ਆਪੀਡਯਦ੍ ਅਰਿष੍ਟਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਏਕਂ ਚ ਤੇਨੈਵਾਤਾਡਯਤ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੀਲਾ ਕਪੜਾ ਨਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਮਲਿਆ; ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਮਮਾਰ ਸ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਖਾਚ੍ ਛੋਣਿਤਮ੍ ਉਦ੍ਵਮਨ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਪਾ ਦੈਤ੍ਯੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਜਮ੍ਭੇ ਹਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਗਣਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮੂੰਹੋਂ ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਗਾ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੈਤ ਮਰਣ ਤੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਯਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਭ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਕਕੁਦ੍ਮਿਨਿ ਹਤੇ ऽਰਿष੍ਟੇ ਧੇਨੁਕੇ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੇ ਨਿਧਨਂ ਨੀਤੇ ਧृਤੇ ਗੋਵਰ੍ਧਨਾਚਲੇ
ਕਕੁਦਮੀਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਧੇਨੁਕਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ,
ਦਮਿਤੇ ਕਾਲਿਯੇ ਨਾਗੇ ਭਗ੍ਨੇ ਤੁਙ੍ਗਦ੍ਰੁਮਦ੍ਵਯੇ ਹਤਾਯਾਂ ਪੂਤਨਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕਟੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤੇ
ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਦੋ ਉੱਚੇ ਦਰੱਖਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਪੂਤਨਾ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇ ਰਥ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ,
ਕਂਸਾਯ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਯਸ਼ੋਦਾਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਪਰਿਵਰ੍ਤਾਦ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਂਸ ਨੂੰ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਸਕਲਂ ਕਂਸੋ ਨਾਰਦਾਦ੍ ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਵਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਕਂਸ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਤਿ, ਵਸੁਦੇਵ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਤਿਕੋਪਾਦ੍ ਉਪਾਲਭ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਂਸਦਿ ਜਗਰ੍ਹੇ ਯਾਦਵਾਂਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਤਦ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਡਾਂਟਿਆ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਗਾਲੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੇ।
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਬਲਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਬਲਕृष੍ਣੌ ਸੁਬਾਲਕੌ ਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਮਯਾ ਵਧ੍ਯਾਵ੍ ਅਸਾਧ੍ਯੌ ਰੂਢਯੌਵਨੌ
ਜਦ ਤਕ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਜੇ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਲੈ ਲੈਂਦੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਚਾਣੂਰੋ ऽਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੁष੍ਟਿਕਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲਃ ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧੇ ਤੌ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਮਦੌ
ਚਾਣੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੱਲ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਹ ਗੁਮਾਨੀ ਲੜਕੇ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹਮਹਾਯਾਗਵ੍ਯਾਜੇਨਾਨੀਯ ਤੌ ਵ੍ਰਜਾਤ੍ ਤਥਾ ਤਥਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਸ੍ਯਤਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਥਾ
ਧਨੁਰ ਮਹਾ-ਯਾਗ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਤੇ ਐਸਾ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਲੋਚ੍ਯ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਂਸੋ ਰਾਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਰ੍ ਵੀਰਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਂਸ, ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਦਾਨਪਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਮਮ ਇਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਸੁਣੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ: ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵੌ ਨਾਸ਼ਾਯ ਕਿਲ ਸਂਭੂਤੌ ਮਮ ਦੁष੍ਟੌ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਤਃ
ਉਥੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਨਸ਼ਟਿ ਲਈ ਆਏ ਹਨ ਤੇ ਮੰਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹਮਹਾਯਾਗਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਆਨੇਯੌ ਭਵਤਾ ਤੌ ਤੁ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਧਨੁਰ ਮਹਾ-ਯਾਗ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਮੱਲ-ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਿਆਉਣਾ।
ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ ਮਲ੍ਲੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੌ ਮਮ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਨਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋ ऽਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤੁ
ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਮੇਰੇ ਮੱਲ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਗੇ; ਇਹ ਯੁੱਧ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੇਖੇ।
ਨਾਗਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਸ ਤੌ ਨਿਹਂਸ੍ਯਤੇ ਪਾਪੌ ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ
ਕੁਵਲਯਾਪੀੜਾ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਮਹਾਵਤ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮੰਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੌ ਹਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਨਨ੍ਦਗੋਪਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍ ਹਨਿष੍ਯੇ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ, ਨੰਦਗੋਪ ਤੇ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਮੰਦ-ਮਤਿ, ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਗੋਪਾਨਾਂ ਗੋਧਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚਾਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਮਦ੍ਵਧੈषਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮ੍ ऋਤੇ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ ਚੇਮੇ ਦੁष੍ਟਾ ਦਾਨਪਤੇ ਮਮ ਏਤੇषਾਂ ਚ ਵਧਾਯਾਹਂ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਮੰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਯਾਦਵਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਧਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵੀਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਯਾਦਵ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਬਹਾਦਰ, ਤੂੰ ਜਾ।
ਯਥਾ ਚ ਮਾਹਿषਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ ਦਧਿ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਹਾਰ੍ਯ ਵੈ ਗੋਪਾਃ ਸਮਾਨਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਗੋਪਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੀਸ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਬੋਲਣਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰੋ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਸ਼੍ਵੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ, 'ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਦਾ ਪੁਰ੍ਯਾ ਮਥੁਰਾਯਾ ਮਧੁਪ੍ਰਿਯਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੜ੍ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਮਧੁ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਕੇਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਬਲੋਦਗ੍ਰਃ ਕਂਸਦੂਤਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਧਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍
ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਕংস ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਖੁਰਕ੍ਸ਼ਤਭੂਪृष੍ਠਃ ਸਟਾਕ੍ਸ਼ੇਪਧੁਤਾਮ੍ਬੁਦਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਾਰ੍ਗੋ ਗੋਪਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਗਮਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੂੜ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਫਿਰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹੋ ਕੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਰੇषਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਗੋਪਾਲਾ ਦੈਤ੍ਯਵਾਜਿਨਃ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਦੈਤ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਡਰ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸਤੋਯਜਲਦਧ੍ਵਾਨਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਇਦਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍
‘ਬਚਾ ਲੋ! ਬਚਾ ਲੋ!’ ਦੀ ਉਨਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਰਸਾਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਸੀ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਲਂ ਤ੍ਰਾਸੇਨ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕੇਸ਼ਿਨਃ ਕਿਂ ਭਯਾਤੁਰੈਃ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਗੋਪਜਾਤੀਯੈਰ੍ ਵੀਰਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਲੋਪ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਡਰਨਾ ਛੱਡੋ, ਗੋਪੋ! ਕੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਡਰ ਕਿਉਂ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਗੋਪ ਜਾਤ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨਾਲ੍ਪਸਾਰੇਣ ਹ੍ਰੇषਿਤਾਰੋਪਕਾਰਿਣਾ ਦੈਤੇਯਬਲਵਾਹ੍ਯੇਨ ਵਲ੍ਗਤਾ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਾ
ਇਹ ਘੱਟ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਹਿੰਮਤ ਕਰਦਾ, ਦੈਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਮਾੜਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਉਲਝਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਕਿਉਂ?
ਏਹ੍ਯ੍ ਏਹਿ ਦੁष੍ਟ ਕृष੍ਣੋ ऽਹਂ ਪੂष੍ਣਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਵ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਸ਼ਨਾਨ੍ ਵਦਨਾਦ੍ ਅਖਿਲਾਂਸ੍ ਤਵ
ਆ, ਆ ਮਾੜੇ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਨ ਵਾਂਗ ਧਨੁਧਾਰੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।