ਕਾਚਿਦ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿਹਰ੍षਿਤਾ ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਪ੍ਰਾਹੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਲੋਚਨਾ
ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਕਹਿ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੁਕਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗੁਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਲਾਟਫਲਕਂ ਹਰਿਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਭृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪਪੌ ਤਨ੍ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ ਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਨਿਮੀਲਿਤਵਿਲੋਚਨਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਰੂਪਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀ ਯੋਗਾਰੂਢੇਵ ਸਾ ਬਭੌ
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਕਾਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਪੈਃ ਕਾਂਚਿਦ੍ ਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਨਿਨ੍ਯੇ ऽਨੁਨਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਮਾਧਵਃ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ ਤੱਕ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ।
ਤਾਭਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚਿਤ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਗੋਪੀਭਿਃ ਸਹ ਸਾਦਰਮ੍ ਰਰਾਮ ਰਾਸਗੋष੍ਠੀਭਿਰ੍ ਉਦਾਰਚਰਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਾਸ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤਬ ਦਿਖਾਏ।
ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਬਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਨੂਦ੍ਗਤਾ ਗੋਪੀਜਨੋ ਨ ਚੈਵਾਭੂਦ੍ ਏਕਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥਿਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚੈਕੈਕਾਂ ਗੋਪਿਕਾਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਚਕਾਰ ਚ ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਿਮੀਲਿਤਦृਸ਼ਂ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਹਰ ਗੋਪੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਸ ਦੀ ਖੇਡ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਰਮ੍ਯਾ ਚਲਦ੍ਵਲਯਨਿਸ੍ਵਨੈਃ ਅਨੁਯਾਤਸ਼ਰਤ੍ਕਾਵ੍ਯਗੇਯਗੀਤਿਰ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਹਣੀ ਰਾਸ ਦੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ-ਪਿਛਲੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਵਿਤਾ, ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਕੌਮੁਦੀਕੁਮੁਦਾਕਰਮ੍ ਜਗੌ ਗੋਪੀਜਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਂ ਕृष੍ਣਨਾਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਰਦ ਚੰਦ, ਚਾਂਦਨੀ ਤੇ ਕਮਲ-ਪੁਖਰ ਦੀ ਗੱਲ ਗਾਈ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਦਾ ਨਾਮ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਪਰਿਵृਤ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰਮੇਣੈਕਾ ਚਲਦ੍ਵਲਯਤਾਪਿਨੀ ਦਦੌ ਬਾਹੁਲਤਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਗੋਪੀ ਮਧੁਵਿਘਾਤਿਨਃ
ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਨੱਚ-ਨੱਚ ਕੇ ਥਕ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਤੇ ਗਰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਤਾ-ਵਾਂਗ ਬਾਂਹ ਮਧੁ-ਵਿਗਾਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਲਸਦ੍ਬਾਹੁਃ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਤਮ੍ ਗੋਪੀ ਗੀਤਸ੍ਤੁਤਿਵ੍ਯਾਜਨਿਪੁਣਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੋਪੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁਣ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਗੋਪੀਕਪੋਲਸਂਸ਼੍ਲੇषਮ੍ ਅਭਿਪਦ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ ਭੁਜੌ ਪੁਲਕੋਦ੍ਗਮਸ਼ਸ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵੇਦਾਮ੍ਬੁਘਨਤਾਂ ਗਤੌ
ਹਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਗਲ੍ਹਾ-ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਛੂਹ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਵਿੱਚ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਸਗੇਯਂ ਜਗੌ ਕृष੍ਣੋ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਰਤਰਧ੍ਵਨਿਃ ਸਾਧੁ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਤਾਵਤ੍ ਤਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਜਗੁਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰਾਸ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੋਪੀਆਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਦੋਹਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਤੇ ऽਨੁਗਮਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਵਲਨੇ ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨੁਲੋਮੇਨ ਭੇਜੁਰ੍ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾ ਹਰਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਵਿਰੋਧ, ਕਦੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਈਆਂ।
ਸ ਤਦਾ ਸਹ ਗੋਪੀਭੀ ਰਰਾਮ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਸ ਵਰ੍षਕੋਟਿਪ੍ਰਤਿਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ ਤੇਨ ਵਿਨਾਭਵਤ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਪਤਿਭਿਰ੍ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਂ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਭਰਾ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸੋ ऽਪਿ ਕੈਸ਼ੋਰਕਵਯਾ ਮਾਨਯਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਰੇਮੇ ਤਾਭਿਰ੍ ਅਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਪਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਾਹਿਤਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਅਣਗਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦ੍ਭਰ੍ਤृषੁ ਤਥਾ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪੋ ऽਸੌ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਤਮਾ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸਮਸ੍ਤਭੂਤੇषੁ ਨਭੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਜਲਮ੍ ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਮਾ ਤਥੈਵਾਸੌ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੋषਾਰ੍ਧੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁ ਰਾਸਾਸਕ੍ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਸਮਦੋ ਗੋष੍ਠਾਨ੍ ਅਰਿष੍ਟਃ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਯਨਾਰਦਨ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਸਤੋਯਤੋਯਦਾਕਾਰਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੋ ऽਰ੍ਕਲੋਚਨਃ ਖੁਰਾਗ੍ਰਪਾਤੈਰ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦਾਰਯਨ੍ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਉਹ ਬਦਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਫਾੜੀ ਗਈ।
ਲੇਲਿਹਾਨਃ ਸਨਿष੍ਪੇषਂ ਜਿਹ੍ਵਯੌष੍ਠੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸਂਰਮ੍ਭਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਲਾਙ੍ਗੂਲਃ ਕਠਿਨਸ੍ਕਨ੍ਧਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਅਤੇ ਜਬੜੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੱਟਦਾ ਤੇ ਕਸਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੂਛ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ।
ਉਦਗ੍ਰਕਕੁਦਾਭੋਗਃ ਪ੍ਰਮਾਣਾਦ੍ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਾਲਿਪ੍ਤਪृष੍ਠਾਙ੍ਗੋ ਗਵਾਮ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਕਾਰਕਃ
ਉਸ ਦੀ ਕੁੰਧ ਉੱਚੀ ਤੇ ਵਕਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਅੰਗ ਗੋਮੂਤਰ ਤੇ ਗੋ-ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਕਣ੍ਠੋ ऽਭਿਮੁਖਸ੍ ਤਰੁਘਾਤਾਙ੍ਕਿਤਾਨਨਃ ਪਾਤਯਨ੍ ਸ ਗਵਾਂ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵृषਭਰੂਪਧृਕ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੂੰਹ ਅੱਗੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਦੈਤ, ਵੱਛਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੂਦਯਂਸ੍ ਤਰਸਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਟਤਿ ਯਃ ਸਦਾ ਤਤਸ੍ ਤਮ੍ ਅਤਿਘੋਰਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤਿਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗੀ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ।
ਗੋਪਾ ਗੋਪਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪਣੀਆਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕ ਪਏ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹਥੇਲੀ ਮਾਰੀ।
ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ ਚਾਸੌ ਦਾਮੋਦਰਮੁਖਂ ਯਯੌ ਅਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਵਿषਾਣਾਗ੍ਰਃ ਕृष੍ਣਕੁਕ੍ਸ਼ਿਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਨਜ਼ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਟਿਕਾਈ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵृषਭਰੂਪਧृਕ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਵृषਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਦੈਤ, ਵੱਛਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮਾੜੀ ਆਤਮਾ, ਦੌੜ ਪਿਆ। ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤ-ਵੱਛਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਚਚਾਲ ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਅਵਜ੍ਞਾਸ੍ਮਿਤਲੀਲਯਾ ਆਸਨ੍ਨਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗ੍ਰਾਹਵਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਤਨਕਾ ਨਾਲ। ਜਦ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਘਾਨ ਜਾਨੁਨਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿषਾਣਗ੍ਰਹਣਾਚਲਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਬਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਵਿषਾਣਯੋਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਸਿੰਗ ਫੜੇ ਰੱਖੇ।