनसा, वाचा वा चरन्ति—ते नरकं पतन्ति। नरकवासिनः शिरसि अधःकृत्य देवतान् उपरि पश्यन्ति; देवाः च तान् अधःमुखान् पश्यन्ति। स्थावराः, कृमयः, अजाः, पक्षिणः, पशवः, मनुष्याः, धर्मिष्ठाः, देवाः, मुक्ताश्च—एते सर्वे क्रमशः स्थिताः। प्रथमात् द्वितीयः सहस्रांशं लभते; सर्वे महान्तः तावत् मुक्ति प्राप्त्यन्तं तिष्ठन्ति। यावन्ति स्वर्गे प्राणी, तावन्ति नरके—पापकर्मी यदि प्रायश्चित्तं न कुर्यात्, स नरकं गच्छति। पापानां प्रायश्चित्तानि, यथासंभवं, परमर्षिभिः स्मृतानि, तानि एव उक्तानि। महतां पापानां महत् प्रायश्चित्तं, लघूनां लघु—एवं विद्वांसः, स्वयम्भूप्रभृतयः, उक्तवन्तः। सर्वाणि प्रायश्चित्तानि तपःकर्माणि एव; तेषु सर्वेषु कृष्णस्मरणं परम्। पापकर्म कृत्वा यदि जनः खेदं अनुभवति, तस्य परं प्रायश्चित्तं हरिस्मरणमेव। प्रातः, रात्रौ, सन्ध्यायां, माध्याह्निके, अन्येषु च कालेषु, नारायणस्मरणात् जनः तत्क्षणात् पापक्शयम् आप्नोति। विष्णोः स्मरणेन, सर्वपापक्षये, मुक्ति प्राप्यते, पुनःपुनः विष्णोः स्तुत्या। यस्य मनः वासुदेवस्मरणे स्थिरं, जपयज्ञपूजादिकर्मणि, तस्य किञ्चिदपि विघ्नं न भवति, स इन्द्रत्वादि फलम् आप्नोति। स्वर्गारोहणस्य पुनरावृत्तिलक्षणस्य, वासुदेवनामजपस्य परममुक्तिबीजस्य, कः स्यात् साम्यभावः? तस्मात् द्विजः यो विष्णुं दिवानिशं स्मरति, स नरकं न गच्छति; स पवित्रः, सर्वपापक्षयसम्पन्नः भवति।