ਸਂਕਰ੍षਣਸ੍ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧਸ਼ੈਲੋਪਮਾਕृਤਿਮ੍ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਲਮ੍ਬਾਭਰਣਂ ਮੁਕੁਟਾਟੋਪਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ, ਸਿੰਗਾਰ ਤੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਰੌਦ੍ਰਂ ਸ਼ਕਟਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਦਨ੍ਯਾਸਚਲਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਹ੍ਰਿਯੇ ਤ੍ਵ੍ ਏष ਪਰ੍ਵਤੋਦਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਿਨਾ ਕੇਨਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗੋਪਾਲਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਿਣਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਵੇਖ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੈਤ ਦੁਆਰਾ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਮਧੁਨਿषੂਦਨ ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯ੍ ਏष ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਤਿਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮਧੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੱਸ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਆਹ ਰਾਮਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ੍ਮਿਤਭਿਨ੍ਨੌष੍ਠਸਂਪੁਟਃ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰੌਹਿਣੇਯਸ੍ਯ ਬਲਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਮਾਣਵਿਤ੍
ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਮ੍ ਅਯਂ ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਏਵਾਵਲਮ੍ਬ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਾਨਾਂ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ ਗੁਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਕੀ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੂੰ ਧਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਦਰਲੇ, ਸਭ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਰਾਜ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ।
ਸ੍ਮਰਾਸ਼ੇषਜਗਦੀਸ਼ ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਗ੍ਰਜ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਏਕਂ ਤਦ੍ਵਚ੍ ਚ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਚ ਯਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਕਾਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ, ਇਕ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਤੇ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ।
ਭਵਾਨ੍ ਅਹਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਏਕਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਕਾਰਣਮ੍ ਜਗਤੋ ऽਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥੇ ਭੇਦੇਨਾਵਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹਾਂ; ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਕ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਮੇਯਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਮਾ ਜਹਿ ਦਾਨਵਮ੍ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਏਵਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਅਣਗਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ। ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ।
ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਵਿਹਸ੍ਯ ਪੀਡਯਾਮ੍ ਆਸ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਬਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਸ ਪਏ, ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਚਾਹਨ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਬਹਿਰ੍ ਯਾਤੇ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਸ ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਮਸ੍ਤਿष੍ਕੋ ਮੁਖਾਚ੍ ਛੋਣਿਤਮ੍ ਉਦ੍ਵਮਨ੍ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਯੋ ਮਮਾਰ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਗੋਪਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਗੋਪ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਰਾਮਸ੍ ਤੁ ਗੋਪੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੇ ਸਹ ਕृष੍ਣੇਨ ਪੁਨਰ੍ ਗੋਕੁਲਮ੍ ਆਯਯੌ
ਗੋਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਫਿਰ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਤਯੋਰ੍ ਵਿਹਰਤੋਰ੍ ਏਵਂ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵਯੋਰ੍ ਵ੍ਰਜੇ ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਵ੍ਯਤੀਤਾ ਵਿਕਸਤ੍ਸਰੋਜਾ ਚਾਭਵਚ੍ ਛਰਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾ ਬਰਸਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਖਿਲਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਮਲਾਮ੍ਬਰਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕਾਲੇ ਚਾਭ੍ਯਾਗਤੇ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੋਤ੍ਸਵਾਰਮ੍ਭਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨ੍ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਨਃ
ਜਦ ਸਾਫ਼ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਆਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਾਨ੍ ਉਤ੍ਸੁਕਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪਾਨ੍ ਉਤ੍ਸਵਲਾਲਸਾਨ੍ ਕੌਤੂਹਲਾਦ੍ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕੋ ऽਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮਹੋ ਨਾਮ ਯੇਨ ਵੋ ਹਰ੍ष ਆਗਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ਼੍ ਚ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿਸਾਦਰਮ੍
'ਇੰਦਰ' ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮੇਘਾਨਾਂ ਪਯਸਾਮ੍ ਈਸ਼ੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਯੇਨ ਸਂਚੋਦਿਤਾ ਮੇਘਾ ਵਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਮਯਂ ਰਸਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵृष੍ਟਿਜਨਿਤਂ ਸਸ੍ਯਂ ਵਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦੇਹਿਨਃ ਵਰ੍ਤਯਾਮੋਪਭੁਞ੍ਜਾਨਾਸ੍ ਤਰ੍ਪਯਾਮਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਸ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਫਸਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਤ੍ਯ ਇਮਾ ਗਾਵੋ ਵਤ੍ਸਵਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਤੇਨ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤੈਃ ਸਸ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ ਤੁष੍ਟਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਹਨ; ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਪਲ ਕੇ, ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਸਸ੍ਯਾ ਨਾਨृਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ ਨ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤੋ ਜਨਃ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृष੍ਟਿਮਨ੍ਤੋ ਬਲਾਹਕਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਕਮੀ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਕਰਜ਼ਾ, ਨਾ ਲੋਕ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ।
ਭੌਮਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪਯੋ ਗੋਭਿਰ੍ ਧਤ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਰਿਦਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਭਵਾਯ ਭੁਵਿ ਵਰ੍षਤਿ
ਬੱਦਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰਜਨਿਆ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਮਹੇ ਸੁਰੇਸ਼ਮ੍ ਅਰ੍ਘਨ੍ਤਿ ਵਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦੇਹਿਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪੂਜਨੇ ਕੋਪਾਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਮੋਦਰਸ੍ ਤਦਾ
ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਤਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰੁੱਧ ਗੁੱਸਾ ਜਗਾਇਆ।
ਨ ਵਯਂ ਕृषਿਕਰ੍ਤਾਰੋ ਵਣਿਜ੍ਯਾਜੀਵਿਨੋ ਨ ਚ ਗਾਵੋ ऽਸ੍ਮਦ੍ਦੈਵਤਂ ਤਾਤ ਵਯਂ ਵਨਚਰਾ ਯਤਃ
ਅਸੀਂ ਕਿਸਾਨ ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਸਾਡਾ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਿਤਾ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀ ਤ੍ਰਯੀ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਸ੍ ਤਥਾਪਰਾ ਵਿਦ੍ਯਾਚਤੁष੍ਟਯਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੇ
ਵਿਚਾਰ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਵਪਾਰ ਤੇ ਰਾਜਕਾਰੀ — ਇਹ ਚਾਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਪਾਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ।
ਕृषਿਰ੍ ਵਣਿਜ੍ਯਾ ਤਦ੍ਵਚ੍ ਚ ਤृਤੀਯਂ ਪਸ਼ੁਪਾਲਨਮ੍ ਵਿਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਤ੍ਰਯਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਵਪਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ-ਧਾਰਾਵਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਰ੍षਕਾਣਾਂ ਕृषਿਰ੍ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪਣ੍ਯਂ ਤੁ ਪਣਜੀਵਿਨਾਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਗਾਃ ਪਰਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭੇਦੈਰ੍ ਇਯਂ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਕਿਸਾਨਾਂ ਲਈ ਖੇਤੀ ਜੀਵਨ-ਧਾਰਾ ਹੈ; ਵਪਾਰੀਆਂ ਲਈ ਵਪਾਰ ਹੀ ਜੀਵਨ-ਧਾਰਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੀਵਨ-ਧਾਰਾ ਹਨ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਯੋ ਯਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਦੈਵਤਂ ਮਹਤ੍ ਸੈਵ ਪੂਜ੍ਯਾਰ੍ਚਨੀਯਾ ਚ ਸੈਵ ਤਸ੍ਯੋਪਕਾਰਿਕਾ
ਜਿਸ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਉਸ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ।