कार्तवीर्यः पर्वतान् वनानि च दग्धवान्, तस्य च वरुणस्यात्मजस्य रम्यं परित्यक्तं तपोवनं दग्धम्। तदा चित्रभानुः भीतमानसः तं हैहयं दग्धवान्; स हि वरुणेन पुत्रत्वेन प्राप्तः, परमतेजस्वी अभवत्। तत्रैव प्रसिद्धः ऋषिः वसिष्ठः, यः आपव इति च कथ्यते, कोपेन तस्मिन् अर्जुने शापम् उच्चारयामास। सः हैहय, मम एतत् वनं न रक्षितवान्, घोरं कर्म कृतवान्; तस्मात् अन्यः त्वां हन्ता भविष्यति। जामदग्न्यः रामः, महाबाहुः, यशस्वी बलसम्पन्नः, तव सहस्रबाहून् छित्त्वा त्वां विनाशयिष्यति। स भृगुवंशजः ब्राह्मणः तापसः त्वां हन्ता भविष्यति; यस्य धनं कदापि न नष्टम्, यो रिपून् जितवान्। तस्य राज्ञः तेजसा, धर्मेण प्रजाः पालयतः, तदा तस्य मृत्युः तेन महर्षिणा शप्तः प्राप्तः। एवं सः कदाचित् स्वयमेव वरं वृणीते स्म; तस्य महात्मनः शतं पुत्राः आसन्, तेषु पञ्च एव शेषिताः। ते शस्त्रविदः, बलिनः, शूराः, धर्मिष्ठाः, कीर्तिमन्तश्च आसन्—शूरसेनः, शूरः, वृषणः, मधुपध्वजः च। अवन्तिदेशस्य महाबलः राजा जयध्वजः नाम कार्तवीर्यस्य पुत्रः आसीत्। जयध्वजस्य पुत्रः तालजङ्घः महाबलवान्, तस्य शतं पुत्राः तालजङ्घा इति प्रसिद्धाः अभवन्। तेषां वंशे, महर्षे, महात्मानः हैहयाः—वीतिहोत्राः, सुजाताः, भोजाः, अवन्तयश्च कीर्त्यन्ते। तौण्डिकेराः अपि प्रसिद्धाः, तथैव तालजङ्घाः; भरताः, सुजाताः च, बहवः सन्ति, सर्वे नाम्ना न उच्यन्ते। वृषः च अन्ये च, ऋषयः, पुण्यशीलाः यादवाः आसन्; वृषः वंशधरः, तस्य पुत्रः मधुः। मधोः शतं पुत्राः, वृषणः वंशं स्थापयामास; वृषणात् सर्वे वृष्णयः, मधोः माधवाः विख्याताः। यादवाः यदुनाम्ना प्रसिद्धाः, हैहयाः अपि तथैव; सः धनं न नष्टम्, नष्टं च पुनः प्राप्नोति स्म। यः कार्तवीर्यस्य जन्म इह प्रतिदिनं कथयति, तस्य एते पञ्च वंशाः ययातिपुत्राणां, द्विजोत्तम। एते लोकेषु कीर्तिताः, ये लोकान् धारयन्ति, मुनिश्रेष्ठ, पञ्च समूहाः स्थावरजङ्गमानां च। पञ्चप्रभवश्रवणेन, धर्मार्थज्ञः राजा, पञ्चपुत्रेषु स्वामी, स्वामी च भवति। सः पञ्च दुर्लभान् लोकानुग्रहान् प्राप्नोति—दीर्घायुः, कीर्तिः, पुत्राः, श्रीः, यशः च। पञ्च समूहान् धारयित्वा, श्रवणेन, द्विजोत्तम, शृणु, मुनिश्रेष्ठ, क्रोष्टोः वंशं कथयिष्यामि। यदुः वंशधरः, यज्वा, पुण्यशीलः; क्रोष्टोः वंशश्रवणेन एव सर्वपापात् विमुच्यते; तस्य वंशे विष्णुः हरिः, वृष्णिप्रवरो वर्तते। क्रोष्टोः भार्ये द्वे आसताम्—गान्धारी च माध्री च। गान्धार्या अनमित्रः महाबलः जातः। माध्र्या युधाजित् पुत्रः, ततः देवमीडुषः अपरः जातः; एवं वृष्णिवंशः त्रिधा जातः, वर्धितः। माध्र्या द्वौ पुत्रौ जातौ—वृष्णिः, अन्धकः च; वृष्णेः द्वौ पुत्रौ—श्वफल्कः, चित्रकः। श्वफल्कः धर्मात्मा, यत्र सः वसति, तत्र रोगभयम् नास्ति, न च अनावृष्टिः, केवलं तपः वर्तते। काशिराज्ये कदाचित्, मुनिश्रेष्ठ, त्रीणि वर्षाणि इन्द्रेण वर्षम् न दत्तम्। तत्र सः श्वफल्कं समानीय, तस्य सन्निधाने इन्द्रेण वर्षम् वृष्टम्। श्वफल्कः काशिराजस्य कन्यां गान्दिनीं नाम, या नित्यं ब्राह्मणेषु गावः ददाति, भार्यां प्राप्तवान्। श्वफल्कात् अक्रूरः जातः—दानशीलः, यज्वा, शूरः, विद्वान्, अतिथिप्रियः। उपमद्गुः, मद्गुः, मेदुरः, अरिमेजयः, अविक्षितः, अक्षेपः, शत्रुघ्नः, अरिमर्दनः च तस्य पुत्राः। धर्मधृक्, यतिधर्मः, धर्मोक्षः, अन्धकरुः, अवाहः, प्रतिवाहः, सुन्दरी च तस्य पुत्राः पुत्र्यश्च। अक्रूरात् सुगात्र्यां प्रसैनः, उपदेवः च, दिव्यतेजस्विनौ, जातौ। चित्रकस्य पुत्राः—पृथुः, विपृथुः, अश्वग्रीवः, अश्वबाहुः, स्वपार्श्वकः, गवेषणः। अरिष्टनेमिः, अश्वः, सुधर्मा, धर्मभृत्, सुभाहुः, बहुबाहुः, श्रविष्ठा, श्रवणा च तस्य सन्ततिः। असिक्न्यां सः देवैः स्तुतः शूरः उत्पन्नः; महिष्यां शूराः पुत्राः; भोज्यायां दश पुत्राः जाताः। वसुदेवः महाबाहुः, पूर्वं आनकदुन्दुभिः इति ख्यातः, जातः; तस्य जन्मनि दिवि दुन्दुभीनां निनादः अभवत्। शूरस्य जन्मनि दिवि दुन्दुभीनां महाशब्दः उत्पन्नः, पुष्पवृष्टिः अपि अभवत्। नृलोके तस्य तुल्यः कोऽपि न आसीत्, सः पुरुषश्रेष्ठः, यस्य रूपं सोमवत् आभाति स्म। तस्मात् देवभागः, देवश्रवा पुनः, अनाधृष्टिः, कनवकः, वत्सवान्, गृञ्जमः च जाताः।