ਰਮ੍ਯਂ ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯਾਵਸਥਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਗੋਪ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਰਮਣੀਕ ਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਸੀ।
ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਜਗੌ ਗੋਪੀ ਕਾਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਾ ਦਤ੍ਤਾਵਧਾਨਾ ਕਾਚਿਚ੍ ਚ ਤਮ੍ ਏਵ ਮਨਸਾਸ੍ਮਰਤ੍
ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਦੂਜੀ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਚਿਤ੍ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਜ੍ਜਾਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ ਯਯੌ ਚ ਕਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰੇਮਾਨ੍ਧਾ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਵਿਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਇੱਕ ਨੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਕਹਿ ਕੇ ਲਾਜ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਦੂਜੀ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਅੰਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਲਾਜ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਆਵਸਥਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਹਿਰ੍ ਗੁਰੁਮ੍ ਤਨ੍ਮਯਤ੍ਵੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਦਧ੍ਯੌ ਮੀਲਿਤਲੋਚਨਾ
ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗੋਪੀਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਨੋਰਮਾਮ੍ ਮਾਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਰਾਸਾਰਮ੍ਭਰਸੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਸਰਤ ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਰਾਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਸ ਦੀ ਮੌਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ।
ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵृਨ੍ਦਸ਼ਃ ਕृष੍ਣਚੇष੍ਟਾਭ੍ਯਾਯਤ੍ਤਮੂਰ੍ਤਯਃ ਅਨ੍ਯਦੇਸ਼ਗਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਚੇਰੁਰ੍ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ, ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨੱਚੀਆਂ।
ਬਭ੍ਰਮੁਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤਤੋ ਗੋਪ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚਰਣਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਫਿਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਦੋਵਾਂ ਜਣੇ।
ਏਵਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਾਸੁ ਕृष੍ਣਚੇष੍ਟਾਸੁ ਤਾਸੁ ਚ ਗੋਪ੍ਯੋ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਸਮਂ ਚੇਰੂ ਰਮ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤਤੋ ਗੋਪ੍ਯੋ ਨਿਰਾਸ਼ਾਃ ਕृष੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਯਮੁਨਾਤੀਰਮ੍ ਆਗਮ੍ਯ ਜਗੁਸ੍ ਤਚ੍ਚਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਣ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਗਾ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਜਣੇ।
ਤਤੋ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਗੋਪ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿਹਰ੍षਿਤਾ ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਪ੍ਰਾਹੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਵਿਲੋਚਨਾ
ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਕਹਿ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੁਕਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗੁਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਲਾਟਫਲਕਂ ਹਰਿਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਭृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪਪੌ ਤਨ੍ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ ਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਨਿਮੀਲਿਤਵਿਲੋਚਨਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਰੂਪਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀ ਯੋਗਾਰੂਢੇਵ ਸਾ ਬਭੌ
ਇੱਕ ਹੋਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਕਾਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਪੈਃ ਕਾਂਚਿਦ੍ ਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਨਿਨ੍ਯੇ ऽਨੁਨਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਮਾਧਵਃ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ ਤੱਕ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ।
ਤਾਭਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚਿਤ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਗੋਪੀਭਿਃ ਸਹ ਸਾਦਰਮ੍ ਰਰਾਮ ਰਾਸਗੋष੍ਠੀਭਿਰ੍ ਉਦਾਰਚਰਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਾਸ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤਬ ਦਿਖਾਏ।
ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਬਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਨੂਦ੍ਗਤਾ ਗੋਪੀਜਨੋ ਨ ਚੈਵਾਭੂਦ੍ ਏਕਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥਿਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਹਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚੈਕੈਕਾਂ ਗੋਪਿਕਾਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਚਕਾਰ ਚ ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਿਮੀਲਿਤਦृਸ਼ਂ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਹਰ ਗੋਪੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਸ ਦੀ ਖੇਡ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਰਮ੍ਯਾ ਚਲਦ੍ਵਲਯਨਿਸ੍ਵਨੈਃ ਅਨੁਯਾਤਸ਼ਰਤ੍ਕਾਵ੍ਯਗੇਯਗੀਤਿਰ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਮ੍
ਫਿਰ ਸੋਹਣੀ ਰਾਸ ਦੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ-ਪਿਛਲੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਵਿਤਾ, ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਕੌਮੁਦੀਕੁਮੁਦਾਕਰਮ੍ ਜਗੌ ਗੋਪੀਜਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਂ ਕृष੍ਣਨਾਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਰਦ ਚੰਦ, ਚਾਂਦਨੀ ਤੇ ਕਮਲ-ਪੁਖਰ ਦੀ ਗੱਲ ਗਾਈ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਦਾ ਨਾਮ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਪਰਿਵृਤ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰਮੇਣੈਕਾ ਚਲਦ੍ਵਲਯਤਾਪਿਨੀ ਦਦੌ ਬਾਹੁਲਤਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਗੋਪੀ ਮਧੁਵਿਘਾਤਿਨਃ
ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਨੱਚ-ਨੱਚ ਕੇ ਥਕ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਤੇ ਗਰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਤਾ-ਵਾਂਗ ਬਾਂਹ ਮਧੁ-ਵਿਗਾਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਲਸਦ੍ਬਾਹੁਃ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਤਮ੍ ਗੋਪੀ ਗੀਤਸ੍ਤੁਤਿਵ੍ਯਾਜਨਿਪੁਣਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੋਪੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੀਤ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁਣ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਗੋਪੀਕਪੋਲਸਂਸ਼੍ਲੇषਮ੍ ਅਭਿਪਦ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ ਭੁਜੌ ਪੁਲਕੋਦ੍ਗਮਸ਼ਸ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵੇਦਾਮ੍ਬੁਘਨਤਾਂ ਗਤੌ
ਹਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਗਲ੍ਹਾ-ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਛੂਹ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਵਿੱਚ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਸਗੇਯਂ ਜਗੌ ਕृष੍ਣੋ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਰਤਰਧ੍ਵਨਿਃ ਸਾਧੁ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਤਾਵਤ੍ ਤਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਜਗੁਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰਾਸ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੋਪੀਆਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਦੋਹਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਤੇ ऽਨੁਗਮਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਵਲਨੇ ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨੁਲੋਮੇਨ ਭੇਜੁਰ੍ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾ ਹਰਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਵਿਰੋਧ, ਕਦੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਈਆਂ।
ਸ ਤਦਾ ਸਹ ਗੋਪੀਭੀ ਰਰਾਮ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਸ ਵਰ੍षਕੋਟਿਪ੍ਰਤਿਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ ਤੇਨ ਵਿਨਾਭਵਤ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਪਤਿਭਿਰ੍ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਂ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਭਰਾ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸੋ ऽਪਿ ਕੈਸ਼ੋਰਕਵਯਾ ਮਾਨਯਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਰੇਮੇ ਤਾਭਿਰ੍ ਅਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਪਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਾਹਿਤਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਅਣਗਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦ੍ਭਰ੍ਤृषੁ ਤਥਾ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪੋ ऽਸੌ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਤਮਾ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸਮਸ੍ਤਭੂਤੇषੁ ਨਭੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਜਲਮ੍ ਵਾਯੁਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਮਾ ਤਥੈਵਾਸੌ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੋषਾਰ੍ਧੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁ ਰਾਸਾਸਕ੍ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਸਮਦੋ ਗੋष੍ਠਾਨ੍ ਅਰਿष੍ਟਃ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਯਨਾਰਦਨ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗਾ।