जयध्वजस्य पुत्रः ताला-जङ्घ इति प्रसिद्धः, महाबलश्चासीत्। तस्य शतं पुत्राः ताला-जङ्घाः नाम्ना लोके विख्याताः। तेषां वंशे, हे मुनिश्रेष्ठ, ह्य् आत्मनो महानुभावाः हैहया अभवन्—वितिहोत्राः, सुजाताः, भोजाः, अवन्तयश्च स्मृताः। तौण्डिकेराः अपि प्रसिद्धाः, तथैव ताला-जङ्घाः; भरताः च सुजाताश्च, बहवः सन्ति, सर्वे तु न नाम्ना उक्ताः। वृष इत्यादयः, हे मुनयः, पुण्यात्मनः यादवाः आसन्। वृष एव वंशधरः, तस्य पुत्रः मधुः अभवत्। मधोः शतं पुत्राः आसन्, वृषणः तु वंशं स्थापयामास। वृषणात् सर्वे वृष्णयः, मधोः तु माधवाः अभवन्। यादवाः यदु-नाम्ना प्रसिद्धाः, हैहयाश्च तथैव। सः कदापि धनं न नाशयेत्, यत् नष्टं तत् पुनः प्राप्नुयात्। कश्चन यः कार्तवीर्यस्य जन्म प्रतिदिनं इह कथयेत्, तस्य पञ्च वंशाः, ययातेः पुत्राणां, हे द्विजोत्तम, इह कीर्तिताः। एते लोकेषु वीर्यशालिनः, जगतां धारयितारः, स्थावर-जङ्गमानां पञ्च वर्गाः, हे मुनिश्रेष्ठ, इह निर्दिष्टाः। पञ्चानां उत्पत्तीनां श्रवणेन, धर्मार्थविद् राजा, पञ्च पुत्रेषु स्वामी भवति, स्वामी च एव। सः पञ्च दुर्लभान् लोकेषु लाभान् प्राप्नोति—दीर्घायुष्यम्, कीर्तिम्, पुत्रान्, श्रीं, यशश्च। पञ्च वर्गान् धारयित्वा शृण्वंश्च, हे द्विजोत्तम, शृणु, मुनिश्रेष्ठ, क्रोष्टोः वंशं कथयिष्यामि। यदुर्नाम वंशधरः, यज्वा, धर्मात्मा च; केवलं क्रोष्टोः वंशस्य श्रवणेन सर्वपापैः विमुच्यते। तस्य वंशे विष्णुः, हरिः, वृष्णीनां श्रेष्ठः, अभवत्। क्रोष्टोः भार्ये द्वे आसतुः—गान्धारी च माध्री च। गान्धार्या अनमित्रः महाबलः पुत्रः अभवत्। माध्र्या युधाजित् पुत्रः जातः, ततो देवमीढुषः अपि; एवं वृष्णिकुलं त्रिधा अभवत्, वर्धितं च। माध्र्या द्वौ पुत्रौ जातौ—वृष्णिः च अन्धकः च। वृष्णेः द्वौ पुत्रौ—श्वफाल्कः च चित्रकः च। श्वफाल्कः धर्मात्मा, हे मुनिश्रेष्ठ; यत्र सः तिष्ठति, तत्र न रोगभयम्, न तृष्णा, केवलं तपः प्रवर्तते। कदाचित् काश्याधिपतेः देशे, त्रिवर्षपर्यन्तं, वर्षा न अभवत्। तत्र सः श्वफाल्कं आदाय, श्वफाल्कस्य सन्निधौ, इन्द्रः वर्षं ववर्ष। श्वफाल्कः काश्यराजस्य कन्यां गान्दिनीं नाम पत्नीत्वं प्राप। सा नित्यं ब्राह्मणेभ्यः गावः ददाति स्म। श्वफाल्कात् अक्रूरः जातः—सः दानशीलः, यज्वा, वीरः, विद्वान्, अतिथिप्रियः च। उपमद्गुः, मद्गुः, मेदुरः, अरिमेजयः, अविक्षितः, अक्षेपः, शत्रुघ्नः, अरिमर्दनः; धर्मधृक्, यतिधर्मा, धर्मोक्षः, अन्धकारुः, अवाहः, प्रतिवाहः, सुन्दरी च—एषां नामानि। अक्रूरात् सुगात्र्यां प्रसैनः उपदेवश्च जातौ, दिव्यतेजस्विनौ। चित्रकस्य पुत्राः—पृथुः, विपृथुः, अश्वग्रीवः, अश्वबाहुः, स्वपार्श्वकः, गवेषणश्च। अरिष्टनेमिः, अश्वः, सुधर्मा, धर्मभृत्, सुभाहुः, बहुबाहुः, श्रविष्ठा च श्रवणा च द्वे कन्ये। असिक्न्यां तेन शूरः देवैः स्तुतः जातः; महिष्यां वीराः पुत्राः अभवन्; भोज्यायां दश पुत्राः। वसुदेवः महाबाहुः, पूर्वं आनकदुन्दुभिः इति विख्यातः, जातः; तस्य जन्मनि दिवि दुन्दुभीनां निनादः अभवत्। तदा दिवि दुन्दुभीनां महाशब्दः उत्पन्नः, पुष्पवृष्टिश्च अभवत् शूरस्य जन्मनि। न कश्चन मनुष्येषु तस्य तुल्यः रूपे, पृथिव्यां दृष्टः, सः पुरुषश्रेष्ठः, यस्य चन्द्रसमं तेजः। तस्मात् देवभागः, पुनः देवश्रवा, अनाधृष्टिः, कनवकः, वत्सवान्, गृञ्जमः च जाताः। श्यामः, शमिकः, गण्डूषः, पंच स्त्रियश्च—पृथुकीर्तिः, पृथा, श्रुतदेवा, श्रुतश्रवा, राजाधिदेवी च। एते पञ्च वीरमातरोऽभवन्। श्रुतश्रवायाः चेदिराजः शिशुपालः जातः। हिरण्यकशिपुः, यः पूर्वं दैत्यराजः आसीत्, सः पृथुकीर्त्यां वृद्धशर्मणः पुत्रः अभवत्। दन्तवक्रः, करूषाधिपः, महाबलः, पृथां कन्यां कृत्वा, कुन्तीति विख्याता, पाण्डुना परिणीता। तस्यां धर्मराजः युधिष्ठिरः, धर्मवित्, वायोः भीमसेनः, इन्द्रात् धनञ्जयश्च जाताः। लोके प्रतिव्रतः वीरः, शक्रतुल्यपराक्रमः आसीत्। अनमित्रात् शनिः जातः, वृष्ण्याः कनिष्ठपुत्रात् अपि। तस्मात् सत्यकः, सत्यकात् युयुधानः सत्यकीति ख्यातः; देवभागात् उद्धवः महायशाः अपि जातः। विद्वांसां मध्ये देवश्रवाः श्रेष्ठः कीर्त्यते; अनाधृष्टिः, प्रसिद्धः, अश्मकात् पुत्रं लेभे। निवृत्तशत्रुः, शत्रुघ्नः, श्रुतदेवः च जाताः; श्रुतदेवस्य पुत्रेभ्यः नैषधः, यः लोके सुप्रसिद्धः। एकलव्यः, मुनिश्रेष्ठ, निषादेषु पालितः आसीत्। वत्सवत्याः अपुत्रायाः वसुदेवः महाबलः, शौरिं वीरं पुत्रं, जलक्रियया, कौशिकाय दत्तवान्। एवं, हे मुनिश्रेष्ठ, यादवकुलस्य विस्तीर्णं वंशचरित्रं पवित्रं श्राव्यं च सम्यक् उपवर्णितम्।