ਤਥਾ ਚ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਂ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ ਦਧਿਪਾਯਸਮਾਂਸਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਦਦੁਃ ਸ਼ੈਲਬਲਿਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਦਹੀਂ, ਖੀਰ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੇ।
ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ ਚ ਭੋਜਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਗਾਵਃ ਸ਼ੈਲਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ ਤਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਫਿਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਵृषਭਾਸ਼੍ ਚਾਭਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤਃ ਸਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ਼ੈਲੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਬਲਦ ਗਰਜ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬਰਸਾਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ; ਗੋਵਿੰਦ, ਪਹਾੜੀ ਰੂਪ 'ਚ, ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਹਾਂ।'
ਬੁਭੁਜੇ ऽਨ੍ਨਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਗੋਪਵਰ੍ਯਾਹृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤੇਨੈਵ ਰੂਪੇਣ ਗੋਪੈਃ ਸਹ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸੀ ਰੂਪ 'ਚ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਖਾਏ।
ਅਧਿਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ੍ ਤਨੁਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਪਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਰਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਮਹਂ ਗੋष੍ਠਂ ਨਿਜਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਯਯੁਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਲੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਗੋਪਾਂ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਮਹੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭृਸ਼ਂ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕਂ ਨਾਮ ਗਣਂ ਤੋਯਦਾਨਾਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਮਵਰਤਕ ਨਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਮੇਘਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਦਤੋ ਵਚਨਂ ਮਮ ਆਜ੍ਞਾਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਅਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਓ ਬੱਦਲੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਃ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਗੋਪੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਃ ਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਰਯਬਲਾਧ੍ਮਾਤੋ ਮਹਭਙ੍ਗਮ੍ ਅਚੀਕਰਤ੍
ਨੰਦਗੋਪ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜੀਵੋ ਯਃ ਪਰਂ ਤੇषਾਂ ਗੋਪਤ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ ਤਾ ਗਾਵੋ ਵृष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵਚਨਾਨ੍ ਮਮ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪਾਲੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ।
ਅਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਤੁਙ੍ਗਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਾਰਣਮ੍ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਯੂਨਾਂ ਸਂਗਮੇਨ ਚ
ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੁਮੁਚੁਸ੍ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾਃ ਵਾਤਵਰ੍षਂ ਮਹਾਭੀਮਮ੍ ਅਭਾਵਾਯ ਗਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਂਧੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਧਰਣੀ ਕਕੁਭੋ ऽਮ੍ਬਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਏਕਂ ਧਾਰਾਮਹਾਸਾਰਪੂਰਣੇਨਾਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਗਾਵਸ੍ ਤੁ ਤੇਨ ਪਤਤਾ ਵਰ੍षਵਾਤੇਨ ਵੇਗਿਨਾ ਧੁਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਜਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮੁਖਸ਼ਿਰੋਧਰਾਃ
ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਆਂਧੀ ਨਾਲ ਝਟਕੀਆਂ ਖਾ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਿਰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਪਈਆਂ।
ਕ੍ਰੋਡੇਨ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਗਾਵੋ ਵਿਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ ਚ ਕृਤਾ ਵਾਰਿਪੂਰੇਣ ਚਾਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਹੋਰ ਗਾਂਵਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵ ਨਾਲ ਵੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ ਚ ਦੀਨਵਦਨਾਃ ਪਵਨਾਕਮ੍ਪਿਕਂਧਰਾਃ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਇਵਾਰ੍ਤਕਾਃ
ਵੱਛੇ, ਮੁਰਝੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ 'ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ' ਆਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ ਤਦ੍ ਗੋਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗੋਗੋਪੀਗੋਪਸਂਕੁਲਮ੍ ਅਤੀਵਾਰ੍ਤਂ ਹਰਿਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਣਾਯਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਗੋਕੁਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਤਤ੍ ਕृਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹਭਙ੍ਗਵਿਰੋਧਿਨਾ ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਗੋष੍ਠਂ ਤ੍ਰਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਇਮਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਮ੍ ਅਹਂ ਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯੋਰੁਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋष੍ਠਸ੍ਯ ਪृਥੁਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵੋਪਰਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਚਟਾਨ ਹੈ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨਮਹੀਧਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯੈਕਕਰੇਣੈਵ ਧਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਲੀਲਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗੋਪਾਂਸ਼੍ ਚਾਹ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟਿਤਭੂਧਰਃ ਵਿਸ਼ਧ੍ਵਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਹਿਤਾਃ ਕृਤਂ ਵਰ੍षਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਜਾਓ; ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।'
ਸੁਨਿਰ੍ਵਾਤੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਮ੍ ਇਹਾਸ੍ਯਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਗਿਰਿਪਾਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯੈਃ
ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਵੱਸੋ; ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਡਰੋ ਨਾ, ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਤੇ ਗੋਪਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਗੋਧਨੈਃ ਸਹ ਸ਼ਕਟਾਰੋਪਿਤੈਰ੍ ਭਾਣ੍ਡੈਰ੍ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਸਾਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਤਂ ਦਧਾਰੈਵਂ ਸ਼ੈਲਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਸ਼੍ਚਲਮ੍ ਵ੍ਰਜੌਕੋਵਾਸਿਭਿਰ੍ ਹਰ੍षਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾ ਥਾਮਿਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੈਰ੍ ਹृष੍ਟੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਚਰਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ੈਲਮ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੇਘਾ ਵਵਰ੍षੁਰ੍ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚੋਦਿਤਾ ਮੇਘਾ ਗੋਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਕਾਰਿਣਾ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਧृਤੇ ਮਹਾਸ਼ੈਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਚ ਗੋਕੁਲੇ ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋ ਬਲਭਿਦ੍ ਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਨ੍ ਘਨਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਪਹਾੜ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਲ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਅਦਾ ਝੂਠੀ ਰਹੀ, ਨੇ ਉਹ ਬੱਦਲ ਰੋਕ ਲਏ।
ਵ੍ਯਭ੍ਰੇ ਨਭਸਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਤਥੇ ਸ਼ਕ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗੋਕੁਲਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਮਤ੍
ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਗੋਵਰ੍ਧਨਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮੁਖੈਰ੍ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤੈਰ੍ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧृਤੇ ਗੋਵਰ੍ਧਨੇ ਸ਼ੈਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਚ ਗੋਕੁਲੇ ਰੋਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸੋ ऽਧਿਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਨਾਗਮ੍ ਐਰਾਵਤਮ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ ਗੋਵਰ੍ਧਨਗਿਰੌ ਕृष੍ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਏਰਾਵਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।