ਯਥਾਹਂ ਭਵਤਾ ਸृष੍ਟੋ ਜਾਤ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਥੇਦਂ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਮਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਜਾਤ ਤੇ ਰੂਪ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਮਿਲੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਯਦ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਯ ਦੇਵਦੇਵ ਤਤੋ ਮਯਿ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯੋ ਦਣ੍ਡਨਿਪਾਤਸ੍ ਤੇ ਤਵੈਵ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ।
ਤਥਾਪਿ ਯਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਦਣ੍ਡਂ ਪਾਤਿਤਵਾਨ੍ ਮਯਿ ਸ ਸੋਢੋ ऽਯਂ ਵਰੋ ਦਣ੍ਡਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮੇ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਸਜ਼ਾ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਓਹ ਸਹਿ ਲਿਆ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਦਾਤ ਹੋਵੇ।
ਹਤਵੀਰ੍ਯੋ ਹਤਵਿषੋ ਦਮਿਤੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾਚ੍ਯੁਤ ਜੀਵਿਤਂ ਦੀਯਤਾਮ੍ ਏਕਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮ੍
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿਟ ਗਈ, ਜ਼ਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਚੁਤ; ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਦੇ—ਆਗਿਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਪ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਯਮੁਨਾਜਲੇ ਸਭृਤ੍ਯਪਰਿਵਾਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸਲਿਲਂ ਵ੍ਰਜ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਹੇ ਸੱਪ, ਕਦੇ ਵੀ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਮਤ੍ਪਦਾਨਿ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਪ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸਾਗਰੇ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਰਿਪੁਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਨ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਹੇ ਸੱਪ, ਤਾਂ ਗਰੁੜ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਏਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਰਾਜਾਨਂ ਮੁਮੋਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸੋ ऽਪਿ ਕृष੍ਣਾਯ ਜਗਾਮ ਪਯਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਭृਤ੍ਯਾਪਤ੍ਯਬਨ੍ਧਵਃ ਸਮਸ੍ਤਭਾਰ੍ਯਾਸਹਿਤਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਕਂ ਹ੍ਰਦਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੌਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤੇ ਸਰ੍ਪੇ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮृਤਂ ਪੁਨਰ੍ ਇਵਾਗਤਮ੍ ਗੋਪਾ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਿषਿਚੁਰ੍ ਨੇਤ੍ਰਜੈਰ੍ ਜਲੈਃ
ਜਦ ਸੱਪ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਸਮਝ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀੰਚਿਆ।
ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਮੁਦਿਤਾ ਗੋਪਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਜਲਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਗੋਪਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬੇਦਾਘ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਗੀਯਮਾਨੋ ऽਥ ਗੋਪੀਭਿਸ਼੍ ਚਰਿਤੈਸ਼੍ ਚਾਰੁਚੇष੍ਟਿਤੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗੋਪਾਲੈਃ ਕृष੍ਣੋ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਮ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਗੋਪ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਗਾਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਗਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਤਾਲਾ-ਵਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਚ੍ ਚ ਤਾਲਵਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧੇਨੁਕੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ ਨृਗੋਮਾਂਸਕृਤਾਹਾਰਃ ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਖਰਾਕृਤਿਃ
ਉਸ ਤਾਲਾ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੇਨੁਕ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੋਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਗਾਂ-ਬਲਦਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਾਲਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਫਲਸਂਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਪृਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਗੋਪਾਃ ਫਲਾਦਾਨੇ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਵਚਃ
ਉਥੇ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੁਹਣਾ ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਫਲ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਹੇ ਰਾਮ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਸਦਾ ਧੇਨੁਕੇਨੈਵ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭੂਪ੍ਰਦੇਸ਼ੋ ਯਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨੀਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੇਨੁਕ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਫਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਫਲਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਲਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਮੋਦਯੁਤਾਨਿ ਵੈ ਵਯਮ੍ ਏਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਾਮਃ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ
ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਇਹ ਫਲ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦੋ।
ਇਤਿ ਗੋਪਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਕਰ੍षਣੋ ਵਚਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੁਵਿ ਤਾਲਫਲਾਨਿ ਵੈ
ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਲਾਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯਾਸੁਰਰਾਟ੍ ਤਤਃ ਆਜਗਾਮ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕੋਪਾਦ੍ ਦੈਤੇਯਗਰ੍ਦਭਃ
ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਦੈਤ ਖੋਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਂ ਬਲੀ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ ਚ ਤੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਗृਹ੍ਯਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਣੇਨੈਵ ਚਾਮ੍ਬਰੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਤृਣਰਾਜਨਿ
ਫੜ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਲਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਫਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਤਾਲਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਨਿਪਤਨ੍ ਖਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਹਾਵਾਤੋ ऽਮ੍ਬੁਦਾਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਖੋਤਾ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਝੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਦਭਾਨ੍ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਲਾਗ੍ਰੇ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਆਏ ਹੋਏ ਦੈਤ-ਖੋਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਲਂਕृਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਕ੍ਵੈਸ੍ ਤਾਲਫਲੈਸ੍ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਗਰ੍ਦਭਦੇਹੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ऽਧਿਕਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਪੱਕੇ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤ-ਖੋਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਤਤੋ ਗਾਵੋ ਨਿਰਾਬਾਧਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਾਲਵਨੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨਵਸ਼ष੍ਪਂ ਸੁਖਂ ਚੇਰੁਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਘਾਹ ਖਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਣਾ ਮਨਾਹ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਸਭਦੈਤੇਯੇ ਸਾਨੁਜੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ ਸਰ੍ਵਗੋਪਾਲਗੋਪੀਨਾਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਬਭੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ-ਖੋਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਸੁਹਣਾ ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੌ ਜਾਤਹਰ੍षੌ ਤੁ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਬਾਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਵ੍ ਇਵਰ੍षਭੌ
ਫਿਰ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਨਵੇਂ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਂਡਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਚ ਗਾ ਦੂਰੇ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੌ ਚ ਨਾਮਭਿਃ ਨਿਯੋਗਪਾਸ਼ਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਤੌ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੂਰ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਰਸਾ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਞ੍ਜਨਚੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਤੌ ਭੂषਿਤਾਮ੍ਬਰੌ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਂਕਾਸ਼ੌ ਸ਼੍ਵੇਤਕृष੍ਣਾਵ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦੌ
ਸੋਨੇ ਤੇ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਧੂੜ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚੇਰਤੁਰ੍ ਲੋਕਸਿਦ੍ਧਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਰ੍ ਇਤਰੇਤਰਮ੍ ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਨਾਥਾਨਾਂ ਨਾਥਭੂਤੌ ਭੁਵਂ ਗਤੌ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਨੁष੍ਯਧਰ੍ਮਾਭਿਰਤੌ ਮਾਨਯਨ੍ਤੌ ਮਨੁष੍ਯਤਾਮ੍ ਤਜ੍ਜਾਤਿਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਕ੍ਰੀਡਾਭਿਸ਼੍ ਚੇਰਤੁਰ੍ ਵਨਮ੍
ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ।