ਇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੁਮੁਚੁਸ੍ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾਃ ਵਾਤਵਰ੍षਂ ਮਹਾਭੀਮਮ੍ ਅਭਾਵਾਯ ਗਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਂਧੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਧਰਣੀ ਕਕੁਭੋ ऽਮ੍ਬਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਏਕਂ ਧਾਰਾਮਹਾਸਾਰਪੂਰਣੇਨਾਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਗਾਵਸ੍ ਤੁ ਤੇਨ ਪਤਤਾ ਵਰ੍षਵਾਤੇਨ ਵੇਗਿਨਾ ਧੁਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਜਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮੁਖਸ਼ਿਰੋਧਰਾਃ
ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਆਂਧੀ ਨਾਲ ਝਟਕੀਆਂ ਖਾ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਿਰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਪਈਆਂ।
ਕ੍ਰੋਡੇਨ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਗਾਵੋ ਵਿਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ ਚ ਕृਤਾ ਵਾਰਿਪੂਰੇਣ ਚਾਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਹੋਰ ਗਾਂਵਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵ ਨਾਲ ਵੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ ਚ ਦੀਨਵਦਨਾਃ ਪਵਨਾਕਮ੍ਪਿਕਂਧਰਾਃ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਇਵਾਰ੍ਤਕਾਃ
ਵੱਛੇ, ਮੁਰਝੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ 'ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ' ਆਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ ਤਦ੍ ਗੋਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗੋਗੋਪੀਗੋਪਸਂਕੁਲਮ੍ ਅਤੀਵਾਰ੍ਤਂ ਹਰਿਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਣਾਯਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਗੋਕੁਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਤਤ੍ ਕृਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹਭਙ੍ਗਵਿਰੋਧਿਨਾ ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਗੋष੍ਠਂ ਤ੍ਰਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਇਮਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਮ੍ ਅਹਂ ਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯੋਰੁਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋष੍ਠਸ੍ਯ ਪृਥੁਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵੋਪਰਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਚਟਾਨ ਹੈ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨਮਹੀਧਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯੈਕਕਰੇਣੈਵ ਧਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਲੀਲਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗੋਪਾਂਸ਼੍ ਚਾਹ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟਿਤਭੂਧਰਃ ਵਿਸ਼ਧ੍ਵਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਹਿਤਾਃ ਕृਤਂ ਵਰ੍षਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਜਾਓ; ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।'
ਸੁਨਿਰ੍ਵਾਤੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਮ੍ ਇਹਾਸ੍ਯਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਗਿਰਿਪਾਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯੈਃ
ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਵੱਸੋ; ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਡਰੋ ਨਾ, ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਤੇ ਗੋਪਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਗੋਧਨੈਃ ਸਹ ਸ਼ਕਟਾਰੋਪਿਤੈਰ੍ ਭਾਣ੍ਡੈਰ੍ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਸਾਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਤਂ ਦਧਾਰੈਵਂ ਸ਼ੈਲਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਸ਼੍ਚਲਮ੍ ਵ੍ਰਜੌਕੋਵਾਸਿਭਿਰ੍ ਹਰ੍षਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾ ਥਾਮਿਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੈਰ੍ ਹृष੍ਟੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਚਰਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ੈਲਮ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੇਘਾ ਵਵਰ੍षੁਰ੍ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚੋਦਿਤਾ ਮੇਘਾ ਗੋਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਕਾਰਿਣਾ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਧृਤੇ ਮਹਾਸ਼ੈਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਚ ਗੋਕੁਲੇ ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਬਲਭਿਦ੍ ਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਨ੍ ਘਨਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਪਹਾੜ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਲ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਅਦਾ ਝੂਠੀ ਰਹੀ, ਨੇ ਉਹ ਬੱਦਲ ਰੋਕ ਲਏ।
ਵ੍ਯਭ੍ਰੇ ਨਭਸਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਤਥੇ ਸ਼ਕ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗੋਕੁਲਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਮਤ੍
ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਗੋਵਰ੍ਧਨਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮੁਖੈਰ੍ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤੈਰ੍ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧृਤੇ ਗੋਵਰ੍ਧਨੇ ਸ਼ੈਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਚ ਗੋਕੁਲੇ ਰੋਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸੋ ऽਧਿਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਨਾਗਮ੍ ਐਰਾਵਤਮ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ ਗੋਵਰ੍ਧਨਗਿਰੌ ਕृष੍ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਏਰਾਵਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਰਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਗਾਸ਼੍ ਚ ਗੋਪਵਪੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗੋਪਂ ਵृਤਂ ਗੋਪਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਉਸਨੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਗੋਪ ਲੜਕੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗੋਪ ਲੜਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਗਰੁਡਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕृਤਚ੍ਛਾਯਂ ਹਰੇਰ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੇ ਉੱਡਦੇ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍ ਆਹੇਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਦਂ ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਗਤਃ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨੈਤਚ੍ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਨ੍ਯਥਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਸੋਚੀਂ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਧਾਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਤਲਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਖਿਲਾਧਾਰਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਤੂੰ ਹੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਮਹਭਙ੍ਗਵਿਰੁਦ੍ਧੇਨ ਮਯਾ ਗੋਕੁਲਨਾਸ਼ਕਾਃ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਮਹਾਮੇਘਾਸ੍ ਤੈਸ਼੍ ਚੈਤਤ੍ ਕਦਨਂ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ, ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਰਾਤਾਸ੍ ਤਾਪਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਗਾਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ ਤੇਨਾਹਂ ਤੋषਿਤੋ ਵੀਰ ਕਰ੍ਮਣਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤੇਨ ਤੇ
ਤੂੰ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਲਈ, ਵਿਰੇ, ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ।
ਸਾਧਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਤ੍ਵਯਾਯਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਪ੍ਰਵਰਃ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਚੋਦ੍ਧृਤਃ
ਅੱਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਗੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਨੋਦਿਤਃ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਮ੍ ਇਹਾਗਤਃ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰਾਤਾਭਿਰ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕਾਰਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਗਾਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕृष੍ਣਾਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਵਾਂ ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵੇ ਗਵਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਗਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ; ਉਪਿੰਦਰ ਦੇ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਗੋਵਿੰਦ, ਗਾਂ ਦਾ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ।