ਯਥਾ ਚ ਮਾਹਿषਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ ਦਧਿ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਹਾਰ੍ਯ ਵੈ ਗੋਪਾਃ ਸਮਾਨਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਗੋਪਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੀਸ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਬੋਲਣਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰੋ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਸ਼੍ਵੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ, 'ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਦਾ ਪੁਰ੍ਯਾ ਮਥੁਰਾਯਾ ਮਧੁਪ੍ਰਿਯਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੜ੍ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮਧੁ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕੇਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਬਲੋਦਗ੍ਰਃ ਕਂਸਦੂਤਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਧਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍
ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਕংস ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਖੁਰਕ੍ਸ਼ਤਭੂਪृष੍ਠਃ ਸਟਾਕ੍ਸ਼ੇਪਧੁਤਾਮ੍ਬੁਦਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਾਰ੍ਗੋ ਗੋਪਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਗਮਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੂੜ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਫਿਰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹੋ ਕੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਰੇषਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਗੋਪਾਲਾ ਦੈਤ੍ਯਵਾਜਿਨਃ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਦੈਤ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਡਰ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸਤੋਯਜਲਦਧ੍ਵਾਨਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਇਦਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍
‘ਬਚਾ ਲੋ! ਬਚਾ ਲੋ!’ ਦੀ ਉਨਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਰਸਾਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਸੀ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਲਂ ਤ੍ਰਾਸੇਨ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕੇਸ਼ਿਨਃ ਕਿਂ ਭਯਾਤੁਰੈਃ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਗੋਪਜਾਤੀਯੈਰ੍ ਵੀਰਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਲੋਪ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਡਰਨਾ ਛੱਡੋ, ਗੋਪੋ! ਕੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਡਰ ਕਿਉਂ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਗੋਪ ਜਾਤ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨਾਲ੍ਪਸਾਰੇਣ ਹ੍ਰੇषਿਤਾਰੋਪਕਾਰਿਣਾ ਦੈਤੇਯਬਲਵਾਹ੍ਯੇਨ ਵਲ੍ਗਤਾ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਾ
ਇਹ ਘੱਟ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਹਿੰਮਤ ਕਰਦਾ, ਦੈਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਮਾੜਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਉਲਝਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਕਿਉਂ?
ਏਹ੍ਯ੍ ਏਹਿ ਦੁष੍ਟ ਕृष੍ਣੋ ऽਹਂ ਪੂष੍ਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਵ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਸ਼ਨਾਨ੍ ਵਦਨਾਦ੍ ਅਖਿਲਾਂਸ੍ ਤਵ
ਆ, ਆ ਮਾੜੇ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਨ ਵਾਂਗ ਧਨੁਧਾਰੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕੇਸ਼ਿਨਃ ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਦੈਤੇਯਸ਼੍ ਚ ਉਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਬਾਹੁਮ੍ ਆਭੋਗਿਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਬਣਾਈ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ, ਮਾੜੇ ਘੋੜੇ, ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਵਦਨਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼ਤਾ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ ਸ਼ਾਤਿਤਾ ਦਸ਼ਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਿਤਾਭ੍ਰਾਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਵृਧੇ ਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਿਦੇਹਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ ਆਪ੍ਤਭੂਤੈਰ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ, ਵਧਣ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪਾਟਿਤੌष੍ਠੋ ਬਹੁਲਂ ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ ਸृਕ੍ਕਣੀ ਵਿਵृਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਲਿष੍ਟੇ ਮੁਕ੍ਤਬਨ੍ਧਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਚੀਰ ਗਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਜਬੜੇ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਪਾਦੈਃ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ ਸ੍ਵੇਦਾਰ੍ਦ੍ਰਗਾਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਃ ਸੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੜਖੜਾਇਆ, ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡਿਆ, ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੋ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਃ ਸੋ ऽਸੁਰਃ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ ਨਿਪਪਾਤ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੋ ਵੈਦ੍ਯੁਤੇਨ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀ ਹੋਈ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਵਿਪਾਦਪृष੍ਠਪੁਚ੍ਛਾਰ੍ਧਸ਼੍ਰਵਣੈਕਾਕ੍ਸ਼ਨਾਸਿਕੇ ਕੇਸ਼ਿਨਸ੍ ਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤੇ ਸ਼ਕਲੇ ਚ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ, ਪਿੱਠ, ਪੂੰਛ, ਅੱਧਾ ਕੰਨ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਤੇ ਨੱਕ, ਕੇਸ਼ੀ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀ ਹੋ ਕੇ, ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਪਿਆ ਸੀ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਮੁਦਿਤੈਰ੍ ਗੋਪਕੈਰ੍ ਵृਤਃ ਅਨਾਯਸ੍ਤਤਨੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਹਸਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗੋਪਾਸ਼੍ ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਹਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨੁਰਾਗਮਨੋਰਮਮ੍
ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਆਯਯੌ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਾਰਦੋ ਜਲਦਸ੍ਥਿਤਃ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਲਦ ਹੀ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ। ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਲੀਲਯੈਵ ਯਦ੍ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨਿਹਤੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ੀ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਅਚੂਤ, ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸੁਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯ੍ ਅਵਤਾਰੇ ਤੁ ਕृਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਯਾਨਿ ਵੈ ਵਿਸ੍ਮਿਤਂ ਚੇਤਸ੍ ਤੋषਮ੍ ਏਤੇਨ ਮੇ ਗਤਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੇਰੇ ਅਵਤਾਰ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁਰਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਧੁਤਕੇਸਰਜਾਲਸ੍ਯ ਹ੍ਰੇषਤੋ ऽਭ੍ਰਾਵਲੋਕਿਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਸ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਿੰਮ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਉਡ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਯੈष ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹਤਃ ਕੇਸ਼ੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੇਸ਼ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇ ਗੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕਂਸਯੁਦ੍ਧੇ ऽਧੁਨਾ ਪੁਨਃ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ऽਹਂ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ। ਪਰਸੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤੇ ਕਂਸੇ ਸਾਨੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ ਭਾਰਾਵਤਾਰਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਧਰਣੀਧਰ
ਜਦ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਾਂਸਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਨੇਕਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਨਿ ਮਯਾ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਣੀਤਾਨਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇਰੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਸੋ ऽਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸਭਾਜਿਤਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ; ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਦਿਵਿਆ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੇ ਤੁ ਗਤੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਹ ਗੋਪੈਰ੍ ਅਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਗੋਕੁਲਂ ਗੋਪੀਨੇਤ੍ਰਪਾਨੈਕਭਾਜਨਮ੍
ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ, ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪਿਆਰ ਸੀ।