ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਚਾਹਨ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਬਹਿਰ੍ ਯਾਤੇ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਸ ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਮਸ੍ਤਿष੍ਕੋ ਮੁਖਾਚ੍ ਛੋਣਿਤਮ੍ ਉਦ੍ਵਮਨ੍ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਯੋ ਮਮਾਰ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਗੋਪਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਗੋਪ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਰਾਮਸ੍ ਤੁ ਗੋਪੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੇ ਸਹ ਕृष੍ਣੇਨ ਪੁਨਰ੍ ਗੋਕੁਲਮ੍ ਆਯਯੌ
ਗੋਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਫਿਰ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਤਯੋਰ੍ ਵਿਹਰਤੋਰ੍ ਏਵਂ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵਯੋਰ੍ ਵ੍ਰਜੇ ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਵ੍ਯਤੀਤਾ ਵਿਕਸਤ੍ਸਰੋਜਾ ਚਾਭਵਚ੍ ਛਰਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾ ਬਰਸਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਖਿਲਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਮਲਾਮ੍ਬਰਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕਾਲੇ ਚਾਭ੍ਯਾਗਤੇ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੋਤ੍ਸਵਾਰਮ੍ਭਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨ੍ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਨਃ
ਜਦ ਸਾਫ਼ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਆਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਾਨ੍ ਉਤ੍ਸੁਕਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪਾਨ੍ ਉਤ੍ਸਵਲਾਲਸਾਨ੍ ਕੌਤੂਹਲਾਦ੍ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕੋ ऽਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮਹੋ ਨਾਮ ਯੇਨ ਵੋ ਹਰ੍ष ਆਗਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ਼੍ ਚ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿਸਾਦਰਮ੍
'ਇੰਦਰ' ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮੇਘਾਨਾਂ ਪਯਸਾਮ੍ ਈਸ਼ੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਯੇਨ ਸਂਚੋਦਿਤਾ ਮੇਘਾ ਵਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਮਯਂ ਰਸਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵृष੍ਟਿਜਨਿਤਂ ਸਸ੍ਯਂ ਵਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦੇਹਿਨਃ ਵਰ੍ਤਯਾਮੋਪਭੁਞ੍ਜਾਨਾਸ੍ ਤਰ੍ਪਯਾਮਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਸ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਫਸਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਤ੍ਯ ਇਮਾ ਗਾਵੋ ਵਤ੍ਸਵਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਤੇਨ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤੈਃ ਸਸ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ ਤੁष੍ਟਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਹਨ; ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਪਲ ਕੇ, ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਸਸ੍ਯਾ ਨਾਨृਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ ਨ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤੋ ਜਨਃ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृष੍ਟਿਮਨ੍ਤੋ ਬਲਾਹਕਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਕਮੀ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਕਰਜ਼ਾ, ਨਾ ਲੋਕ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ।
ਭੌਮਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪਯੋ ਗੋਭਿਰ੍ ਧਤ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਰਿਦਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਭਵਾਯ ਭੁਵਿ ਵਰ੍षਤਿ
ਬੱਦਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰਜਨਿਆ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਮਹੇ ਸੁਰੇਸ਼ਮ੍ ਅਰ੍ਘਨ੍ਤਿ ਵਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦੇਹਿਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪੂਜਨੇ ਕੋਪਾਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਮੋਦਰਸ੍ ਤਦਾ
ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਤਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰੁੱਧ ਗੁੱਸਾ ਜਗਾਇਆ।
ਨ ਵਯਂ ਕृषਿਕਰ੍ਤਾਰੋ ਵਣਿਜ੍ਯਾਜੀਵਿਨੋ ਨ ਚ ਗਾਵੋ ऽਸ੍ਮਦ੍ਦੈਵਤਂ ਤਾਤ ਵਯਂ ਵਨਚਰਾ ਯਤਃ
ਅਸੀਂ ਕਿਸਾਨ ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਸਾਡਾ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਿਤਾ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀ ਤ੍ਰਯੀ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਸ੍ ਤਥਾਪਰਾ ਵਿਦ੍ਯਾਚਤੁष੍ਟਯਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੇ
ਵਿਚਾਰ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਵਪਾਰ ਤੇ ਰਾਜਕਾਰੀ — ਇਹ ਚਾਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਪਾਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ।
ਕृषਿਰ੍ ਵਣਿਜ੍ਯਾ ਤਦ੍ਵਚ੍ ਚ ਤृਤੀਯਂ ਪਸ਼ੁਪਾਲਨਮ੍ ਵਿਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਤ੍ਰਯਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਵਪਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ-ਧਾਰਾਵਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਰ੍षਕਾਣਾਂ ਕृषਿਰ੍ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪਣ੍ਯਂ ਤੁ ਪਣਜੀਵਿਨਾਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਗਾਃ ਪਰਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭੇਦੈਰ੍ ਇਯਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਕਿਸਾਨਾਂ ਲਈ ਖੇਤੀ ਜੀਵਨ-ਧਾਰਾ ਹੈ; ਵਪਾਰੀਆਂ ਲਈ ਵਪਾਰ ਹੀ ਜੀਵਨ-ਧਾਰਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੀਵਨ-ਧਾਰਾ ਹਨ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਯੋ ਯਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਦੈਵਤਂ ਮਹਤ੍ ਸੈਵ ਪੂਜ੍ਯਾਰ੍ਚਨੀਯਾ ਚ ਸੈਵ ਤਸ੍ਯੋਪਕਾਰਿਕਾ
ਜਿਸ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਉਸ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ।
ਯੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਫਲਮ੍ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ ਵੈ ਪੂਜਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਰਾਂ ਨਰਃ ਇਹ ਚ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੈਵਾਸੌ ਤਾਤ ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਥਿਤਾਃ ਸੀਮਾਃ ਸੀਮਾਨ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਵਨਮ੍ ਵਨਾਨ੍ਤਾ ਗਿਰਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੱਦਾਂ, ਹੱਦ-ਪਾਰ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਟਿਲ੍ਹੇ — ਇਹ ਸਭ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਯਜ੍ਞਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍ ਕਿਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਗਾਵਃ ਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਇਸ ਲਈ ਪਹਾੜੀ ਯਜਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਪਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੀਰਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ ਚ ਕਰ੍षਕਾਃ ਗਿਰਿਗੋਯਜ੍ਞਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ ਚ ਵਯਮ੍ ਅਦ੍ਰਿਵਨਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸਾਨ ਹੱਦਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪਹਾੜੀ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਵਰ੍ਧਨਃ ਸ਼ੈਲੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਿਵਿਧਾਰ੍ਹਣੈਃ ਅਰ੍ਚ੍ਯਤਾਂ ਪੂਜ੍ਯਤਾਂ ਮੇਧ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿਓ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਬਲੀ ਦਿਓ।
ਸਰ੍ਵਘੋषਸ੍ਯ ਸਂਦੋਹਾ ਗृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤਾਮ੍ ਭੋਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਤੇਨ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਵਾਞ੍ਛਕਾਃ
ਸਾਰੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਓ।
ਤਮ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਂ ਕृਤੇ ਹੋਮੇ ਭੋਜਿਤੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ ਸ਼ਰਤ੍ਪੁष੍ਪਕृਤਾਪੀਡਾਃ ਪਰਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਗੋਗਣਾਃ
ਜਦ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਯਜਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿਣ।
ਏਤਨ੍ ਮਮ ਮਤਂ ਗੋਪਾਃ ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ ਤਤਃ ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਗਵਾਮ੍ ਅਦ੍ਰੇਸ੍ ਤਥਾ ਮਮ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਗੋਪਾਂ; ਜੇ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!'
ਸ਼ੋਭਨਂ ਤੇ ਮਤਂ ਵਤ੍ਸ ਯਦ੍ ਏਤਦ੍ ਭਵਤੋਦਿਤਮ੍ ਤਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗਿਰਿਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ — ਪਹਾੜੀ ਯਜਨ ਹੋਵੇ।