रुक्मेषुः, पृथुरुक्मः, ज्यामघः, पालितः, हरिश्च—एते पितुः पुत्राः आसन्। तत्र पालितं च हरिं च तयोः पितरौ विदेहनृपाणां दत्तवन्तौ। रुक्मेषुः तु भ्रातृणा पृथुरुक्मेण सह राज्ये प्रतिष्ठितः। किन्तु ज्यामघः ताभ्यां निर्हृत्य आश्रमे वसति स्म। ततः स राजा ब्राह्मणैः शमितः उपदिष्टश्च धनुः गृहीत्वा पताकायुक्तरथमारुह्य अन्यं देशं ययौ। स एकाकी नर्मदातटस्य कर्दमगृहे निवसन् ऋक्षवत्पर्वतं जित्वा शुक्तिमन्तं प्रदेशं प्राप्तवान्। तस्य ज्यामघस्य भार्या शैब्या नाम, बलवती धर्मज्ञा चासीत्। राजा पुत्रहीनः सन् अन्यां पत्नीं न गृहीतवान्। स तत्र युद्धे विजयं प्राप्य कन्यां लब्धवान्। तदा स नरपतिः भीतः स्वां भार्यां 'स्नुषा' इति सम्बोध्य अब्रवीत्। तत् श्रुत्वा रानी पप्रच्छ—"भगवन्, एषा कस्य स्नुषा?" इत्युक्ते ज्यामघः श्रेष्ठो नृपः प्रत्युवाच—"सा तव प्रसूता पुत्रस्य भार्या भविष्यति।" ततः तया भाग्यवत्याः तपसा पुत्रः जातः—विदर्भः नाम। विदर्भः तु राजपुत्र्यां, स्वस्नुषायां, युद्धविशारदौ द्वौ पुत्रौ ससौ—क्रथं कैशिकं च। विदर्भस्य पुत्रः भीमः, तस्मात् कुन्तिः, तस्मात् धर्मे युद्धे च ख्यातः धृष्टः जातः। धृष्टस्य त्रयः पुत्राः—अवन्तः, दशार्हः, विषहरश्च, सर्वे धर्मिष्ठाः वीर्यवन्तश्च। दशार्हस्य पुत्रः व्योमाः, तस्मात् जीमूतः, तस्मात् विकृतिः, तस्मात् भीमरथः। भीमरथस्य पुत्रः नवरथः, तस्मात् दशरथः, तस्मात् शकुनिः। शकुनेः करम्भः, तस्मात् देवरातः राजा, तस्मात् देवक्षत्रः, तस्मात् वृद्धक्षत्रः महाकीर्तिः। वृद्धक्षत्रस्य पुत्रः माधुः, स देवसमुत्पत्तिः, मधुवंशस्य प्रवर्तकः, मधुरवाक्च। तस्मात् माधोः वैदर्भ्यां पत्न्यां पुरुद्वान् उत्पन्नः, स नृपश्रेष्ठः। माधोः पत्नी इक्ष्वाकुवंश्याः आसीत्, सा पुत्रं ससौ। स पुत्रः सात्वान्, सर्वगुणसम्पन्नः, सात्वतानां यशः वर्धितवान्। एवं महात्मनः ज्यामघस्य सृष्टिं ज्ञात्वा, परमसुखयुक्तः सदा पुत्रसम्पन्नः भवेत्। सात्वतस्य पत्नी कौशल्या, तया धर्मिष्ठाः पुत्राः जाताः—भागिनः, भजमानः, दिव्यः देवावृद्धः, नृपश्च। अन्धकः महाबाहुः, वृष्णिश्च यादवानां हर्षः, अपि च जातौ। तेषां चतसृणां वंशाः विस्तारतः कीर्तिताः। भजमानस्य द्वे पत्न्यौ—सृञ्जयी बाह्यका च, उपबाह्यका च; ताभ्यां बहवः पुत्राः अभवन्। भजमानस्य बाह्यका-सृञ्जय्यां क्रिमिः, क्रमणः, धृष्टः, शूरः, पुरंजयश्च जाताः। उपबाह्यका-सृञ्जय्यां आयुताजित्, सहस्राजित्, शताजित्, दासकश्च अभवन्। राजा देवावृद्धः यज्ञशीलः, तपसा संनियतः, पुत्रः सर्वगुणसम्पन्नः भविष्यतीति निश्चितवान्। स पर्णभोजनः, जलस्पर्शी, नित्यं नदीं प्रीतिं वहन्, शुद्धिं कुर्वन् तपस्ये स्थितः। तत्र नदी चिन्तया विवशा, न निर्णयं प्राप, सा राजानुग्रहेण स्नेहिता। स न तादृशीं स्त्रीं लेभे, या तादृशं पुत्रं जनयेत्, अतः सा स्वयमेव कन्याभूत्वा राज्ञः सहधर्मिणी अभवत्। कन्यारूपिणी सा राजानं वव्रे, राजा तां कामयामास। तस्यां स धर्मात्मा तेजस्वि गर्भं न्यधत्त। दशमे मासि सा श्रेष्ठा नदी पुत्रं ससौ। स पुत्रः सर्वगुणसम्पन्नः बभ्रुः, देवावृद्धस्य पुत्रः। अस्मिन्वंशे वेदविदः प्राचीनं कीर्तयन्ति। अद्यापि देवावृद्धस्य महात्मनः गुणान् स्तुवन्तः, ते दूरात् समीपाच्च दृश्यन्ते। बभ्रुः श्रेष्ठः, देवावृद्धो देवसमः, षट्षष्टिसहस्रसप्त पुरुषाः। ते बभ्रुदेवावृद्धाभ्यां अपि अधिकं अमृतत्वं प्राप्तवन्तः—यज्ञशीलाः, दानशीलाः, ब्रह्मनिष्ठाः, धीराः च। तस्य वंशः भोजाः, तैः सार्तिकाः सहिताः। अन्धकस्य काश्यकन्यायां चत्वारः पुत्राः—कुकुरः, भजमानः, शशकः, बलबार्हिषश्च। कुकुरस्य पुत्रः वृष्टिः, तस्यापि पुत्रः कपोतरोमा, तस्मात् तिलिरी, तस्मात् पुनर्वसुः, तस्मात् अभिजित्। अभिजितः द्वौ पुत्रौ जातौ—आहुकः, श्राहुकश्च, कीर्तिमन्तौ। आहुकं प्रति श्लोकः कीर्त्यते—"युवानिव महान्, श्वेतपरिष्कृतः।" आहुकः अशीतिकवचैः युक्तः अग्रे गन्तव्यः; न पुत्रहीनः, न शतहीनः, न सहस्रवर्षायुर्वान्। न अशुद्धकर्मा, न अयज्वा भोजं प्रति गच्छेत्; पूर्वदिशि नागाः भोजं प्रति गताः इति श्रूयते। एवं एषा वंशपरम्परा ज्यामघस्य महात्मनः प्रवृत्ता, यां शृण्वन्, पश्यन्, वा, धर्मार्थकाममोक्षैः सदा सम्पन्नः भवेत्।