सः स्वपुत्रः उषद्गु नाम राजा अभवत्, सुभाषिणां मध्ये श्रेष्ठः, यः नानाविधान्युत्तमानि यज्ञानि कृत्वा विपुलानि दानानि अददात्। सः उषद्गुः पुत्रकामः सन् आत्मनः श्रेष्ठम् पुत्रम् उत्पादयामास; तस्य पुत्रः चित्ररथः नाम, पुण्यकर्मा आसीत्। चित्ररथस्य वीर्यवान् पुत्रः महायज्वा महादानी च शशबिन्दुः अभवत्, यः राजर्षिषु उत्तमाचार्यः कीर्तिम् अलभत। शशबिन्दोः वंशे पृथुश्रवा अथवा पृथुयशाः इति प्रसिद्धः राजा अभवत्; पौराणिकैः पार्थश्रवाः मध्ये स्थितः इति कथ्यते। तस्मात् पार्थश्रवसः सुयज्ञः जातः, सुयज्ञस्य उषतः नामकः पुत्रः अभवत्; सः सर्वयज्ञकृत् स्वधर्मनिष्ठः च आसीत्। उषतस्य पुत्रः शिनेयुः, रिपून् विनाशयन्, जातः; तस्य पुत्रः मरुत् नाम राजर्षिः अभवत्। मरुतः ज्येष्ठपुत्रं कंबलबर्हिषम् अलभत, यः धर्मे महति प्रवृत्तः, स्वसमांश्च उत्क्रम्य उत्साहेन आसीत्। कंबलबर्हिषः सुतकामः सन् शतप्रसवस्य पुत्रं रुkmakavacham उत्पादयामास। सः रुkmakavachः समरे शतं कवचिनः धनुर्धरान् तीक्ष्णैः बाणैः हत्वा परमां संपदं अलभत्। तस्मात् पराजितः नाम शत्रुजित् पुत्रः अभवत्; पराजितस्य पञ्च महाबलिनः पुत्राः अभवन्—रुक्मेषुः, पृथुरुक्मः, ज्यामघः, पालितः, हरिश्च। पालितः हरिश्च च तेन पितृणा विदेहराजेभ्यः प्रदत्तौ। रुक्मेषुः पृथुरुक्मेण सह राज्यम् अलभत्; किन्तु ज्यामघः राजा ताभ्याम् अपसारितः सन् तपोवनं प्रविश्य तत्र वसन्। ततः सः राजा ब्राह्मणैः प्रसादितः उपदिष्टः च धनुः गृहीत्वा ध्वजवतीं रथं आरोह्य अन्यं देशं गतः। सः एकाकी नर्मदातट उपरि मृद्गृह्याम् अधिवसन्, ऋक्षवत्पर्वतम् विजित्य, शुक्तिमन्तं देशं स्थितवान्। ज्यामघस्य पत्नी शैब्या नाम, बलवती सद्वृत्ता च आसीत्; राजा पुत्रहीनः अपि, अन्यां पत्नीं न गृहीतवान्। तत्र सः युद्धे विजयं प्राप्य कन्यां अलभत्; सः नरपतिः भीतः स्वां भार्यां कन्यां 'स्नुषा' इति सम्बोध्य अवदत्। तत् श्रुत्वा रानी पप्रच्छ—"कस्य स्नुषा एषा?" इति। ततः ज्यामघः श्रेष्ठराजा उत्तरम् अदात्—"या त्वत्तः जातस्य पुत्रस्य भार्या भविष्यति सा एषा।" तस्याः तपसा तदीया स्रुता कन्या पुत्रं विदर्भं जनयामास। विदर्भः कालान्तरे पुत्रौ क्रथं कैशिकं च आत्मनः स्नुषायाम् उत्पादयामासौ, तौ युद्धविशारदौ आस्ताम्। विदर्भस्य भीमः पुत्रः अभवत्; तस्य कुन्तिः पुत्रः, कुन्तेः धृष्टः, युद्धे प्रख्यातवीर्यः। धृष्टस्य त्रयः पुत्राः, अवन्तः, दशार्हः, विषहरः च, धर्मनिष्ठाः महाबलिनः च अभवन्। दशार्हस्य व्योमः पुत्रः, तस्य जिमूतः, जिमूतस्य विकृतिः, विकृतेः भीमरथः अभवत्। भीमरथस्य नव रथः पुत्रः, तस्य दशरथः, दशरथस्य शकुनिः अभवत्। शकुनेः करम्भः, करम्भस्य देवरातः राजा, तस्य देवक्षत्रः, देवक्षत्रस्य वृद्धक्षत्रः महाकीर्तिमान् अभवत्। देवक्षत्रस्य पुत्रः देवसमः मधुः राजा, मधुवंशस्य प्रवर्तकः, मधुरवचनः अभवत्। मधोः वैदर्भ्यां पत्न्यां पुरुद्वान् नाम श्रेष्ठः पुत्रः जातः; मधोः पत्नी इक्ष्वाकुवंशजा आसीत्, सा पुत्रं सत्वन्तं जनयामास। सत्वान् सर्वगुणसम्पन्नः सात्वतानां कीर्तिं वर्धयामास। एवं महात्मनः ज्यामघस्य वंशोत्पत्तिं ज्ञात्वा, प्रीतियुक्तः सदा सन्ततिं प्राप्नुयात्। सत्वतः पत्नी कौशल्या धर्मात्मानः पुत्रान् अजायत—भागिनं, भाजमानं, दिव्यं देवावृद्धं, राजानं च। तथा अन्धकः महाबाहुः, वृष्णिश्च यादवानां आनन्दः, अपि जातौ; एतेषां चतसृणां वंशाः विस्तारतः कीर्त्यन्ते। भाजमानस्य द्वे पत्न्यौ सृञ्जयी बाह्यका च, उपबाह्यका च; ताभ्यां बहवः पुत्राः जाताः। भाजमानस्य बाह्यकासृञ्ज्य्यां क्रिमिः, क्रमणः, धृष्टः, शूरः, पुरञ्जयः च जाताः। उपबाह्यकासृञ्ज्य्यां आयुताजित्, सहस्राजित्, शताजित्, दासकः च अभवन्। राजा देवावृद्धः यज्ञशीलः, तपसा युक्तः, पुत्रः सर्वगुणसम्पन्नः स्यात् इति निश्चित्य तपस्यामास। सः पत्राहारः सन्, जलस्पर्शी, नित्यं नद्याः समीपे शुद्धिं कुर्वन्, तां नदीं तुष्टाव। सा नदी चिन्तया पीडिता निर्णयं न कर्तुं शशाक, सती च राजानं अनुकूलं अभवत्। सः तादृशीं स्त्रीं न प्राप्तवान् या तादृशं पुत्रं जनयेत्; अतः अहमेव तस्य सख्यं गत्वा भविष्यामि इति निश्चित्य, सा नदी कन्याभूत्वा शोभनरूपधारिणी राजानं वव्रे, स च ताम् अयच्छत्। तस्यां तेन धर्मात्मना तेजस्वि गर्भः स्थापितः; दशमे मासि सा श्रेष्ठनदी पुत्रं प्रसूतवती। सः सर्वगुणसम्पन्नः बभ्रुः देवावृद्धस्य पुत्रः अभवत्। एषा वै वंशपरम्परा वेदवित्सु प्रसिद्धा गीयते।