ਕਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਲਸਦ੍ਬਾਹੁਃ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਤਮ੍ ਗੋਪੀ ਗੀਤਸ੍ਤੁਤਿਵ੍ਯਾਜਨਿਪੁਣਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੋਪੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁਣ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਗੋਪੀਕਪੋਲਸਂਸ਼੍ਲੇषਮ੍ ਅਭਿਪਦ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ ਭੁਜੌ ਪੁਲਕੋਦ੍ਗਮਸ਼ਸ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵੇਦਾਮ੍ਬੁਘਨਤਾਂ ਗਤੌ
ਹਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਗਲ੍ਹਾ-ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਛੂਹ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਵਿੱਚ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਸਗੇਯਂ ਜਗੌ ਕृष੍ਣੋ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਰਤਰਧ੍ਵਨਿਃ ਸਾਧੁ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਤਾਵਤ੍ ਤਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਜਗੁਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰਾਸ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੋਪੀਆਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਦੋਹਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਤੇ ऽਨੁਗਮਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਵਲਨੇ ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨੁਲੋਮੇਨ ਭੇਜੁਰ੍ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾ ਹਰਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਵਿਰੋਧ, ਕਦੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਈਆਂ।
ਸ ਤਦਾ ਸਹ ਗੋਪੀਭੀ ਰਰਾਮ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਸ ਵਰ੍षਕੋਟਿਪ੍ਰਤਿਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ ਤੇਨ ਵਿਨਾਭਵਤ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਪਤਿਭਿਰ੍ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਂ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਭਰਾ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸੋ ऽਪਿ ਕੈਸ਼ੋਰਕਵਯਾ ਮਾਨਯਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਰੇਮੇ ਤਾਭਿਰ੍ ਅਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਪਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਾਹਿਤਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਅਣਗਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦ੍ਭਰ੍ਤृषੁ ਤਥਾ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪੋ ऽਸੌ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਤਮਾ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸਮਸ੍ਤਭੂਤੇषੁ ਨਭੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਜਲਮ੍ ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਮਾ ਤਥੈਵਾਸੌ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੋषਾਰ੍ਧੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁ ਰਾਸਾਸਕ੍ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਸਮਦੋ ਗੋष੍ਠਾਨ੍ ਅਰਿष੍ਟਃ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਯਨਾਰਦਨ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਸਤੋਯਤੋਯਦਾਕਾਰਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੋ ऽਰ੍ਕਲੋਚਨਃ ਖੁਰਾਗ੍ਰਪਾਤੈਰ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦਾਰਯਨ੍ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਬਦਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਫਾੜੀ ਗਈ।
ਲੇਲਿਹਾਨਃ ਸਨਿष੍ਪੇषਂ ਜਿਹ੍ਵਯੌष੍ਠੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸਂਰਮ੍ਭਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਲਾਙ੍ਗੂਲਃ ਕਠਿਨਸ੍ਕਨ੍ਧਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਅਤੇ ਜਬੜੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੱਟਦਾ ਤੇ ਕਸਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੂਛ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ।
ਉਦਗ੍ਰਕਕੁਦਾਭੋਗਃ ਪ੍ਰਮਾਣਾਦ੍ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਾਲਿਪ੍ਤਪृष੍ਠਾਙ੍ਗੋ ਗਵਾਮ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਕਾਰਕਃ
ਉਸ ਦੀ ਕੁੰਧ ਉੱਚੀ ਤੇ ਵਕਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਅੰਗ ਗੋਮੂਤਰ ਤੇ ਗੋ-ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਕਣ੍ਠੋ ऽਭਿਮੁਖਸ੍ ਤਰੁਘਾਤਾਙ੍ਕਿਤਾਨਨਃ ਪਾਤਯਨ੍ ਸ ਗਵਾਂ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵृषਭਰੂਪਧृਕ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੂੰਹ ਅੱਗੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਦੈਤ, ਵੱਛਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੂਦਯਂਸ੍ ਤਰਸਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਟਤਿ ਯਃ ਸਦਾ ਤਤਸ੍ ਤਮ੍ ਅਤਿਘੋਰਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤਿਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗੀ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ।
ਗੋਪਾ ਗੋਪਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪਣੀਆਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕ ਪਏ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਮਾਰੀ।
ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ ਚਾਸੌ ਦਾਮੋਦਰਮੁਖਂ ਯਯੌ ਅਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਵਿषਾਣਾਗ੍ਰਃ ਕृष੍ਣਕੁਕ੍ਸ਼ਿਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਨਜ਼ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਟਿਕਾਈ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵृषਭਰੂਪਧृਕ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਵृषਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਦੈਤ, ਵੱਛਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ, ਦੌੜ ਪਿਆ। ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ-ਵੱਛਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਚਚਾਲ ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਅਵਜ੍ਞਾਸ੍ਮਿਤਲੀਲਯਾ ਆਸਨ੍ਨਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗ੍ਰਾਹਵਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਤਨਕਾ ਨਾਲ। ਜਦ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਘਾਨ ਜਾਨੁਨਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿषਾਣਗ੍ਰਹਣਾਚਲਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਬਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਵਿषਾਣਯੋਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਸਿੰਗ ਫੜੇ ਰੱਖੇ।
ਆਪੀਡਯਦ੍ ਅਰਿष੍ਟਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਏਕਂ ਚ ਤੇਨੈਵਾਤਾਡਯਤ੍ ਤਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੀਲਾ ਕਪੜਾ ਨਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਮਲਿਆ; ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਉਖਾੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਮਮਾਰ ਸ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਖਾਚ੍ ਛੋਣਿਤਮ੍ ਉਦ੍ਵਮਨ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਪਾ ਦੈਤ੍ਯੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਜਮ੍ਭੇ ਹਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਗਣਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮੂੰਹੋਂ ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਗਾ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੈਤ ਮਰਣ ਤੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਯਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਭ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਕਕੁਦ੍ਮਿਨਿ ਹਤੇ ऽਰਿष੍ਟੇ ਧੇਨੁਕੇ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੇ ਨਿਧਨਂ ਨੀਤੇ ਧृਤੇ ਗੋਵਰ੍ਧਨਾਚਲੇ
ਕਕੁਦਮੀਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਧੇਨੁਕਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ,
ਦਮਿਤੇ ਕਾਲਿਯੇ ਨਾਗੇ ਭਗ੍ਨੇ ਤੁਙ੍ਗਦ੍ਰੁਮਦ੍ਵਯੇ ਹਤਾਯਾਂ ਪੂਤਨਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕਟੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤੇ
ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਦੋ ਉੱਚੇ ਦਰੱਖਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਪੂਤਨਾ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇ ਰਥ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ,
ਕਂਸਾਯ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਯਸ਼ੋਦਾਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਪਰਿਵਰ੍ਤਾਦ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਂਸ ਨੂੰ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਸਕਲਂ ਕਂਸੋ ਨਾਰਦਾਦ੍ ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਵਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਕਂਸ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਤਿ, ਵਸੁਦੇਵ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਤਿਕੋਪਾਦ੍ ਉਪਾਲਭ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਂਸਦਿ ਜਗਰ੍ਹੇ ਯਾਦਵਾਂਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਤਦ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਡਾਂਟਿਆ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਗਾਲੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੇ।
ਯਾਵਨ੍ ਨ ਬਲਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਬਲਕृष੍ਣੌ ਸੁਬਾਲਕੌ ਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਮਯਾ ਵਧ੍ਯਾਵ੍ ਅਸਾਧ੍ਯੌ ਰੂਢਯੌਵਨੌ
ਜਦ ਤਕ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਜੇ ਛੋਟੇ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਲੈ ਲੈਂਦੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਚਾਣੂਰੋ ऽਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੁष੍ਟਿਕਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲਃ ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧੇ ਤੌ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਮਦੌ
ਚਾਣੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੱਲ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਹ ਗੁਮਾਨੀ ਲੜਕੇ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹਮਹਾਯਾਗਵ੍ਯਾਜੇਨਾਨੀਯ ਤੌ ਵ੍ਰਜਾਤ੍ ਤਥਾ ਤਥਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਸ੍ਯਤਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਥਾ
ਧਨੁਰ ਮਹਾ-ਯਾਗ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਤੇ ਐਸਾ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ।