चन्द्रवंशे द्वितीयः ऋक्षः प्रसिद्धः भरद्वाजः नाम्ना बभूव। तत्र द्वौ ऋक्षौ द्वौ च परीक्षितौ अभवन्। त्रयः भीमसेनाः ब्राह्मणाः, द्वौ च जनमेजयौ, तथा द्वितीयस्य ऋक्षस्य पुत्रः भीमसेनः अभवत्। भीमसेनात् प्रतीपः, प्रतीपात् शान्तनुः, तस्य देवापिः बाह्लिकः च—एते त्रयः महारथाः अभवन्। शान्तनुतः भीष्मः अभवत्, हे द्विजोत्तमाः, शृणुत बाह्लिकस्य वंशकथां। बाह्लिकस्य पुत्रः सोमदत्तः, तस्मात् भूरिः, भूरिश्रवाः, शलः च जाताः। देवापिः तु देवगुरुः अभवत्, स च्यवनस्य सुतः कृतकः ऋषिः, महात्मनाम् प्रियः। शान्तनुः कौरेवाणां राजा अभवत्; तस्य वंशः त्रिषु लोकेषु कीर्तिमान् इति कथयामि। शान्तनुना गङ्गायां देवव्रतः पुत्रः जातः, यः भीष्मः पाण्डवानां पितामहः इति विख्यातः। काल्याः तु विचित्रवीर्यः जातः, स शान्तनोर् अतीव प्रियः धर्मात्मा च। कृष्णद्वैपायनात् विचित्रवीर्यस्य क्षेत्रे धृतराष्ट्रः, पाण्डुः, विदुरः च उत्पन्नाः। धृतराष्ट्रः गान्धार्यां शतं पुत्रान् उत्पादयामास; तेषां मध्ये दुर्योधनः अग्रगण्यः, सर्वेषां नृपः अभवत्। पाण्डोः पुत्रः अर्जुनस्य सुतः सौभद्रः, तस्य अभिमन्युः, अभिमन्योः परीक्षित् अभवत्। परीक्षितः काश्यायां द्वौ पुत्रौ अलभत—एकः चन्द्रापीडः राजा, अपरः सूर्यापीडः मोक्षविद्। चन्द्रापीडस्य शतं पुत्राः, सर्वे धनुर्धराः; तेषु जनमेजयः पृथिव्यां क्षत्रियः प्रसिद्धः अभवत्। तेषां मध्ये वारणस्यां पुरीषु ज्येष्ठः सत्यकर्णः महाबाहुः, यज्वा, दानशीलः च अभवत्। सत्यकर्णस्य उत्तराधिकारीः वीरः श्वेतकर्णः, स धर्मात्मा अपि पुत्रं न प्राप्य, वने तपश्चर्यां प्रविवेश। तत्र वने, यादवकन्या मालिनी नाम्ना सुशीला श्यामलोचना कन्या गर्भिणी अभवत्। गर्भे वर्धमाने पुत्रे, श्वेतकर्णः प्राणिनां स्वामी, अच्युतस्य पूर्वगतिं अनुवर्त्य, प्रययौ। तं प्रियं दृष्ट्वा, मालिनी सा साध्वी पद्मलोचना सुस्निग्धा रूपिणी, पृष्ठतः तं वने अन्वगच्छत्। मार्गे सैव कन्या एकं सुकुमारं पुत्रं प्रसूतवती, तं तत्रैव त्यक्त्वा, नृपं पुनः अन्वगच्छत्। सा धर्मपत्नी, पुरातना द्रौपदीव, तं शिशुं पर्वतशिखरे रुदन्तं परित्यज्य ययौ। तस्य करुणया मेघाः तत्र महात्मनः उपजाताः। श्रविष्ठायाः द्वौ पुत्रौ जातौ—पैप्पलादिः कौशिकः च। तौ तं शिशुम् आलोक्य, करुणया गृहीत्वा, जले स्नाप्य, शिलायां पार्श्वे अपि मर्दयामासतुः, यथा रक्तेन सिक्तः स्यात्। स अजपार्श्व इति नाम्ना अभवत्, अजवत् कृष्णवर्णः, सुस्थितः, देवैः मर्दितपार्श्वः। तं तौ ब्राह्मणौ रेमकस्य गृहे पालयामासतुः। रेमकस्य भार्या तं पुत्ररूपेण स्वीकृत्य, स रेमतीपुत्रः अभवत्, तौ ब्राह्मणौ तस्य मन्त्रिणौ अभवताम्। तेषां पुत्राः पौत्राः च समं निवसन्ति स्म; एषा पौरववंशपरम्परा महात्मनः पाण्डवानाम्। अत्रैव श्लोकं कञ्चित् गायन्ति—नाहुषपुत्रः ययातिः प्रीतात्मा जराप्रदानं विषये। "इयं पृथ्वी न चन्द्रसूर्यग्रहवर्जिता स्यात्, किन्तु पौरवैः विना कदापि न स्यात्।" इति। एषः पौरववंशः प्रसिद्धः मया कथितः; अधुना तु तुर्वसु-द्रुह्यु-अनु-यदूनां वंशं वक्ष्ये। तुर्वसोरपि पुत्रः वह्निः, तस्य पुत्रः गोभानुः, तस्मात् ऐशानुः राजा, अजितशत्रुः अभवत्। ऐशानोरपि पुत्रः करंधमः, तस्य पुत्रः मरुत्तः, अन्यः राजा आविक्षितः, मरुत्तः च मया पूर्वं वर्णितौ। स राजा अपुत्रः अभवत्, यज्वा, महादानी च; तस्य कन्या संयता नाम पृथिव्यां राज्ञी अभवत्। सा संयता महात्मने संवर्ताय यज्ञदानार्थं दत्ता, तस्याः दुःष्यन्तः निष्पापः पौरवः पुत्रः अभवत्। एवं ययातेशापेन तस्मिन्काले जरा पौरवेषु तुर्वसुषु च प्रविष्टा, द्विजश्रेष्ठाः। दुःष्यन्तस्य पुत्रः करूरोमः, तस्मात् अह्रीदः, तस्य चत्वारः पुत्राः अभवन्। पाण्ड्यः, केरलं, कालः, चोलः च राजानः; द्रुह्योः पुत्रः बभ्रुसेतुर्नाम राजा अभवत्। अङ्गारसेतुस्तस्य पुत्रः, मरुतां नाथः इति विख्यातः; स युद्धे यौवनाश्वेन कठिनेन हतः। दशमासं महायुद्धं जातम्। अङ्गारसेतोः उत्तराधिकारी गान्धारः नाम राजा अभवत्। तस्य नाम्ना गान्धारदेशः विस्तीर्णः विख्यातः; गान्धारेषु जाताः अश्वाः श्रेष्ठाः इति लोके प्रसिद्धाः।