ਸਰ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਸ਼ਾਮੋ ऽਤ੍ਰ ਮਹਾਹ੍ਰਦੇ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਨੋ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਵ੍ਰਜੇ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ; ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵ੍ਰਜ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਦਿਵਸਃ ਕੋ ਵਿਨਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਾ ਨਿਸ਼ਾ ਵਿਨਾ ਦੁਗ੍ਧੇਨ ਕਾ ਗਾਵੋ ਵਿਨਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਕੋ ਵ੍ਰਜਃ ਵਿਨਾਕृਤਾ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਨੇਨ ਗੋਕੁਲਮ੍
ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦਿਨ ਕੀ ਹੈ? ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਾਤ ਕੀ ਹੈ? ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਗਾਂ ਕੀ ਹਨ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵ੍ਰਜ ਕੀ ਹੈ? ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਗੋਕੁਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ।
ਇਤਿ ਗੋਪੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੌਹਿਣੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ਉਵਾਚ ਗੋਪਾਨ੍ ਵਿਧੁਰਾਨ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਚੁੱਪ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਨਨ੍ਦਂ ਚ ਦੀਨਮ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਦृष੍ਟਿਂ ਸੁਤਾਨਨੇ ਮੂਰ੍ਛਾਕੁਲਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਚ ਕृष੍ਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸਂਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਅਯਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭਾਵੋ ऽਯਂ ਮਾਨੁषਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਂ ਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਯਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਇਹ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਕਿਉਂ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਿਖਾ; ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਪਹਚਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਨਾਭਿਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਏਵ ਚਾਸ਼੍ਰਯਃ ਕਰ੍ਤਾਪਹਰ੍ਤਾ ਪਾਤਾ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਯੀਮਯਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਭਿ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ।
ਅਤ੍ਰਾਵਤੀਰ੍ਣਯੋਃ ਕृष੍ਣ ਗੋਪਾ ਏਵ ਹਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸੀਦਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਬਨ੍ਧੂਨ੍ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਇੱਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਗੋਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਗੋਪੀਆਂ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਬਾਲਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਤਦ੍ ਅਯਂ ਦਮ੍ਯਤਾਂ ਕृष੍ਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦਸ਼ਨਾਯੁਧਃ
ਤੂੰ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਤੇ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਤੇਜ਼-ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ।
ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਮਿਤਭਿਨ੍ਨੌष੍ਠਸਂਪੁਟਃ ਆਸ੍ਫਾਲ੍ਯ ਮੋਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਵਂ ਦੇਹਂ ਭੋਗਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਲਕਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਨਾਮ੍ਯ ਚਾਪਿ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਫਣਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਭੁਗ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਪ੍ਰਨਨਰ੍ਤੋਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਝੁਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਫਣ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਤੇ ਨੱਚਿਆ।
ਵ੍ਰਣਾਃ ਫਣੇ ऽਭਵਂਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਙ੍ਘ੍ਰਿਵਿਕੁਟ੍ਟਨੈਃ ਯਤ੍ਰੋਨ੍ਨਤਿਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਨਾਮਾਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਠੋਕਰ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦੇ ਫਣ 'ਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋ ਗਏ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਸੱਪ ਦਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਛਾਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਗਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕੁਟ੍ਟਨੈਃ ਦਣ੍ਡਪਾਤਨਿਪਾਤੇਨ ਵਵਾਮ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਠੋਕਰਾਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਚੱਕਰਾਏ ਹੋਏ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਉਗਲਿਆ।
ਤਂ ਨਿਰ੍ਭੁਗ੍ਨਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਮ੍ ਆਸ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਝੁਕੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈਆਂ।
ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਤਦਂਸ਼ਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਅਗੋਚਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ।
ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸੁਰ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਯਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਭਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸ੍ਵਰੂਪਵਰ੍ਣਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਥਂ ਯੋषਿਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਕ ਔਰਤ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਸ੍ਯਾਖਿਲਮਹੀਵ੍ਯੋਮਜਲਾਗ੍ਨਿਪਵਨਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮ੍ ਅਲ੍ਪਕਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ਃ ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮਸ੍ ਤਂ ਕਥਂ ਵਯਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਤਤਃ ਕੁਰੁ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਮ੍ ਅਵਸੀਦਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਨਾਗੋ ऽਯਂ ਭਰ੍ਤृਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਜੀਵ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਇਹ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਮਿਲਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤਾਭਿਰ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਦੇਹੋ ऽਪਿ ਪਨ੍ਨਗਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੇ ਹੌਂਸਲਾ ਪਾਇਆ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੇਹਰ ਕਰ।'
ਤਵਾष੍ਟਗੁਣਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਨਾਥ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕਂ ਪਰਮ੍ ਨਿਰਸ੍ਤਾਤਿਸ਼ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਨ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍
ਤੇਰਾ ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ, ਹੇ ਨਾਥ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤ੍ਵਂ ਪਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਸ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਪਰਂ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪਰਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਪਰਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਮੋ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਨ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਤੇ ਉੱਚਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ—ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਯਥਾਹਂ ਭਵਤਾ ਸृष੍ਟੋ ਜਾਤ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਥੇਦਂ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਮਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਜਾਤ ਤੇ ਰੂਪ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਮਿਲੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਯਦ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਯ ਦੇਵਦੇਵ ਤਤੋ ਮਯਿ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯੋ ਦਣ੍ਡਨਿਪਾਤਸ੍ ਤੇ ਤਵੈਵ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ।
ਤਥਾਪਿ ਯਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਦਣ੍ਡਂ ਪਾਤਿਤਵਾਨ੍ ਮਯਿ ਸ ਸੋਢੋ ऽਯਂ ਵਰੋ ਦਣ੍ਡਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮੇ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਸਜ਼ਾ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਓਹ ਸਹਿ ਲਿਆ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਦਾਤ ਹੋਵੇ।
ਹਤਵੀਰ੍ਯੋ ਹਤਵਿषੋ ਦਮਿਤੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾਚ੍ਯੁਤ ਜੀਵਿਤਂ ਦੀਯਤਾਮ੍ ਏਕਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮ੍
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿਟ ਗਈ, ਜ਼ਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਚੁਤ; ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਦੇ—ਆਗਿਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਪ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਯਮੁਨਾਜਲੇ ਸਭृਤ੍ਯਪਰਿਵਾਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸਲਿਲਂ ਵ੍ਰਜ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਹੇ ਸੱਪ, ਕਦੇ ਵੀ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਮਤ੍ਪਦਾਨਿ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਪ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸਾਗਰੇ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਰਿਪੁਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਨ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਹੇ ਸੱਪ, ਤਾਂ ਗਰੁੜ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਏਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਰਾਜਾਨਂ ਮੁਮੋਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸੋ ऽਪਿ ਕृष੍ਣਾਯ ਜਗਾਮ ਪਯਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਭृਤ੍ਯਾਪਤ੍ਯਬਨ੍ਧਵਃ ਸਮਸ੍ਤਭਾਰ੍ਯਾਸਹਿਤਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਕਂ ਹ੍ਰਦਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੌਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤੇ ਸਰ੍ਪੇ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮृਤਂ ਪੁਨਰ੍ ਇਵਾਗਤਮ੍ ਗੋਪਾ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਿषਿਚੁਰ੍ ਨੇਤ੍ਰਜੈਰ੍ ਜਲੈਃ
ਜਦ ਸੱਪ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਸਮਝ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀੰਚਿਆ।
ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਮੁਦਿਤਾ ਗੋਪਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਜਲਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਗੋਪਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬੇਦਾਘ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।