गोपाली नाम्ना अप्सराः, गोपवधूवेषधारिणी, गार्ग्यस्य दुस्तरं दुर्जयम् गर्भम् अधारयत्। शूलपाणिना नियोजितम्, गार्गपत्न्यां मानुषः कुमारः अभवत्; स महाबलवान् राजा कालयवनः नाम्ना अभवत्। सिंहसदृशशरीरः, यौवनसम्पन्नः, अग्रभागः सुसम्पन्नः, स बालः राजगृहान्तः कक्षेषु वर्धितः, पुत्रहीनस्य राज्ञः समीपे। स कालयवनः यवनः अभवत्, हे मुनेश्रेष्ठ; युद्धमुद्यमं कुर्वन्, राजा द्विजश्रेष्ठं पप्रच्छ। नारदः महर्षिः तस्य वृष्ण्यन्धकवंशस्य वृत्तान्तं निवेदयामास; ततः कालयवनः अक्षौहिण्याः सेनया सह मथुरां प्रति प्रस्थितः। स वृष्ण्यन्धकस्थानं प्रति दूतं प्रेषितवान्; तत्र वृष्ण्यन्धकाः श्रीकृष्णनायकाः, बुद्धिमन्तः, एकत्र समागत्य, यवनभीत्या मन्त्रयन्तः, पलायनं सर्वे अभिप्रेतवन्तः। सुन्दरां मथुरां परित्यज्य, पिनाकिनं पूज्य, कुशस्थलीं द्वारवतीं स्थापयितुम् इच्छन्ति स्म। एवं, यः शुद्धः संयमी च, श्रीकृष्णजन्मकथाम् उत्सवेषु पठति, स विद्वान् ऋणात् विमुक्तः सुखी च भवति। ततः क्रोष्टुना पुत्रः व्रजिनीवान् महाकीर्तिः अभवत्; ते वाजिनीवतं श्रेष्ठं, स्वाहया सृष्टं, इच्छन्ति। तस्य पुत्रः नृपः उषद्गुः, वाक्प्रवरः, बहुविधयज्ञकर्ता, महादानवती अभवत्। ततोऽपि पुत्रकामः उषद्गुः प्रमुखं पुत्रं उत्पादितवान्; चित्ररथः तस्य पुत्रः, पुण्यकर्मसम्पन्नः। चित्ररथस्य वीरः पुत्रः, महायज्ञकर्ता, महादानवती, शशबिन्दुः, राजर्षिषु उत्तमाचार्यः प्रसिद्धः अभवत्। शशबिन्दोः वंशे पृथुश्रवा नाम राजा, पृथुयशः अपि, अभवत्; पुराणज्ञैः पार्थश्रवः मध्ये उल्लिख्यते। तस्य मध्यस्थस्य सुयज्ञः अभवत्; सुयज्ञस्य पुत्रः उषतः, सर्वयज्ञकर्ता, स्वधर्मनिष्ठः अभवत्। उषतः पुत्रः शिनेयुः, शत्रुनाशकः; तस्य पुत्रः मरुतः, राजर्षिः, नृपः अभवत्। मरुतस्य ज्येष्ठः पुत्रः कंबलबर्हिषः, धर्मपरायणः, उत्साहेन समकक्षान् अतिक्रान्तः। कंबलबर्हिषः उत्तमसन्तानकामः, शतप्रसवस्य पुत्रं रुक्मकवचम् उत्पादितवान्। रुक्मकवचः युद्धे तीक्ष्णबाणैः शतं कवचिनः धनुर्धरान् हत्वा, परमं ऐश्वर्यं प्राप्तवान्। रुक्मकवचात् पराजितः, वीरशत्रुसूदनः, अभवत्; पराजितस्य पञ्च महाबलिनः पुत्राः अभवन्—रुक्मेषुः, पृथुरुक्मः, ज्यामघः, पालितः, हरिः। पालितः हरिश्च तयोः पितरौ, तौ विदेहाधिपेभ्यः दत्तौ। रुक्मेषुः राजा अभवत्, पृथुरुक्मेण सह। ज्यामघः ताभ्यां निर्हृतः, आश्रमवासं कृतवान्। ततः राजा ब्राह्मणैः शमितः, उपदिष्टः, धनुः आदाय, पताकाध्वजेन रथेन, अन्यं देशं गच्छति स्म। स एकाकी नर्मदातटस्थे मृत्तिकागृहवासं कृतवान्, ऋक्षवत्पर्वतं जित्वा, शुक्तिमत्प्रदेशे स्थितवान्। ज्यामघस्य पत्नी शैब्या, बलवती, धर्मिष्ठा; राजा पुत्रहीनः अपि, अन्यां पत्नीं न स्वीकारयामास। तत्र युद्धे विजयं प्राप्तवान्, कन्यां लब्धवान्; नृपतिः भीतः, पत्नीं 'स्नुषा' इति सम्बोध्य, उक्तवान्। शैब्या श्रुत्वा पप्रच्छ—'कस्य स्नुषा?' ज्यामघः, राजश्रेष्ठः, प्रत्युवाच—'सा तस्य पुत्रस्य पत्नी, यः तव जायते।' तदनन्तरं, सा कन्या, तपसा, सौभाग्यसम्पन्ना, पुत्रं विदर्भं उत्पादितवती। विदर्भः तदनन्तरं, राजकन्यायां, स्नुषायां, द्वौ पुत्रौ—क्रथः, कैशिकः—युद्धकुशलौ, उत्पादितवान्। विदर्भस्य पुत्रः भीमः; भीमस्य पुत्रः कुन्तिः; कुन्तेः पुत्रः धृष्टः, युद्धशौर्यप्रसिद्धः। धृष्टस्य त्रयो वीरपुत्राः, धर्मपरायणाः—अवन्तः, दशार्हः, विषहरः। दशार्हस्य पुत्रः व्योमः; व्योमस्य पुत्रः जीमूतः; जीमूतस्य विकृतिः; विक्रतेः भीमरथः। भीमरथस्य पुत्रः नवरथः; नवरथस्य दशरथः; दशरथस्य शकुनिः। शकुनितः करम्भः; करम्भस्य पुत्रः देवरातः, नृपः; देवरातस्य देवक्षत्रः; देवक्षत्रस्य वृद्धक्षत्रः, महाकीर्तिः। वृद्धक्षत्रस्य देवक्षत्रस्य पुत्रः मधुरः, देवसमानजन्मा, मधुवंशस्य प्रवर्तकः, मधुरवाक्। मधुरस्य वैदर्भ्यां पत्न्यां पुरुद्वान् श्रेष्ठः अभवत्; मधुरस्य पत्नी इक्ष्वाकुवंश्या, तया पुत्रः अभवत्। सत्वान्, सर्वगुणसम्पन्नः, सात्वतकीर्तिं वर्धितवान्। एतद् ज्यामघस्य महात्मनः सृष्टिं जानन्, परमसुखेन युक्तः, सदा सन्तानसम्पन्नः भवेत्। सात्वतः पत्न्याः कौशल्यायाः धर्मिष्ठाः पुत्राः अभवन्—भागिनः, भजमानः, देवावृद्धः दिव्यः, नृपः। अन्धकः महाबाहुः, वृष्णिः यदुवंशवर्धनः अपि अभवन्; तेषां चत्वारः वंशाः अत्र विस्तारतः कीर्त्यन्ते। एवं भाग्यवती वंशपरम्परा, वीर्यधर्मसम्पन्ना, महर्षिसंवादैः, पुण्यकथया, कृत्स्नं वर्ण्यते।