ਵ੍ਰਣਾਃ ਫਣੇ ऽਭਵਂਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਙ੍ਘ੍ਰਿਵਿਕੁਟ੍ਟਨੈਃ ਯਤ੍ਰੋਨ੍ਨਤਿਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਨਾਮਾਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਠੋਕਰ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦੇ ਫਣ 'ਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋ ਗਏ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਸੱਪ ਦਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਛਾਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਗਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕੁਟ੍ਟਨੈਃ ਦਣ੍ਡਪਾਤਨਿਪਾਤੇਨ ਵਵਾਮ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਠੋਕਰਾਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਚੱਕਰਾਏ ਹੋਏ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਉਗਲਿਆ।
ਤਂ ਨਿਰ੍ਭੁਗ੍ਨਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਮ੍ ਆਸ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਝੁਕੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈਆਂ।
ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਤਦਂਸ਼ਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਅਗੋਚਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ।
ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸੁਰ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਯਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਭਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸ੍ਵਰੂਪਵਰ੍ਣਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਥਂ ਯੋषਿਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਕ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਸ੍ਯਾਖਿਲਮਹੀਵ੍ਯੋਮਜਲਾਗ੍ਨਿਪਵਨਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮ੍ ਅਲ੍ਪਕਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ਃ ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮਸ੍ ਤਂ ਕਥਂ ਵਯਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਤਤਃ ਕੁਰੁ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਮ੍ ਅਵਸੀਦਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਨਾਗੋ ऽਯਂ ਭਰ੍ਤृਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਜੀਵ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਇਹ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਮਿਲਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤਾਭਿਰ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਦੇਹੋ ऽਪਿ ਪਨ੍ਨਗਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੇ ਹੌਂਸਲਾ ਪਾਇਆ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੇਹਰ ਕਰ।'
ਤਵਾष੍ਟਗੁਣਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਨਾਥ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕਂ ਪਰਮ੍ ਨਿਰਸ੍ਤਾਤਿਸ਼ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਨ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍
ਤੇਰਾ ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ, ਹੇ ਨਾਥ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤ੍ਵਂ ਪਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਸ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਪਰਂ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪਰਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਪਰਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਮੋ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਨ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਤੇ ਉੱਚਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ—ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਯਥਾਹਂ ਭਵਤਾ ਸृष੍ਟੋ ਜਾਤ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਥੇਦਂ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਮਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਜਾਤ ਤੇ ਰੂਪ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਮਿਲੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਯਦ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਯ ਦੇਵਦੇਵ ਤਤੋ ਮਯਿ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯੋ ਦਣ੍ਡਨਿਪਾਤਸ੍ ਤੇ ਤਵੈਵ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ।
ਤਥਾਪਿ ਯਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਦਣ੍ਡਂ ਪਾਤਿਤਵਾਨ੍ ਮਯਿ ਸ ਸੋਢੋ ऽਯਂ ਵਰੋ ਦਣ੍ਡਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮੇ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਸਜ਼ਾ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਓਹ ਸਹਿ ਲਿਆ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਦਾਤ ਹੋਵੇ।
ਹਤਵੀਰ੍ਯੋ ਹਤਵਿषੋ ਦਮਿਤੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾਚ੍ਯੁਤ ਜੀਵਿਤਂ ਦੀਯਤਾਮ੍ ਏਕਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮ੍
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿਟ ਗਈ, ਜ਼ਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਚੁਤ; ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਦੇ—ਆਗਿਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਪ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਯਮੁਨਾਜਲੇ ਸਭृਤ੍ਯਪਰਿਵਾਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸਲਿਲਂ ਵ੍ਰਜ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਹੇ ਸੱਪ, ਕਦੇ ਵੀ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਮਤ੍ਪਦਾਨਿ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਪ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸਾਗਰੇ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਰਿਪੁਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਨ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਹੇ ਸੱਪ, ਤਾਂ ਗਰੁੜ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਏਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਰਾਜਾਨਂ ਮੁਮੋਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸੋ ऽਪਿ ਕृष੍ਣਾਯ ਜਗਾਮ ਪਯਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਭृਤ੍ਯਾਪਤ੍ਯਬਨ੍ਧਵਃ ਸਮਸ੍ਤਭਾਰ੍ਯਾਸਹਿਤਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਕਂ ਹ੍ਰਦਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੌਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤੇ ਸਰ੍ਪੇ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮृਤਂ ਪੁਨਰ੍ ਇਵਾਗਤਮ੍ ਗੋਪਾ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਿषਿਚੁਰ੍ ਨੇਤ੍ਰਜੈਰ੍ ਜਲੈਃ
ਜਦ ਸੱਪ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਸਮਝ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀੰਚਿਆ।
ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਮੁਦਿਤਾ ਗੋਪਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਜਲਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਗੋਪਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬੇਦਾਘ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਗੀਯਮਾਨੋ ऽਥ ਗੋਪੀਭਿਸ਼੍ ਚਰਿਤੈਸ਼੍ ਚਾਰੁਚੇष੍ਟਿਤੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਗੋਪਾਲੈਃ ਕृष੍ਣੋ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਮ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਗੋਪ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਗਾਃ ਪਾਲਯਨ੍ਤੌ ਚ ਪੁਨਃ ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਂ ਤਾਲਵਨਂ ਗਤੌ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਤਾਲਾ-ਵਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਚ੍ ਚ ਤਾਲਵਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧੇਨੁਕੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ ਨृਗੋਮਾਂਸਕृਤਾਹਾਰਃ ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਖਰਾਕृਤਿਃ
ਉਸ ਤਾਲਾ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੇਨੁਕ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੋਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਗਾਂ-ਬਲਦਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਾਲਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਫਲਸਂਪਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਪृਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਗੋਪਾਃ ਫਲਾਦਾਨੇ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਵਚਃ
ਉਥੇ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੁਹਣਾ ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਫਲ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਹੇ ਰਾਮ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਸਦਾ ਧੇਨੁਕੇਨੈਵ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭੂਪ੍ਰਦੇਸ਼ੋ ਯਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨੀਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ
ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੇਨੁਕ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਫਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਫਲਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਲਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਮੋਦਯੁਤਾਨਿ ਵੈ ਵਯਮ੍ ਏਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਾਮਃ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ
ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਇਹ ਫਲ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦੋ।
ਇਤਿ ਗੋਪਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਕਰ੍षਣੋ ਵਚਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੁਵਿ ਤਾਲਫਲਾਨਿ ਵੈ
ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਫਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਲਾਨਾਂ ਪਤਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯਾਸੁਰਰਾਟ੍ ਤਤਃ ਆਜਗਾਮ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕੋਪਾਦ੍ ਦੈਤੇਯਗਰ੍ਦਭਃ
ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਦੈਤ ਖੋਤੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਂ ਬਲੀ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ ਚ ਤੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਗृਹ੍ਯਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਣੇਨੈਵ ਚਾਮ੍ਬਰੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਤृਣਰਾਜਨਿ
ਫੜ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਲਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।