ਚਾਰਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਗਾਸ਼੍ ਚ ਗੋਪਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗੋਪਂ ਵृਤਂ ਗੋਪਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਉਸਨੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਗੋਪ ਲੜਕੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗੋਪ ਲੜਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਗਰੁਡਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕृਤਚ੍ਛਾਯਂ ਹਰੇਰ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੇ ਉੱਡਦੇ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍ ਆਹੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਦਂ ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਗਤਃ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨੈਤਚ੍ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਨ੍ਯਥਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਸੋਚੀਂ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਧਾਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਤਲਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਖਿਲਾਧਾਰਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਹੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਮਹਭਙ੍ਗਵਿਰੁਦ੍ਧੇਨ ਮਯਾ ਗੋਕੁਲਨਾਸ਼ਕਾਃ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਮਹਾਮੇਘਾਸ੍ ਤੈਸ਼੍ ਚੈਤਤ੍ ਕਦਨਂ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ, ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਰਾਤਾਸ੍ ਤਾਪਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਗਾਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ ਤੇਨਾਹਂ ਤੋषਿਤੋ ਵੀਰ ਕਰ੍ਮਣਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੇਨ ਤੇ
ਤੂੰ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਲਈ, ਵਿਰੇ, ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ।
ਸਾਧਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਤ੍ਵਯਾਯਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਪ੍ਰਵਰਃ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਚੋਦ੍ਧृਤਃ
ਅੱਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਗੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਨੋਦਿਤਃ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਮ੍ ਇਹਾਗਤਃ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰਾਤਾਭਿਰ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕਾਰਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਗਾਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕृष੍ਣਾਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵੇ ਗਵਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਗਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ; ਉਪਿੰਦਰ ਦੇ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਗੋਵਿੰਦ, ਗਾਂ ਦਾ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ।
ਅਥੋਪਵਾਹ੍ਯਾਦ੍ ਆਦਾਯ ਘਣ੍ਟਾਮ੍ ਐਰਾਵਤਾਦ੍ ਗਜਾਤ੍ ਅਭਿषੇਕਂ ਤਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਜਲਪੂਰ੍ਣਯਾ
ਫਿਰ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਘੰਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ऽਭਿषੇਕੇ ਤੁ ਗਾਵਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵੋਦ੍ਭੂਤਦੁਗ੍ਧਾਰ੍ਦ੍ਰਾਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ।
ਗਵਾਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇਚ੍ਛਯਾ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਇਆ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਮਾਂਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਧਰ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਸ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਸਦਾ
ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਸਖ੍ਯਂ ਸ ਤੇ ਵੀਰਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਤ੍ਮਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਉਹ ਵੀਰ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ।
ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਰਤੇ ਵਂਸ਼ੇ ਜਾਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਂਸ਼ਤਃ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਪਾਰਥ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਾਵਨ੍ ਮਹੀਤਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਰਿਂਦਮ ਨ ਤਾਵਦ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਧਿ ਜੇष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰ।
ਕਂਸੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਰਿष੍ਟਸ੍ ਤਥਾ ਪਰਃ ਕੇਸ਼ੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਨਰਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾਪਰੇ
ਕੰਸ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਕੇਸ਼ੀ, ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਨਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਹਵਃ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਇਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਤਦ ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਨ ਸਂਤਾਪਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਰਿਪੁਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਰੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇਗਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਭਾਰਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਜਖਮੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਯੁੱਧ ਮੁਕਣ 'ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਸਹਿਤੋ ਗੋਭਿਰ੍ ਗੋਪਾਲੈਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਆਜਗਾਮਾਥ ਗੋਪੀਨਾਂ ਦृष੍ਟਪੂਤੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਰਾਹੀਂ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਤੁ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਧृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਨ ਗੋਵਰ੍ਧਨਾਚਲਮ੍
ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਰਮਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਵਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਹਾਭਾਗ ਭਵਤਾ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍ ਗਾਵਸ਼੍ ਚ ਭਵਤਾ ਤ੍ਰਾਤਾ ਗਿਰਿਧਾਰਣਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਚਾਇਆ ਹੈ।
ਬਾਲਕ੍ਰੀਡੇਯਮ੍ ਅਤੁਲਾ ਗੋਪਾਲਤ੍ਵਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਭਵਤਃ ਕਿਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤਾਤ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਬਾਲ ਲੀਲਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਗੋਪਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਦਿਵਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ, ਪਿਤਾ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕਾਲਿਯੋ ਦਮਿਤਸ੍ ਤੋਯੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਨਿ ਮਨਾਂਸਿ ਨਃ
ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਿਆ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਪਾਦੌ ਸ਼੍ਰਯਾਮੋ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮ ਯਥਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਨਰਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਤਿ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ।
ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਏਵ ਵਾ ਕਿਂ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਚਾਰੇਣ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇਂ, ਚਾਹੇ ਦੈਤ ਹੋਵੇਂ, ਯਕਸ਼ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ ਹੀ ਹੋਵੇਂ—ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।