ਅਥੋਪਵਾਹ੍ਯਾਦ੍ ਆਦਾਯ ਘਣ੍ਟਾਮ੍ ਐਰਾਵਤਾਦ੍ ਗਜਾਤ੍ ਅਭਿषੇਕਂ ਤਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਜਲਪੂਰ੍ਣਯਾ
ਫਿਰ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਘੰਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ऽਭਿषੇਕੇ ਤੁ ਗਾਵਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵੋਦ੍ਭੂਤਦੁਗ੍ਧਾਰ੍ਦ੍ਰਾਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ।
ਗਵਾਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇਚ੍ਛਯਾ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਇਆ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਮਾਂਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਧਰ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਸ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਸਦਾ
ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਸਖ੍ਯਂ ਸ ਤੇ ਵੀਰਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਤ੍ਮਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਉਹ ਵੀਰ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ।
ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਰਤੇ ਵਂਸ਼ੇ ਜਾਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਂਸ਼ਤਃ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਪਾਰਥ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਾਵਨ੍ ਮਹੀਤਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਰਿਂਦਮ ਨ ਤਾਵਦ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਧਿ ਜੇष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰ।
ਕਂਸੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਰਿष੍ਟਸ੍ ਤਥਾ ਪਰਃ ਕੇਸ਼ੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਨਰਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾਪਰੇ
ਕੰਸ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਕੇਸ਼ੀ, ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਨਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਹਵਃ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਇਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਤਦ ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਨ ਸਂਤਾਪਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਿਪੁਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਰੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇਗਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਭਾਰਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਜਖਮੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਯੁੱਧ ਮੁਕਣ 'ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਸਹਿਤੋ ਗੋਭਿਰ੍ ਗੋਪਾਲੈਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਆਜਗਾਮਾਥ ਗੋਪੀਨਾਂ ਦृष੍ਟਪੂਤੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਰਾਹੀਂ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਤੁ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਧृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਨ ਗੋਵਰ੍ਧਨਾਚਲਮ੍
ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਰਮਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਵਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਹਾਭਾਗ ਭਵਤਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍ ਗਾਵਸ਼੍ ਚ ਭਵਤਾ ਤ੍ਰਾਤਾ ਗਿਰਿਧਾਰਣਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਚਾਇਆ ਹੈ।
ਬਾਲਕ੍ਰੀਡੇਯਮ੍ ਅਤੁਲਾ ਗੋਪਾਲਤ੍ਵਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਭਵਤਃ ਕਿਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤਾਤ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਬਾਲ ਲੀਲਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਗੋਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਦਿਵਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ, ਪਿਤਾ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕਾਲਿਯੋ ਦਮਿਤਸ੍ ਤੋਯੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਨਿ ਮਨਾਂਸਿ ਨਃ
ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਿਆ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਪਾਦੌ ਸ਼੍ਰਯਾਮੋ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ ਯਥਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਨਰਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਤਿ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਏਵ ਵਾ ਕਿਂ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਚਾਰੇਣ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇਂ, ਚਾਹੇ ਦੈਤ ਹੋਵੇਂ, ਯਕਸ਼ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ ਹੀ ਹੋਵੇਂ—ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਵ੍ਰਜਸ੍ਯ ਤਵ ਕੇਸ਼ਵ ਕਰ੍ਮ ਚੇਦਮ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ ਅਪਿ
ਤੇਰੇ ਗਾਂਵ ਦੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਬਾਲਤ੍ਵਂ ਚਾਤਿਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਜਨ੍ਮ ਚਾਸ੍ਮਾਸ੍ਵ੍ ਅਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਅਮੇਯਾਤ੍ਮਞ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਤੇਰਾ ਬਚਪਨ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਾਡਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਅਣਗਣਤ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ ਤੂष੍ਣੀਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਣਯਕੋਪਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤੈਰ੍ ਗੋਪੈਰ੍ ਆਹ ਕृष੍ਣੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਥੋੜਾ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਿਖਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਮਤ੍ਸਂਬਨ੍ਧੇਨ ਵੋ ਗੋਪਾ ਯਦਿ ਲਜ੍ਜਾ ਨ ਜਾਯਤੇ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਵਾਹਂ ਤਤਃ ਕਿਂ ਵੋ ਵਿਚਾਰੇਣ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਹੇ ਗੋਪੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਯਦਿ ਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਮਯਿ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ऽਹਂ ਭਵਤਾਂ ਯਦਿ ਤਦ੍ ਅਰ੍ਘਾ ਬਨ੍ਧੁਸਦृਸ਼ੀ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਯਿ
ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਇਜ਼ਤ ਦਿਓ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਮਝੋ।
ਨਾਹਂ ਦੇਵੋ ਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚ ਦਾਨਵਃ ਅਹਂ ਵੋ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ਜਾਤੋ ਨਾਤਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਅਤੋ ऽਨ੍ਯਥਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਦੈਤ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਦ੍ਧਮੌਨਾਸ੍ ਤਤੋ ਬਲਮ੍ ਯਯੁਰ੍ ਗੋਪਾ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਣਯਕੋਪਿਨਿ
ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਗੋਪ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਿਖਾਈ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਸ੍ ਤੁ ਵਿਮਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾਮ੍ ਤਥਾ ਕੁਮੁਦਿਨੀਂ ਫੁਲ੍ਲਾਮ੍ ਆਮੋਦਿਤਦਿਗਨ੍ਤਰਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਾਫ ਆਕਾਸ਼, ਸਰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ, ਤੇ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕੁਮੁਦਨੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਨਰਾਜੀਂ ਤਥਾ ਕੂਜਦ੍ਭृਙ੍ਗਮਾਲਾਮਨੋਰਮਾਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਹ ਗੋਪੀਭਿਰ੍ ਮਨਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਰਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਲ ਲਾਇਆ।
ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਮਧੁਰਮ੍ ਅਤੀਵ ਵਨਿਤਾਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਜਗੌ ਕਮਲਪਾਦੋ ऽਸੌ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਵ੍ਰਤਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ—ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਸੀ—ਉਥੇ, ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾ ਕੇ।