ਸਤੋਯਤੋਯਦਾਕਾਰਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੋ ऽਰ੍ਕਲੋਚਨਃ ਖੁਰਾਗ੍ਰਪਾਤੈਰ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦਾਰਯਨ੍ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਬਦਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਫਾੜੀ ਗਈ।
ਲੇਲਿਹਾਨਃ ਸਨਿष੍ਪੇषਂ ਜਿਹ੍ਵਯੌष੍ਠੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸਂਰਮ੍ਭਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਲਾਙ੍ਗੂਲਃ ਕਠਿਨਸ੍ਕਨ੍ਧਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਅਤੇ ਜਬੜੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੱਟਦਾ ਤੇ ਕਸਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੂਛ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ।
ਉਦਗ੍ਰਕਕੁਦਾਭੋਗਃ ਪ੍ਰਮਾਣਾਦ੍ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਾਲਿਪ੍ਤਪृष੍ਠਾਙ੍ਗੋ ਗਵਾਮ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਕਾਰਕਃ
ਉਸ ਦੀ ਕੁੰਧ ਉੱਚੀ ਤੇ ਵਕਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਅੰਗ ਗੋਮੂਤਰ ਤੇ ਗੋ-ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਕਣ੍ਠੋ ऽਭਿਮੁਖਸ੍ ਤਰੁਘਾਤਾਙ੍ਕਿਤਾਨਨਃ ਪਾਤਯਨ੍ ਸ ਗਵਾਂ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵृषਭਰੂਪਧृਕ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੂੰਹ ਅੱਗੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਦੈਤ, ਵੱਛਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੂਦਯਂਸ੍ ਤਰਸਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਟਤਿ ਯਃ ਸਦਾ ਤਤਸ੍ ਤਮ੍ ਅਤਿਘੋਰਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤਿਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗੀ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ।
ਗੋਪਾ ਗੋਪਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪਣੀਆਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕ ਪਏ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਮਾਰੀ।
ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ ਚਾਸੌ ਦਾਮੋਦਰਮੁਖਂ ਯਯੌ ਅਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਵਿषਾਣਾਗ੍ਰਃ ਕृष੍ਣਕੁਕ੍ਸ਼ਿਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਨਜ਼ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਟਿਕਾਈ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵृषਭਰੂਪਧृਕ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਵृषਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਦੈਤ, ਵੱਛਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ, ਦੌੜ ਪਿਆ। ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ-ਵੱਛਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਚਚਾਲ ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਅਵਜ੍ਞਾਸ੍ਮਿਤਲੀਲਯਾ ਆਸਨ੍ਨਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗ੍ਰਾਹਵਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਤਨਕਾ ਨਾਲ। ਜਦ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਘਾਨ ਜਾਨੁਨਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿषਾਣਗ੍ਰਹਣਾਚਲਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਬਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਵਿषਾਣਯੋਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਸਿੰਗ ਫੜੇ ਰੱਖੇ।
ਆਪੀਡਯਦ੍ ਅਰਿष੍ਟਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਏਕਂ ਚ ਤੇਨੈਵਾਤਾਡਯਤ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੀਲਾ ਕਪੜਾ ਨਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਮਲਿਆ; ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਮਮਾਰ ਸ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਖਾਚ੍ ਛੋਣਿਤਮ੍ ਉਦ੍ਵਮਨ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਪਾ ਦੈਤ੍ਯੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਜਮ੍ਭੇ ਹਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਗਣਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮੂੰਹੋਂ ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਗਾ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੈਤ ਮਰਣ ਤੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਯਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਭ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਕਕੁਦ੍ਮਿਨਿ ਹਤੇ ऽਰਿष੍ਟੇ ਧੇਨੁਕੇ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੇ ਨਿਧਨਂ ਨੀਤੇ ਧृਤੇ ਗੋਵਰ੍ਧਨਾਚਲੇ
ਕਕੁਦਮੀਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਧੇਨੁਕਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ,
ਦਮਿਤੇ ਕਾਲਿਯੇ ਨਾਗੇ ਭਗ੍ਨੇ ਤੁਙ੍ਗਦ੍ਰੁਮਦ੍ਵਯੇ ਹਤਾਯਾਂ ਪੂਤਨਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕਟੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤੇ
ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਦੋ ਉੱਚੇ ਦਰੱਖਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਪੂਤਨਾ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇ ਰਥ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ,
ਕਂਸਾਯ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਯਸ਼ੋਦਾਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਪਰਿਵਰ੍ਤਾਦ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਂਸ ਨੂੰ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਸਕਲਂ ਕਂਸੋ ਨਾਰਦਾਦ੍ ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਵਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਕਂਸ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਤਿ, ਵਸੁਦੇਵ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਤਿਕੋਪਾਦ੍ ਉਪਾਲਭ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਂਸਦਿ ਜਗਰ੍ਹੇ ਯਾਦਵਾਂਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਤਦ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਡਾਂਟਿਆ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਗਾਲੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੇ।
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਬਲਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਬਲਕृष੍ਣੌ ਸੁਬਾਲਕੌ ਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਮਯਾ ਵਧ੍ਯਾਵ੍ ਅਸਾਧ੍ਯੌ ਰੂਢਯੌਵਨੌ
ਜਦ ਤਕ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਜੇ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਲੈ ਲੈਂਦੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਚਾਣੂਰੋ ऽਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੁष੍ਟਿਕਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲਃ ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧੇ ਤੌ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਮਦੌ
ਚਾਣੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੱਲ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਹ ਗੁਮਾਨੀ ਲੜਕੇ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹਮਹਾਯਾਗਵ੍ਯਾਜੇਨਾਨੀਯ ਤੌ ਵ੍ਰਜਾਤ੍ ਤਥਾ ਤਥਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਸ੍ਯਤਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਥਾ
ਧਨੁਰ ਮਹਾ-ਯਾਗ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਤੇ ਐਸਾ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਲੋਚ੍ਯ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਂਸੋ ਰਾਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਰ੍ ਵੀਰਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਂਸ, ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਦਾਨਪਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਮਮ ਇਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਸੁਣੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ: ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਨੰਦ ਦੀ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵੌ ਨਾਸ਼ਾਯ ਕਿਲ ਸਂਭੂਤੌ ਮਮ ਦੁष੍ਟੌ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਤਃ
ਉਥੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਨਸ਼ਟਿ ਲਈ ਆਏ ਹਨ ਤੇ ਮੰਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹਮਹਾਯਾਗਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਆਨੇਯੌ ਭਵਤਾ ਤੌ ਤੁ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਧਨੁਰ ਮਹਾ-ਯਾਗ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਮੱਲ-ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਿਆਉਣਾ।
ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ ਮਲ੍ਲੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੌ ਮਮ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਨਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋ ऽਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤੁ
ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਮੇਰੇ ਮੱਲ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਗੇ; ਇਹ ਯੁੱਧ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੇਖੇ।
ਨਾਗਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਸ ਤੌ ਨਿਹਂਸ੍ਯਤੇ ਪਾਪੌ ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ
ਕੁਵਲਯਾਪੀੜਾ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਮਹਾਵਤ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮੰਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੌ ਹਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਨਨ੍ਦਗੋਪਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍ ਹਨਿष੍ਯੇ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ, ਨੰਦਗੋਪ ਤੇ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਮੰਦ-ਮਤਿ, ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਗੋਪਾਨਾਂ ਗੋਧਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚਾਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਮਦ੍ਵਧੈषਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮ੍ ऋਤੇ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ ਚੇਮੇ ਦੁष੍ਟਾ ਦਾਨਪਤੇ ਮਮ ਏਤੇषਾਂ ਚ ਵਧਾਯਾਹਂ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਸਿਵਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਮੰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਯਾਦਵਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਧਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵੀਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਯਾਦਵ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਬਹਾਦਰ, ਤੂੰ ਜਾ।