ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਨ੍ਦੋਲਿਕਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਿਯੁਦ੍ਧੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲੌ ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਯੈਸ੍ ਤਥਾਸ਼੍ਮਭਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਨੋ ਬਲਵਾਨ ਉਥੇ ਝੂਲਿਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਕਸਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਲ੍ਲਿਪ੍ਸੁਰ੍ ਅਸੁਰਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਉਭਯੋ ਰਮਮਾਣਯੋਃ ਆਜਗਾਮ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਾਖ੍ਯੋ ਗੋਪਵੇषਤਿਰੋਹਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਦੀ ਖੇਡ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਲੰਬ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਵਗਾਹਤ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯਮਮਾਨੁषਃ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਯੋਸ਼੍ ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ ਅਤਿਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਅਮਨ੍ਯਤ ਕृष੍ਣਂ ਤਤੋ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਉਹ ਦੋਨੋ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਹਰਿਣਾ ਕ੍ਰੀਡਨਂ ਨਾਮ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਿਤਾਸ੍ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵੌ ਯੁਗਪਦ੍ ਉਤ੍ਪਤਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ 'ਹਰੀਣਾ-ਕ੍ਰੀੜਨ' ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ, ਦੋ-ਦੋ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਾ ਸਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੇਨ ਤਥਾ ਬਲਃ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ ਅਪਰੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਗੋਪਾਲਾਃ ਸਹ ਪੁਪ੍ਲੁਵੁਃ
ਗੋਵਿੰਦਾ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨਾਲ, ਬਲ ਪ੍ਰਲੰਬ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਹੋਰ-ਹੋਰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਉੱਡੇ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਨਂ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਂ ਰੋਹਿਣੀਸੁਤਃ ਜਿਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੀਯੈਰ੍ ਗੋਪੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਵੀ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਹਾਰ ਗਏ।
ਤੇ ਵਾਹਯਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰਸ੍ਕਨ੍ਧਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਰ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੱਕ ਲੈ ਗਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਤੁ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਾਨਵਃ ਨ ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਜਗਾਮੈਵ ਸਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਾਰਿਦਃ
ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਹਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ ਵਵृਧੇ ਸੁਮਹਾਕਾਯਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੀ ਘਣੀ ਬੱਦਲ।
ਸਂਕਰ੍षਣਸ੍ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧਸ਼ੈਲੋਪਮਾਕृਤਿਮ੍ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਲਮ੍ਬਾਭਰਣਂ ਮੁਕੁਟਾਟੋਪਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ, ਸਿੰਗਾਰ ਤੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਰੌਦ੍ਰਂ ਸ਼ਕਟਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਦਨ੍ਯਾਸਚਲਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਮ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਹ੍ਰਿਯੇ ਤ੍ਵ੍ ਏष ਪਰ੍ਵਤੋਦਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਿਨਾ ਕੇਨਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗੋਪਾਲਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਿਣਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਵੇਖ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੈਤ ਦੁਆਰਾ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਮਧੁਨਿषੂਦਨ ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯ੍ ਏष ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਤਿਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮਧੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੱਸ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਆਹ ਰਾਮਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ੍ਮਿਤਭਿਨ੍ਨੌष੍ਠਸਂਪੁਟਃ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰੌਹਿਣੇਯਸ੍ਯ ਬਲਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਮਾਣਵਿਤ੍
ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਮ੍ ਅਯਂ ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਏਵਾਵਲਮ੍ਬ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਾਨਾਂ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ ਗੁਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਕੀ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੂੰ ਧਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਦਰਲੇ, ਸਭ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਰਾਜ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ।
ਸ੍ਮਰਾਸ਼ੇषਜਗਦੀਸ਼ ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਗ੍ਰਜ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਏਕਂ ਤਦ੍ਵਚ੍ ਚ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਚ ਯਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਕਾਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ, ਇਕ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਤੇ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ।
ਭਵਾਨ੍ ਅਹਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਏਕਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਕਾਰਣਮ੍ ਜਗਤੋ ऽਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥੇ ਭੇਦੇਨਾਵਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹਾਂ; ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਕ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਮੇਯਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਮਾ ਜਹਿ ਦਾਨਵਮ੍ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਏਵਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਅਣਗਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ। ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ।
ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਵਿਹਸ੍ਯ ਪੀਡਯਾਮ੍ ਆਸ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਬਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਸ ਪਏ, ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਚਾਹਨ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਬਹਿਰ੍ ਯਾਤੇ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਸ ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਮਸ੍ਤਿष੍ਕੋ ਮੁਖਾਚ੍ ਛੋਣਿਤਮ੍ ਉਦ੍ਵਮਨ੍ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰ੍ਯੋ ਮਮਾਰ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਗੋਪਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਗੋਪ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਰਾਮਸ੍ ਤੁ ਗੋਪੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੇ ਸਹ ਕृष੍ਣੇਨ ਪੁਨਰ੍ ਗੋਕੁਲਮ੍ ਆਯਯੌ
ਗੋਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਫਿਰ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਤਯੋਰ੍ ਵਿਹਰਤੋਰ੍ ਏਵਂ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵਯੋਰ੍ ਵ੍ਰਜੇ ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਵ੍ਯਤੀਤਾ ਵਿਕਸਤ੍ਸਰੋਜਾ ਚਾਭਵਚ੍ ਛਰਤ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾ ਬਰਸਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਖਿਲਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਮਲਾਮ੍ਬਰਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕਾਲੇ ਚਾਭ੍ਯਾਗਤੇ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੋਤ੍ਸਵਾਰਮ੍ਭਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨ੍ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਨਃ
ਜਦ ਸਾਫ਼ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਆਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਾਨ੍ ਉਤ੍ਸੁਕਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪਾਨ੍ ਉਤ੍ਸਵਲਾਲਸਾਨ੍ ਕੌਤੂਹਲਾਦ੍ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕੋ ऽਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮਹੋ ਨਾਮ ਯੇਨ ਵੋ ਹਰ੍ष ਆਗਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ਼੍ ਚ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿਸਾਦਰਮ੍
'ਇੰਦਰ' ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮੇਘਾਨਾਂ ਪਯਸਾਮ੍ ਈਸ਼ੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਯੇਨ ਸਂਚੋਦਿਤਾ ਮੇਘਾ ਵਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਮਯਂ ਰਸਮ੍
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵृष੍ਟਿਜਨਿਤਂ ਸਸ੍ਯਂ ਵਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦੇਹਿਨਃ ਵਰ੍ਤਯਾਮੋਪਭੁਞ੍ਜਾਨਾਸ੍ ਤਰ੍ਪਯਾਮਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਸ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਫਸਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।