ਸੁਨਿਰ੍ਵਾਤੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਮ੍ ਇਹਾਸ੍ਯਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਗਿਰਿਪਾਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯੈਃ
ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਵੱਸੋ; ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਡਰੋ ਨਾ, ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਤੇ ਗੋਪਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਗੋਧਨੈਃ ਸਹ ਸ਼ਕਟਾਰੋਪਿਤੈਰ੍ ਭਾਣ੍ਡੈਰ੍ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਸਾਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਤਂ ਦਧਾਰੈਵਂ ਸ਼ੈਲਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਸ਼੍ਚਲਮ੍ ਵ੍ਰਜੌਕੋਵਾਸਿਭਿਰ੍ ਹਰ੍षਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾ ਥਾਮਿਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੈਰ੍ ਹृष੍ਟੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਚਰਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ੈਲਮ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੇਘਾ ਵਵਰ੍षੁਰ੍ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚੋਦਿਤਾ ਮੇਘਾ ਗੋਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਕਾਰਿਣਾ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਧृਤੇ ਮਹਾਸ਼ੈਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਚ ਗੋਕੁਲੇ ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਬਲਭਿਦ੍ ਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਨ੍ ਘਨਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਪਹਾੜ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਲ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਅਦਾ ਝੂਠੀ ਰਹੀ, ਨੇ ਉਹ ਬੱਦਲ ਰੋਕ ਲਏ।
ਵ੍ਯਭ੍ਰੇ ਨਭਸਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਤਥੇ ਸ਼ਕ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗੋਕੁਲਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਮਤ੍
ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਗੋਵਰ੍ਧਨਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮੁਖੈਰ੍ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤੈਰ੍ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧृਤੇ ਗੋਵਰ੍ਧਨੇ ਸ਼ੈਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਚ ਗੋਕੁਲੇ ਰੋਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸੋ ऽਧਿਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਨਾਗਮ੍ ਐਰਾਵਤਮ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ ਗੋਵਰ੍ਧਨਗਿਰੌ ਕृष੍ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਏਰਾਵਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਰਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਗਾਸ਼੍ ਚ ਗੋਪਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗੋਪਂ ਵृਤਂ ਗੋਪਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਉਸਨੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਗੋਪ ਲੜਕੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗੋਪ ਲੜਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਗਰੁਡਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕृਤਚ੍ਛਾਯਂ ਹਰੇਰ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੇ ਉੱਡਦੇ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍ ਆਹੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਦਂ ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਗਤਃ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨੈਤਚ੍ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਨ੍ਯਥਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਸੋਚੀਂ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਧਾਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਤਲਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਖਿਲਾਧਾਰਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਹੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਮਹਭਙ੍ਗਵਿਰੁਦ੍ਧੇਨ ਮਯਾ ਗੋਕੁਲਨਾਸ਼ਕਾਃ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਮਹਾਮੇਘਾਸ੍ ਤੈਸ਼੍ ਚੈਤਤ੍ ਕਦਨਂ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ, ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਰਾਤਾਸ੍ ਤਾਪਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਗਾਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ ਤੇਨਾਹਂ ਤੋषਿਤੋ ਵੀਰ ਕਰ੍ਮਣਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੇਨ ਤੇ
ਤੂੰ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਲਈ, ਵਿਰੇ, ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ।
ਸਾਧਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਤ੍ਵਯਾਯਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਪ੍ਰਵਰਃ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਚੋਦ੍ਧृਤਃ
ਅੱਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਗੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਨੋਦਿਤਃ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਮ੍ ਇਹਾਗਤਃ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰਾਤਾਭਿਰ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕਾਰਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਗਾਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕृष੍ਣਾਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵੇ ਗਵਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਗਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ; ਉਪਿੰਦਰ ਦੇ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਗੋਵਿੰਦ, ਗਾਂ ਦਾ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ।
ਅਥੋਪਵਾਹ੍ਯਾਦ੍ ਆਦਾਯ ਘਣ੍ਟਾਮ੍ ਐਰਾਵਤਾਦ੍ ਗਜਾਤ੍ ਅਭਿषੇਕਂ ਤਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਜਲਪੂਰ੍ਣਯਾ
ਫਿਰ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਘੰਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ऽਭਿषੇਕੇ ਤੁ ਗਾਵਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵੋਦ੍ਭੂਤਦੁਗ੍ਧਾਰ੍ਦ੍ਰਾਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਹਾ।
ਗਵਾਮ੍ ਏਤਤ੍ ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇਚ੍ਛਯਾ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਇਆ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਮਾਂਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਧਰ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਸ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਸਦਾ
ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਸਖ੍ਯਂ ਸ ਤੇ ਵੀਰਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਤ੍ਮਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਉਹ ਵੀਰ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ।
ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਰਤੇ ਵਂਸ਼ੇ ਜਾਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਂਸ਼ਤਃ ਤਮ੍ ਅਹਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਪਾਰਥ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਾਵਨ੍ ਮਹੀਤਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਰਿਂਦਮ ਨ ਤਾਵਦ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਧਿ ਜੇष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰ।
ਕਂਸੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਰਿष੍ਟਸ੍ ਤਥਾ ਪਰਃ ਕੇਸ਼ੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਨਰਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾਪਰੇ
ਕੰਸ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਕੇਸ਼ੀ, ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਨਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਹਵਃ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਕृਤਮ੍
ਜਦ ਇਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਤਦ ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਗਿਆ।