यत्र प्रसैनः मृगयां गतवान्, तत्रैव विश्वास्याः प्राज्ञाश्च पुरुषाः प्रसैनस्य पदानि अन्वयन्। ते बहुशः भल्लूकसमृद्धं पर्वतम् उत्तमं च विंध्यशैलं विचिन्वन्तः, महानुभावः सः श्रान्तः सन्दधानः च तं मार्गं अन्वेष्टुम् अविशत्। न तत्र प्रसैनं हतं तस्य चाश्वं नापश्यत्, न रत्नं ददर्श; केवलं सिंहः प्रसैनशरीरात् न दूरस्थः दृष्टः। स सिंहः अपि भल्लूकेन हतः प्राप्यते स्म; तत्र भल्लूकस्य पदानि सुस्पष्टानि आसन्, तानि पश्यन् माधवः तद्गुहान्तः प्रविवेश। तत्र भल्लूकगुहायां, द्विजश्रेष्ठाः, सः स्त्रियाः स्वरं शृणोति, या जाम्बवत्सुतं पाययन्ती वदति स्म। सा रत्नेन क्रीडन्ती शिशुम् आश्वासयन्ती अवदत्—"मा रुदः।" पुनः सा प्राह—"सिंहेन प्रसैनः हतः; तं सिंहं जाम्बवता निहतम्। मा रुदः सौम्य बाल; एष स्यमन्तकस्तव।" तं वाक्यं स्पष्टं श्रुत्वा सः शीघ्रं गुहां प्रविवेश; भगवाँस्तु तद्भल्लूकगुहाम् एव प्रविशत्। सः यदून् हलिनं च गुहाद्वारि स्थितवान्; गुहान्तरं प्रविश्य जाम्बवतं ददर्श। वासुदेवः जाम्बवता सह गुहायां समरे स्थितः, गोविन्दः केवलं बाहुभ्यां एकविंशतिदिनानि युद्धं कृतवान्। यदा कृष्णः गुहां प्रविवेश, बलदेवः सखिभिः सह द्वारकां नगरीं गतः, तथा च कृष्णः हतः इति निवेदनं कृतवान्। वासुदेवः बलवंतं जाम्बवतं जित्वा, तस्य कन्यां जाम्बवतीं, भल्लूकाधिपतेः प्रियां, प्राप्तवान्। स्यमन्तकं रत्नं आत्मशुद्धये गृहित्वा, भल्लूकनाथं प्रीतिं कृत्वा, गुहात् निर्गतः। सः कृष्णः सखिभिः विनीतैः सह द्वारकां प्रत्यागच्छत्; तेन रत्नं आनयित्वा, आत्मानं च शुद्धीकृत्य, अच्युतः अभवत्। सः सर्वेषां सात्वतानां सभायाम् स्यमन्तकं सत्राजिते दत्तवान्; तथा कृष्णः, मित्रघातकः इति मिथ्यापवादितः, तद्रत्नं प्रत्यर्पितवान्। सत्राजितः पापात् विमुक्तः स्यमन्तकं पुनः लब्ध्वा दश पत्न्यः अलभत; ताभ्यः शतं पुत्रान् अपि। तेषु भगङ्कारः ज्येष्ठः, वीरो वातपतिर्वासुमेधश्च प्रसिद्धाः। त्रयः कन्याः दिशि दिशि विख्याताः, द्विजश्रेष्ठ; तासु सत्यभामा प्रमुख्या, अन्यया एका धर्मनिष्ठा। एवं सुप्तां भार्यां सभाक्षेण कृष्णाय दत्ता; भगङ्करी च नवेयश्च, द्वौ विशिष्टौ नरौ। द्वौ पुत्रौ जातौ, गुणसम्पन्नौ, रूपेण च कीर्तिमन्तौ—माद्रीपुत्रः, ततः वृश्णेः युधाजित्। वृश्णेः द्वौ पुत्रौ, स्वफल्कश्चित्रकौ; स्वफल्कः काशिराजकन्यां भार्यां प्राप। सा गान्दिनी नाम्ना, या पितरं सदा गावः ददाति; तस्यां बलवान् विद्वान् अतिथिप्रियः पुत्रः जातः। ततः प्रसिद्धः अक्रूरः उदारः विस्तीर्णहस्तश्च जातः; उपमद्गु, मद्गु, मुदर, अरिमर्दनश्च। तथा अरिक्षेप, उपेक्ष, शत्रुहा, अरिमेजय, धर्मभृत्, धर्मः, गृध्रभोजश्च, तथा अन्धकः। अवाहः प्रतिवाहश्च, सुन्दरी उत्तमा, वसुन्धरा च, या विष्रुताश्वस्य कन्या रानी। सौन्दर्ययौवनसम्पन्ना, सर्वभूतमनोहरिणी, अक्रूरः उग्रसेनात् द्वौ पुत्रौ अलभत्, वंशस्य हर्षदायकौ। वासुदेव उपदेवौ, देवानिव दीप्तिमन्तौ, जातौ; चित्रकस्य पुत्रौ पृथु विपृथु च। अश्वग्रीव, अश्वबाहु, सुपर्ष्वकगवेषण, अरिष्टनेमि, धर्म, धर्मभृत् च पुत्राः। सुभाहु, बहुबाहु, श्राविष्ठा, श्रवणा च स्त्रियः; यः कृष्णे मिथ्यापवादं वदति—सः जानाति, मिथ्याशापः कदापि तं न स्पृशन्ति। यदा कृष्णः स्यमन्तकं सत्राजिते दत्तवान्, तदा बभ्रुः तद् रत्नं जग्राह, भोजश्च शतधन्वा अपि। अक्रूरः सदा निष्पापां सत्यभामां प्रार्थयत्, स्यमन्तकं च अन्वेष्टुम् इच्छन्। सत्राजितं हत्वा, बलवान् शतधन्वा रात्रौ रत्नं जग्राह, ततः अक्रूराय दत्तवान्। अक्रूरः उत्तमं रत्नं प्राप्त्वा, शपथं कृतवान्—"त्वया मम नाम न प्रकाश्यते।" "यदा कृष्णेन पीडिताः वयं त्वाम् उपगमिष्यामः; अद्य समग्रं द्वारकां मम अधीनम् अस्ति।" यदा पितरं हतं दृष्ट्वा, सत्यभामा शोकेन संतप्ता, रथेन वाराणवतपुरम् अगच्छत्। सा दुःखिता सत्यभामा, भोजवंशजस्य शतधन्वनः कर्माणि पत्युः समीपे स्थित्वा, रुदती निवेदयामास। हरिः पाण्डवान् दग्धान् जलक्रियाम् अकरोत्, पाण्डुवंशस्य हितार्थं सत्यकिं नियुक्तवान्। ततः मधुसूदनः शीघ्रं द्वारकां गतः, बलभद्रं ज्येष्ठं प्रति इदं वचनं अवदत्—"सिंहेन प्रसैनः हतः, सत्राजित् शतधन्वना; स्यमन्तकं तु मम, अहं तस्य स्वामी।