ਗੀਯਮਾਨੋ ऽਥ ਗੋਪੀਭਿਸ਼੍ ਚਰਿਤੈਸ਼੍ ਚਾਰੁਚੇष੍ਟਿਤੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗੋਪਾਲੈਃ ਕृष੍ਣੋ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਮ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਗੋਪ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਗਾਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਗਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਤਾਲਾ-ਵਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਚ੍ ਚ ਤਾਲਵਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧੇਨੁਕੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ ਨृਗੋਮਾਂਸਕृਤਾਹਾਰਃ ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਖਰਾਕृਤਿਃ
ਉਸ ਤਾਲਾ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੇਨੁਕ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੋਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਗਾਂ-ਬਲਦਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਾਲਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਫਲਸਂਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਪृਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਗੋਪਾਃ ਫਲਾਦਾਨੇ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਵਚਃ
ਉਥੇ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੁਹਣਾ ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਫਲ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਹੇ ਰਾਮ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਸਦਾ ਧੇਨੁਕੇਨੈਵ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭੂਪ੍ਰਦੇਸ਼ੋ ਯਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨੀਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੇਨੁਕ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਫਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਫਲਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਲਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਮੋਦਯੁਤਾਨਿ ਵੈ ਵਯਮ੍ ਏਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਾਮਃ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ
ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਇਹ ਫਲ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦੋ।
ਇਤਿ ਗੋਪਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਕਰ੍षਣੋ ਵਚਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੁਵਿ ਤਾਲਫਲਾਨਿ ਵੈ
ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਲਾਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯਾਸੁਰਰਾਟ੍ ਤਤਃ ਆਜਗਾਮ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕੋਪਾਦ੍ ਦੈਤੇਯਗਰ੍ਦਭਃ
ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਦੈਤ ਖੋਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਂ ਬਲੀ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ ਚ ਤੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਗृਹ੍ਯਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਣੇਨੈਵ ਚਾਮ੍ਬਰੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਤृਣਰਾਜਨਿ
ਫੜ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਲਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਫਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਤਾਲਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਨਿਪਤਨ੍ ਖਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਹਾਵਾਤੋ ऽਮ੍ਬੁਦਾਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਖੋਤਾ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਝੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਦਭਾਨ੍ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਲਾਗ੍ਰੇ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਆਏ ਹੋਏ ਦੈਤ-ਖੋਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਲਂਕृਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਕ੍ਵੈਸ੍ ਤਾਲਫਲੈਸ੍ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਦਭਦੇਹੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ऽਧਿਕਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਪੱਕੇ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤ-ਖੋਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਤਤੋ ਗਾਵੋ ਨਿਰਾਬਾਧਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਾਲਵਨੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨਵਸ਼ष੍ਪਂ ਸੁਖਂ ਚੇਰੁਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਘਾਹ ਖਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਣਾ ਮਨਾਹ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਸਭਦੈਤੇਯੇ ਸਾਨੁਜੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ ਸਰ੍ਵਗੋਪਾਲਗੋਪੀਨਾਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਬਭੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ-ਖੋਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਸੁਹਣਾ ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੌ ਜਾਤਹਰ੍षੌ ਤੁ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਬਾਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਵ੍ ਇਵਰ੍षਭੌ
ਫਿਰ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਨਵੇਂ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਂਡਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਚ ਗਾ ਦੂਰੇ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੌ ਚ ਨਾਮਭਿਃ ਨਿਯੋਗਪਾਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਤੌ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੂਰ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਰਸਾ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਞ੍ਜਨਚੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਤੌ ਭੂषਿਤਾਮ੍ਬਰੌ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਂਕਾਸ਼ੌ ਸ਼੍ਵੇਤਕृष੍ਣਾਵ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦੌ
ਸੋਨੇ ਤੇ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਧੂੜ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚੇਰਤੁਰ੍ ਲੋਕਸਿਦ੍ਧਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਰ੍ ਇਤਰੇਤਰਮ੍ ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਨਾਥਾਨਾਂ ਨਾਥਭੂਤੌ ਭੁਵਂ ਗਤੌ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਨੁष੍ਯਧਰ੍ਮਾਭਿਰਤੌ ਮਾਨਯਨ੍ਤੌ ਮਨੁष੍ਯਤਾਮ੍ ਤਜ੍ਜਾਤਿਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਸ਼੍ ਚੇਰਤੁਰ੍ ਵਨਮ੍
ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਨ੍ਦੋਲਿਕਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਿਯੁਦ੍ਧੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲੌ ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਯੈਸ੍ ਤਥਾਸ਼੍ਮਭਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਨੋ ਬਲਵਾਨ ਉਥੇ ਝੂਲਿਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਕਸਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਲ੍ਲਿਪ੍ਸੁਰ੍ ਅਸੁਰਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਉਭਯੋ ਰਮਮਾਣਯੋਃ ਆਜਗਾਮ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਾਖ੍ਯੋ ਗੋਪਵੇषਤਿਰੋਹਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਦੀ ਖੇਡ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਲੰਬ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਵਗਾਹਤ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯਮਮਾਨੁषਃ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਯੋਸ਼੍ ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ ਅਤਿਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਅਮਨ੍ਯਤ ਕृष੍ਣਂ ਤਤੋ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਉਹ ਦੋਨੋ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਹਰਿਣਾ ਕ੍ਰੀਡਨਂ ਨਾਮ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਿਤਾਸ੍ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵੌ ਯੁਗਪਦ੍ ਉਤ੍ਪਤਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ 'ਹਰੀਣਾ-ਕ੍ਰੀੜਨ' ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ, ਦੋ-ਦੋ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਾ ਸਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੇਨ ਤਥਾ ਬਲਃ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ ਅਪਰੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਗੋਪਾਲਾਃ ਸਹ ਪੁਪ੍ਲੁਵੁਃ
ਗੋਵਿੰਦਾ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨਾਲ, ਬਲ ਪ੍ਰਲੰਬ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਹੋਰ-ਹੋਰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਉੱਡੇ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਨਂ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਂ ਰੋਹਿਣੀਸੁਤਃ ਜਿਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੀਯੈਰ੍ ਗੋਪੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਵੀ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਹਾਰ ਗਏ।
ਤੇ ਵਾਹਯਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰਸ੍ਕਨ੍ਧਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਰ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੱਕ ਲੈ ਗਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਤੁ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਾਨਵਃ ਨ ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਜਗਾਮੈਵ ਸਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਾਰਿਦਃ
ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਹਨੇ ਤਸ੍ਯ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ ਵਵृਧੇ ਸੁਮਹਾਕਾਯਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੀ ਘਣੀ ਬੱਦਲ।