एवं महात्मनः देवावृद्धस्य गुणान् वयं अद्यापि स्तुवन्तः, तं पूर्ववत् दूरतः पश्यामः, समीपतः अपि तथैव। बभ्रुः पुरुषश्रेष्ठः आसीत्, देवावृद्धः देवैः तुल्यः, षट्षष्टिसहस्रसप्त पुरुषाः तत्रासन्। एते, बभ्रुदेवावृद्धाभ्यः अपि अधिकं, अमृतत्वं प्राप्नुवन्—यज्ञशीलाः, दानशीलाः, ब्राह्मणनिष्ठाः, शूराः च। तस्य वंशः भोजाः महान्, ये सार्तिकैः सह आसन्; सः आन्धकस्य, काश्यायाः कन्यायाः चतुर्नपुत्रान् अलभत। ते च कुकुरः, भजमानः, शशकः, बलबर्हिषः च। कुकुरस्य पुत्रः वृष्टिः, वृष्टेः अपि पुत्रः आसीत्। तस्य पुत्रः कपोतरौमाः, ततः तिलिरीः जातः; तिलिरेः पुनर्वसुः, पुनर्वसोरभिजित् अभवत्। अभिजितः तु यमलौ पुत्रौ उत्पादितवान्—आहुकः च श्राहुकः च, यशस्विनौ। तत्र आहुकस्य सम्बन्धे श्लोकं पठन्ति—"युवानिव महत्, शुक्लपरिषद्वृतः।" आहुकः अशीतिकवचः समाहितः अग्रे गन्तव्यम्; न अकुलीनः, न शतपुत्रहीनः, न सहस्रवर्षायुश्च, न दुष्कर्मी, न अयाजकः भोजं प्रति गच्छेत्। पूर्वदिशि नागाः भोजं गता इत्युच्यते। सोमात् दशसहस्रसेना पताकारथसंयुक्ता, पदातिगजसमूहैः मेघनिनादसदृशा। एकविंशतिसहस्रं राजतानां सुवर्णकवचानां सेनानां, तावत्संख्यकं च उत्तरदिशि। भोजाः पृथिवीरक्षिणः धनुर्विद्यायाम् अपि कुशलाः, मेखलानिनादयुक्ताः; आन्धकाः अपि स्वभगिनीं अवन्तिषु दत्तवन्तः इति श्रूयते। आहुकस्य च काश्यायाः च द्वौ पुत्रौ जातौ—देवकः उग्रसेनश्च, दिव्यतेजसौ। देवकस्य चत्वारः पुत्राः, देवैः तुल्याः—देववान्, उपदेवः, समदेवः, देवरक्षितः। देवक्या सप्त कन्याः आसन्, या वसुदेवाय दत्ता—शान्तिदेवी, सुदेवी, देवरक्षिता, वृषादेवी, उपदेवी, सुनाम्नी, सप्तमी नवोग्रा। एते उग्रसेनस्य पुत्र्यः; तेषु कंसः ज्येष्ठः। न्यग्रोधः, सुनाम्ना, कङ्कः, सुभूषणः, राष्ट्रपालः, सुतनुः, अनावृष्टिः, पुष्टिमान् इति। तेषां पञ्च भगिन्यः—कंसा, कंसवती, सुतनू, राष्ट्रपाली, कङ्का—सर्वाः गुणसम्पन्नाः। एवं उग्रसेनः स्वपुत्रैः सहितः वर्णितः, सः कुकुरवंशे जातः, कुकुराणां वंशं धारयति। बहुप्रजः पुरुषः विस्तीर्णवंशं प्राप्नोति। भजमानस्य पुत्रः रथमुख्यः, तस्य पुत्रः विदुरथः। राजधिदेवः राजा आसीत्, विदुरथस्य पुत्रः शूरः। राजधिदेवस्य पुत्राः बभूवुः, बलवन्तः—दत्तातिदत्तः, शोणाश्वः, श्वेतवाहनः। शमी, दण्डशर्मा, दन्तशत्रुः, शत्रुजित्, श्रवणा, श्रविष्ठा—एते द्वे भगिन्यौ। शम्याः पुत्रः प्रतिक्षत्रः, तस्य पुत्रः स्वयंभोजः, स्वयंभोजात् भदिकः अभवत्। तस्य पुत्राः सर्वे वीर्यवन्तः—कृतवर्मा ज्येष्ठः, शतधन्वा मध्ये। देवान्तः, नरान्तः, भीषग्वैतरणः, सुदन्तः, अतिदन्तः, निकष्यः, कामदम्भकः। देवान्तस्य पुत्रः बुद्धिमान् कंबलबार्हिषः, तस्य पुत्रः असमौजः, तस्य च नसमौजः—उभौ। असमौजस्य, यस्य पुत्राः नासन्, पुत्राः दत्ताः—सुदंष्ट्रः, सुचारुः, कृष्णः—एते आन्धकाः इति प्रसिद्धाः। गान्धारी माद्री च क्रोष्टोः पत्न्यौ अभवताम्। गान्धार्या अनमित्रः पुत्रः जातः, सः महाबलवान्। माद्र्या युधाजित्, ततः देवमिधुषः पुत्रः। अनमित्रः शत्रुजित्, अजयः च। अनमित्रस्य पुत्रः निघ्नः, तस्य द्वौ पुत्रौ—प्रसेनः, सात्राजित्—शत्रुजित् च। प्रसेनः द्वारावत्यां निवसन्, आदित्याद् दिव्यं स्यमन्तकं मणिं लब्धवान्। सात्राजित्, यस्य मित्रं प्राणश्च आदित्यः, एकदा निशान्ते रथिना रथेन निर्गतः। सः नदीतीरं गत्वा आपः स्प्रष्टुं प्रस्थितः, तत्र विवस्वान् साक्षात् तस्य पुरतः स्थितः। भगवाञ् तेजस्वी प्रभामण्डलसंवृतः स्फुटम् अविर्भूतः; ततः राजा विवस्वन्तम् उपगम्य उवाच—"यथा त्वां दिवि सदा पश्यामि, भगवन्, प्रभायुक्तं, तथा अद्य अपि त्वां पुरतः स्थितं पश्यामि।" "मम सख्येन त्वां सम्प्राप्तस्य कः भेदः?" इति श्रुत्वा भगवान् स्यमन्तकमणिं जग्राह। ततः स्यमन्तकं स्वकण्ठात् निष्कास्य, बलवान् एकान्ते न्यवेशयत्; ततः राजा तं देहमयं रूपं दृष्टवान्। तं दृष्ट्वा राजा प्रहृष्टः, किञ्चित्कालं सह संवादं चकार; विवस्वान् गन्तुकामः सन्, सात्राजित् पुनः तम् उवाच।