बाह्लीराजस्य कन्या पौर्वी, रोहिणी नाम्ना, अनकदुन्दुभेः प्रिया ज्येष्ठपत्नी चासीत्। सा सर्वेषां शरणं रामं ज्येष्ठं पुत्रं लब्धवती, तथा शठं, दुर्दमं, दमनं, शुभ्रं, पिण्डरकं, उशीनरं च। रोहिण्याः कन्या चित्रा, या सुभद्रा नाम्ना प्रसिद्धा पुनः अभवत्। वसुदेव-देवक्योः शौरिः महाकीर्तिः जातः; राम-रेवत्योः निशतः प्रियतमः पुत्रः अभवत्। सुभद्रायाः सारथिः अभिमन्युः पार्थस्य पुत्रः अभवत्; अक्रूर-काश्याः सत्यकेतुः पुत्रः अभवत्। वसुदेवस्य सप्त सुप्रसिद्धा पत्न्यः, तासां वीर्यशाली पुत्राः जाताः—सर्वेषां नामानि शृणु। शान्तिदेवस्य भोजो विजयश्च पुत्रौ, सुनामा-वृकदेवस्य गदः च। वृकदेवी अगावहं महात्मानं पुत्रं लब्धवती; त्रिगर्तराजकन्या शिशिरायणस्य पत्नी अभवत्। स वीर्यं ज्ञातुमिच्छन् वीर्यं न लब्धवान्; कालायससमः स द्वादशे वर्षे तथैव अभवत्। गार्ग्यः, मिथ्या दोषारोपितः, क्रोधात् घोषकन्यां गृहीत्वा संसर्गं आरभत। गोपाली नाम्ना अप्सराः गोपकन्यावेषधारिणी, गार्ग्यस्य दुर्निवार्यं गर्भं धारयामास। शूलपाणिना नियोजितः, गर्गपत्न्यां मानवः पुत्रः अभवत्—स कालयवनः बलवान् राजा अभवत्। सिंहस्याकारः, युवा, पूर्वभागः सुसंस्कृतः, स राजा पुत्रहीनस्य अन्तःपुरे वृद्धिं लब्धवान्। स कालयवनः यवनः अभवत्; युद्धे राजा द्विजश्रेष्ठं पृष्टवान्। नारदः महर्षिः तस्मै वृष्ण्यन्धकवंशस्य कथा उक्तवान्; ततः स सेना-अक्षौहिण्या मथुरां प्रति प्रस्थितवान्। वृष्ण्यन्धकनगरं दूतं प्रेषितवान्; वृष्ण्यन्धकाः कृष्णं नेतारं कृत्वा, भयात् यवनस्य, एकत्र समागत्य मन्त्रयामासुः। निरणय्य सर्वे पलायनं इच्छन्तः अभवन्। ते सुन्दरां मथुरां त्यजित्वा, पिनाकिनं पूजयित्वा, कुशस्थलीं द्वारवतीं स्थातुम् इच्छन्तः अभवन्। एवं, यः शुद्धः संयतात्मा च, कृष्णजन्मकथां उत्सवेषु पठति, विद्वान्, स ऋणमुक्तः सुखी च भवति। ततः क्रोष्टुना व्रजिनीवान् महाकीर्तिः पुत्रः अभवत्; ते वर्जिनीवतं, श्रेष्ठं, स्वाहया सृष्टं, इच्छन्ति। तस्य स्वपुत्रः राजा उषद्गुः, वाग्विदां श्रेष्ठः, बहुविधान्य् यज्ञान् कृत्वा, विपुलं दानं दत्त्वा, अभवत्। ततः, पुत्रकामः उषद्गुः प्रमुखं पुत्रं उत्पादितवान्; चित्ररथः तस्य पुत्रः, पुण्यकर्मा अभवत्। चित्ररथस्य वीरपुत्रः, महायज्ञकर्ता, महादाता, शशबिन्दुः, राजर्षिषु श्रेष्ठाचार्यः प्रसिद्धः अभवत्। शशबिन्दोः वंशे पृथुश्रवा राजा अभवत्, पृथुयशः नाम्ना च; पुराणज्ञैः पार्थश्रवः मध्यस्थः स्मृतः। तस्य मध्यस्थस्य सुयज्ञः पुत्रः अभवत्, सुयज्ञस्य उषतः पुत्रः अभवत्; स सर्वयज्ञकर्ता, स्वधर्मनिष्ठः अभवत्। उषतस्य पुत्रः शिनेयुः शत्रुनाशकः अभवत्; तस्य पुत्रः मरुतः राजर्षिः राजा अभवत्। मरुतस्य ज्येष्ठपुत्रः कंबलवर्हिषः धर्मनिष्ठः, उत्साहात् समकक्षान् अतिक्रान्तः अभवत्। कंबलवर्हिषः श्रेष्ठसन्ततिम् इच्छन्, शतप्रसवस्य पुत्रः रुक्मकवचः अभवत्। रुक्मकवचः युद्धे तीक्ष्णबाणैः शतं कवचिनः धनुर्धरान् हत्वा, उत्तमं ऐश्वर्यं प्राप्तवान्। रुक्मकवचस्य पराजितः शत्रुवीरजित् पुत्रः अभवत्; पराजितस्य पञ्च वीरपुत्राः अभवन्—रुक्मेषुः, पृथुरुक्मः, ज्यामघः, पालितः, हरिः च। पालितः हरिः च पितृणा विदेहराजेभ्यः दत्तौ। रुक्मेषुः राजा अभवत्, पृथुरुक्मेण सहायः; ज्यामघः ताभ्यां निर्वासितः, आश्रमे निवसन् अभवत्। ततः राजा ब्राह्मणैः शान्तः उपदिष्टः च, धनुः गृहीत्वा, पताकायुतं रथं आरुह्य, अन्यं देशं गतवान्। स एकाकी नर्मदातटे मृण्मयगृहे वसन्, ऋक्षवत्पर्वतं जित्वा, शुक्तिमत्स्थले स्थितवान्। ज्यामघस्य पत्नी शैब्या शक्तिमती धर्मिष्ठा चासीत्; राजा पुत्रहीनः अपि, अन्यां पत्नीं न गृहीत्वा। स युद्धे विजयं प्राप्तवान्, कन्यां प्राप्तवान्; स नरपतिः, भीतः, पत्नीं 'स्नुषा' इति संबोध्य उक्तवान्। श्रुत्वा रानी पप्रच्छ—'कस्य स्नुषा एषा?' तं श्रुत्वा ज्यामघः श्रेष्ठराजा प्रत्युवाच—'या तव पुत्रस्य भविष्यतः पत्नी सा।' तपसा तया भाग्यवती समृद्धा कन्या पुत्रं विदर्भं जन्मापयत्। पश्चात् विदर्भः राजकन्यायां, स्नुषायां, द्वौ पुत्रौ उत्पादितवान्—क्रथः कैशिकः च, युद्धकुशलौ। एवं शास्त्रवर्णितः वंशः, देवत्वयुक्तः, पुण्यकथायाः श्रवणेन सर्वे सुखसंपन्नाः भवन्ति।