ਯੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਫਲਮ੍ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ ਵੈ ਪੂਜਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਰਾਂ ਨਰਃ ਇਹ ਚ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੈਵਾਸੌ ਤਾਤ ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਥਿਤਾਃ ਸੀਮਾਃ ਸੀਮਾਨ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਵਨਮ੍ ਵਨਾਨ੍ਤਾ ਗਿਰਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੱਦਾਂ, ਹੱਦ-ਪਾਰ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਟਿਲ੍ਹੇ — ਇਹ ਸਭ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਯਜ੍ਞਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍ ਕਿਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਗਾਵਃ ਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ ਪਹਾੜੀ ਯਜਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਪਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੀਰਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ ਚ ਕਰ੍षਕਾਃ ਗਿਰਿਗੋਯਜ੍ਞਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ ਚ ਵਯਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਵਨਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸਾਨ ਹੱਦਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪਹਾੜੀ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਵਰ੍ਧਨਃ ਸ਼ੈਲੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਵਿਧਾਰ੍ਹਣੈਃ ਅਰ੍ਚ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜ੍ਯਤਾਂ ਮੇਧ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿਓ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਬਲੀ ਦਿਓ।
ਸਰ੍ਵਘੋषਸ੍ਯ ਸਂਦੋਹਾ ਗृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤਾਮ੍ ਭੋਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਤੇਨ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਵਾਞ੍ਛਕਾਃ
ਸਾਰੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਓ।
ਤਮ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਕृਤੇ ਹੋਮੇ ਭੋਜਿਤੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ ਸ਼ਰਤ੍ਪੁष੍ਪਕृਤਾਪੀਡਾਃ ਪਰਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਗੋਗਣਾਃ
ਜਦ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਯਜਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿਣ।
ਏਤਨ੍ ਮਮ ਮਤਂ ਗੋਪਾਃ ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਤਤਃ ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਗਵਾਮ੍ ਅਦ੍ਰੇਸ੍ ਤਥਾ ਮਮ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਗੋਪਾਂ; ਜੇ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!'
ਸ਼ੋਭਨਂ ਤੇ ਮਤਂ ਵਤ੍ਸ ਯਦ੍ ਏਤਦ੍ ਭਵਤੋਦਿਤਮ੍ ਤਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ — ਪਹਾੜੀ ਯਜਨ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ ਚ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਂ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ ਦਧਿਪਾਯਸਮਾਂਸਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਦਦੁਃ ਸ਼ੈਲਬਲਿਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਦਹੀਂ, ਖੀਰ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੇ।
ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ ਚ ਭੋਜਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਗਾਵਃ ਸ਼ੈਲਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ ਤਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਫਿਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਵृषਭਾਸ਼੍ ਚਾਭਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤਃ ਸਤੋਯਾ ਜਲਦਾ ਇਵ ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧਨਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ਼ੈਲੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਬਲਦ ਗਰਜ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬਰਸਾਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ; ਗੋਵਿੰਦ, ਪਹਾੜੀ ਰੂਪ 'ਚ, ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਹਾਂ।'
ਬੁਭੁਜੇ ऽਨ੍ਨਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਗੋਪਵਰ੍ਯਾਹृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤੇਨੈਵ ਰੂਪੇਣ ਗੋਪੈਃ ਸਹ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸੀ ਰੂਪ 'ਚ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਖਾਏ।
ਅਧਿਰੁਹ੍ਯਾਰ੍ਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ੍ ਤਨੁਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਪਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਰਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਮਹਂ ਗੋष੍ਠਂ ਨਿਜਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਯਯੁਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਲੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਗੋਪਾਂ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਮਹੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭृਸ਼ਂ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਕਂ ਨਾਮ ਗਣਂ ਤੋਯਦਾਨਾਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਮਵਰਤਕ ਨਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੋ ਭੋ ਮੇਘਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਦਤੋ ਵਚਨਂ ਮਮ ਆਜ੍ਞਾਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਅਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਓ ਬੱਦਲੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਃ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਗੋਪੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਃ ਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਰਯਬਲਾਧ੍ਮਾਤੋ ਮਹਭਙ੍ਗਮ੍ ਅਚੀਕਰਤ੍
ਨੰਦਗੋਪ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜੀਵੋ ਯਃ ਪਰਂ ਤੇषਾਂ ਗੋਪਤ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ ਤਾ ਗਾਵੋ ਵृष੍ਟਿਪਾਤੇਨ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵਚਨਾਨ੍ ਮਮ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪਾਲੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ।
ਅਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਤੁਙ੍ਗਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਾਰਣਮ੍ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਯੂਨਾਂ ਸਂਗਮੇਨ ਚ
ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੁਮੁਚੁਸ੍ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾਃ ਵਾਤਵਰ੍षਂ ਮਹਾਭੀਮਮ੍ ਅਭਾਵਾਯ ਗਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਂਧੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਧਰਣੀ ਕਕੁਭੋ ऽਮ੍ਬਰਮ੍ ਏਵ ਚ ਏਕਂ ਧਾਰਾਮਹਾਸਾਰਪੂਰਣੇਨਾਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਗਾਵਸ੍ ਤੁ ਤੇਨ ਪਤਤਾ ਵਰ੍षਵਾਤੇਨ ਵੇਗਿਨਾ ਧੁਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ ਜਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮੁਖਸ਼ਿਰੋਧਰਾਃ
ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਆਂਧੀ ਨਾਲ ਝਟਕੀਆਂ ਖਾ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਿਰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਪਈਆਂ।
ਕ੍ਰੋਡੇਨ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਗਾਵੋ ਵਿਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ ਚ ਕृਤਾ ਵਾਰਿਪੂਰੇਣ ਚਾਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਹੋਰ ਗਾਂਵਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵ ਨਾਲ ਵੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵਤ੍ਸਾਸ਼੍ ਚ ਦੀਨਵਦਨਾਃ ਪਵਨਾਕਮ੍ਪਿਕਂਧਰਾਃ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਇਵਾਰ੍ਤਕਾਃ
ਵੱਛੇ, ਮੁਰਝੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ 'ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ' ਆਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ ਤਦ੍ ਗੋਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗੋਗੋਪੀਗੋਪਸਂਕੁਲਮ੍ ਅਤੀਵਾਰ੍ਤਂ ਹਰਿਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਣਾਯਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਗੋਕੁਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਤਤ੍ ਕृਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹਭਙ੍ਗਵਿਰੋਧਿਨਾ ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਗੋष੍ਠਂ ਤ੍ਰਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਇਮਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਮ੍ ਅਹਂ ਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯੋਰੁਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋष੍ਠਸ੍ਯ ਪृਥੁਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵੋਪਰਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਚਟਾਨ ਹੈ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨਮਹੀਧਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯੈਕਕਰੇਣੈਵ ਧਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਲੀਲਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗੋਪਾਂਸ਼੍ ਚਾਹ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟਿਤਭੂਧਰਃ ਵਿਸ਼ਧ੍ਵਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਹਿਤਾਃ ਕृਤਂ ਵਰ੍षਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਜਾਓ; ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।'