गण्डुषस्य तु पुत्रैः शून्यस्य विष्वक्सेनः स्वयं चारुदेष्णं सुदेष्णं पाञ्चालं च शुभलक्षणैः समन्वितान् पुत्रान् अदात्। तेषां मध्ये चरुदेष्णः, यः रुक्मिण्याः पुत्रः, बलीयांश्च सर्वयुवानां कनिष्ठः, कदाचित् युद्धात् प्रत्यावृत्तः न जातः, द्विजश्रेष्ठ। तस्य पृष्ठतः सहस्रशः काकाः अनुव्रजन्, 'अद्य चरुदेष्णहतानां मांसं भक्षयिष्यामः' इति वदन्तः। काणवकस्य तु तन्त्रिजः तन्त्रिपालश्च द्वौ पुत्रौ आस्तां। गृञ्जिमस्य वीरुश्च अश्वहानुश्च वीर्यवन्तौ पुत्रौ आस्ताम्। श्यामस्य शमिकः पुत्रः राज्यं प्राप्तवान्, यः भोजवंशं अवज्ञाय राजसूयमेव यजनं कृतवान्। अजातशत्रुः शत्रुविनाशाय जातः। अधुना वसुदेवस्य वीर्यवन्तः पुत्राः कथ्यन्ते। एवं वृष्णीनां महाबलिनः शाखिनः वंशः त्रिविधेन वर्णितः। अत्रैव विस्तीर्णकुलधारणं निष्फलाभिलाषिणां न शोभते। वसुदेवस्य पत्न्यः चतुर्दश सुन्दरीः आसन्—पौरवी, नाम्ना रोहिणी, मदिरा चान्याः सुशोभनाङ्ग्यः। तत्र वैशाखी, भद्रा, पञ्चमी सुनामा, सहदेवा, शान्तिदेवी, श्रीदेवी, देवरक्षिता च। वृकदेवी, उपदेवी, सप्तमी देवकी च; सुतनू, वडवा इति द्वे परिचारिके आस्ताम्। पौरवी या रोहिणी सा बाह्लिककन्या आसीत्, सा जेष्ठा पत्नी, अनकदुन्दुभेः प्रिया। तस्याः ज्येष्ठः पुत्रः रामः सर्वशरण्यः जातः, तथा शठः, दुर्दमः, दमनः, शुभ्रः, पिण्डारकः, उशीनरः च। रोहिण्याः कन्या चित्रा, या सुबध्रा इत्यपि प्रसिद्धा बभूव। वसुदेवदेवक्याः शौरिः महायशाः जातः, रामरेवत्योः प्रियः पुत्रः निशतः। सुबध्रायाः पार्थेन सारथिः अभिमन्युः जातः। अक्रूरकश्याः सत्यकेतुः अभवत्। वसुदेवस्य सप्तसु पत्निषु ये वीर्यवन्तः पुत्राः जाताः, तेषां सर्वेषां नामानि शृणु। शान्तिदेव्याः भोजः विजयश्च, सुनामायाः वृकदेवः, गदः च पुत्रौ। वृकदेव्याः अगावहः महात्मा जातः। त्रिगर्तराजकन्या शिशिरायणस्य पत्नी आसीत्। स पुरुषार्थज्ञानं इच्छन् पुरुषार्थं न प्राप, स कालायससदृशः बभूव, एवं द्वादशे वर्षे। गार्ग्यः मिथ्याभिशप्तः, कोपात् घोषकन्यां गृहीत्वा सहवासं आरब्धवान्। गोपाली नाम अप्सरा गवां रूपेण गार्ग्यस्य दुष्करं दुर्जयगर्भं बिभ्रती। शूलपाणेः व्यवस्थया गर्गपत्न्यां मानवः पुत्रः जातः, स कालयवनः इति नाम्ना बली राजा अभवत्। सिंहसदृशं शरीरं, युवानं, सम्यक् पूर्वभागं समुत्पन्नं स बालकः पुत्रहीनस्य राज्ञः अन्तःपुरे ववृद्ध। स कालयवनः यवनः अभवत्, स युद्धे स्थितः स राजा द्विजश्रेष्ठं पप्रच्छ। नारदः पुण्यश्लोकः तस्मै वृष्ण्यन्धकवंशं आख्यात्। ततः स एकाक्षौहिण्याः सैन्येन मथुरां प्रति प्रस्थातुम् आरब्धवान्। स वृष्ण्यन्धकनिकेतनं दूतम् प्रेषयामास। ततो वृष्ण्यन्धकाः श्रीकृष्णपुरस्कृताः समेता, यवनभीत्या मन्त्रयित्वा, पलायनमेव श्रेयः इति निश्चित्य, सर्वे मथुरां त्यक्त्वा, पिनाकिनं पूजयित्वा, कुशस्थलीं द्वारवतीं प्रति गन्तुम् इच्छुः। एवं यः शुचिः संयतः च, कृष्णजन्मकथां उत्सवकाले पठति, स पण्डितः ऋणमुक्तः सुखी च भवति। ततः क्रोष्टोः पुत्रः व्रजिनिवान् महायशाः जातः। तस्य वर्जिनिवतः, स्वाहया सृष्टः श्रेष्ठः, इच्छ्यते। तस्य स्वपुत्रः राजा अभवत्, उषद्गुः नाम, वाग्मीनां श्रेष्ठः, सः बहुविधानि महायज्ञानि कृत्वा, बहुदानानि अददात्। सः पुत्रकामः सन्, श्रेष्ठं पुत्रं जनयामास, तस्य पुत्रः चित्ररथः, पुण्यकर्मा अभवत्। तस्य चित्ररथस्य वीर्यवान् पुत्रः, महायज्वा, महादानी, शशबिन्दुः नाम, राजर्षिषु श्रेष्ठाचरणः ख्यातः। शशबिन्दोः वंशे पृथुश्रवा नाम राजा, पृथुयशा इति अपि अभिहितः, तत्र पार्थश्रवाः मध्ये स्मृतः। तस्मात् मध्यस्थात् सुयज्ञः जातः, सुयज्ञस्य उषतः पुत्रः, सः सर्वयज्ञकृत् स्वधर्मनिष्ठः च। उषतः शिनेयुः शत्रुनाशनः पुत्रः जातः, तस्य पुत्रः मरुत्, राजर्षिः, राजा अभवत्। मरुतः ज्येष्ठः पुत्रः कंबलबर्हिष् अभवत्, धर्मे महान्, स्पर्धया समांश्च अपि अतिक्रान्तवान्। कंबलबर्हिषः उत्तमसंततिम् इच्छन्, शतप्रसवस्य पुत्रं रुक्षमकवचम् उत्पादयामास। स रुक्षमकवचः संग्रामे शतं कवचितान् धनुर्धरान् तीक्ष्णबाणैः हत्वा, परमां श्रीं प्राप। तस्मात् रुक्षमकवचात् पराजित् नाम शत्रुसूदनः पुत्रः जातः; तस्मात् पराजितात् पञ्च वीर्यवन्तः पुत्राः अभवन्।