ਇਤ੍ਯ੍ ਆਲੋਚ੍ਯ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਂਸੋ ਰਾਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਰ੍ ਵੀਰਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਂਸ, ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਦਾਨਪਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਮਮ ਇਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਸੁਣੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ: ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵੌ ਨਾਸ਼ਾਯ ਕਿਲ ਸਂਭੂਤੌ ਮਮ ਦੁष੍ਟੌ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਤਃ
ਉਥੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਨਸ਼ਟਿ ਲਈ ਆਏ ਹਨ ਤੇ ਮੰਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹਮਹਾਯਾਗਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਆਨੇਯੌ ਭਵਤਾ ਤੌ ਤੁ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਧਨੁਰ ਮਹਾ-ਯਾਗ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਮੱਲ-ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਿਆਉਣਾ।
ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ ਮਲ੍ਲੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੌ ਮਮ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਨਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋ ऽਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤੁ
ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਮੇਰੇ ਮੱਲ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਗੇ; ਇਹ ਯੁੱਧ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੇਖੇ।
ਨਾਗਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਸ ਤੌ ਨਿਹਂਸ੍ਯਤੇ ਪਾਪੌ ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ
ਕੁਵਲਯਾਪੀੜਾ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਮਹਾਵਤ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮੰਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੌ ਹਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਨਨ੍ਦਗੋਪਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍ ਹਨਿष੍ਯੇ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ, ਨੰਦਗੋਪ ਤੇ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਮੰਦ-ਮਤਿ, ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਗੋਪਾਨਾਂ ਗੋਧਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚਾਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਮਦ੍ਵਧੈषਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮ੍ ऋਤੇ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ ਚੇਮੇ ਦੁष੍ਟਾ ਦਾਨਪਤੇ ਮਮ ਏਤੇषਾਂ ਚ ਵਧਾਯਾਹਂ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਮੰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਯਾਦਵਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਧਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵੀਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਯਾਦਵ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਬਹਾਦਰ, ਤੂੰ ਜਾ।
ਯਥਾ ਚ ਮਾਹਿषਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ ਦਧਿ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਹਾਰ੍ਯ ਵੈ ਗੋਪਾਃ ਸਮਾਨਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਗੋਪਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੀਸ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਬੋਲਣਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰੋ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਸ਼੍ਵੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ, 'ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਦਾ ਪੁਰ੍ਯਾ ਮਥੁਰਾਯਾ ਮਧੁਪ੍ਰਿਯਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੜ੍ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮਧੁ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕੇਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਬਲੋਦਗ੍ਰਃ ਕਂਸਦੂਤਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਧਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍
ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਕংস ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਖੁਰਕ੍ਸ਼ਤਭੂਪृष੍ਠਃ ਸਟਾਕ੍ਸ਼ੇਪਧੁਤਾਮ੍ਬੁਦਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਾਰ੍ਗੋ ਗੋਪਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਗਮਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੂੜ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਫਿਰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹੋ ਕੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਰੇषਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਗੋਪਾਲਾ ਦੈਤ੍ਯਵਾਜਿਨਃ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਦੈਤ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਡਰ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸਤੋਯਜਲਦਧ੍ਵਾਨਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਇਦਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍
‘ਬਚਾ ਲੋ! ਬਚਾ ਲੋ!’ ਦੀ ਉਨਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਰਸਾਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਸੀ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਲਂ ਤ੍ਰਾਸੇਨ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕੇਸ਼ਿਨਃ ਕਿਂ ਭਯਾਤੁਰੈਃ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਗੋਪਜਾਤੀਯੈਰ੍ ਵੀਰਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਲੋਪ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਡਰਨਾ ਛੱਡੋ, ਗੋਪੋ! ਕੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਡਰ ਕਿਉਂ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਗੋਪ ਜਾਤ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨਾਲ੍ਪਸਾਰੇਣ ਹ੍ਰੇषਿਤਾਰੋਪਕਾਰਿਣਾ ਦੈਤੇਯਬਲਵਾਹ੍ਯੇਨ ਵਲ੍ਗਤਾ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਾ
ਇਹ ਘੱਟ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਹਿੰਮਤ ਕਰਦਾ, ਦੈਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਮਾੜਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਉਲਝਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਕਿਉਂ?
ਏਹ੍ਯ੍ ਏਹਿ ਦੁष੍ਟ ਕृष੍ਣੋ ऽਹਂ ਪੂष੍ਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਵ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਸ਼ਨਾਨ੍ ਵਦਨਾਦ੍ ਅਖਿਲਾਂਸ੍ ਤਵ
ਆ, ਆ ਮਾੜੇ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਨ ਵਾਂਗ ਧਨੁਧਾਰੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕੇਸ਼ਿਨਃ ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਦੈਤੇਯਸ਼੍ ਚ ਉਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਬਾਹੁਮ੍ ਆਭੋਗਿਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਬਣਾਈ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ, ਮਾੜੇ ਘੋੜੇ, ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਵਦਨਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼ਤਾ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ ਸ਼ਾਤਿਤਾ ਦਸ਼ਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਿਤਾਭ੍ਰਾਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਵृਧੇ ਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਿਦੇਹਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ ਆਪ੍ਤਭੂਤੈਰ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ, ਵਧਣ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪਾਟਿਤੌष੍ਠੋ ਬਹੁਲਂ ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ ਸृਕ੍ਕਣੀ ਵਿਵृਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਲਿष੍ਟੇ ਮੁਕ੍ਤਬਨ੍ਧਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਚੀਰ ਗਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਜਬੜੇ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਪਾਦੈਃ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ ਸ੍ਵੇਦਾਰ੍ਦ੍ਰਗਾਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਃ ਸੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੜਖੜਾਇਆ, ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡਿਆ, ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੋ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਃ ਸੋ ऽਸੁਰਃ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ ਨਿਪਪਾਤ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੋ ਵੈਦ੍ਯੁਤੇਨ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀ ਹੋਈ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਵਿਪਾਦਪृष੍ਠਪੁਚ੍ਛਾਰ੍ਧਸ਼੍ਰਵਣੈਕਾਕ੍ਸ਼ਨਾਸਿਕੇ ਕੇਸ਼ਿਨਸ੍ ਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤੇ ਸ਼ਕਲੇ ਚ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ, ਪਿੱਠ, ਪੂੰਛ, ਅੱਧਾ ਕੰਨ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਤੇ ਨੱਕ, ਕੇਸ਼ੀ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀ ਹੋ ਕੇ, ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਪਿਆ ਸੀ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਮੁਦਿਤੈਰ੍ ਗੋਪਕੈਰ੍ ਵृਤਃ ਅਨਾਯਸ੍ਤਤਨੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਹਸਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗੋਪਾਸ਼੍ ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਹਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨੁਰਾਗਮਨੋਰਮਮ੍
ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।