ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲੀਯੋ ऽਸੌ ਵਿषਾਯੁਧਃ ਯੋ ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟੋ ਨष੍ਟਃ ਪਯੋਨਿਧੌ
ਇਥੇ ਉਹ ਮਾੜਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਕਾਲੀਆ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤੇਨੇਯਂ ਦੂषਿਤਾ ਸਰ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾ ਸਾਗਰਂਗਮਾ ਨ ਨਰੈਰ੍ ਗੋਧਨੈਰ੍ ਵਾਪਿ ਤृषਾਰ੍ਤੈਰ੍ ਉਪਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸਾਰੀ ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗੰਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਪਸ਼ੂ, ਨਾ ਪਿਆਸੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਸਕਦੇ।
ਤਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨਿਗ੍ਰਹੋ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸੁਖਂ ਯੇਨ ਚਰੇਯੁਰ੍ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਣ।
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਨृਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਵਤਾਰੋ ਮਯਾ ਕृਤਃ ਯਦ੍ ਏषਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਥਸ੍ਥਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿਰ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ: ਜੋ ਮਾੜੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ।
ਤਦ੍ ਏਤਨ੍ ਨਾਤਿਦੂਰਸ੍ਥਂ ਕਦਮ੍ਬਮ੍ ਉਰੁਸ਼ਾਖਿਨਮ੍ ਅਧਿਰੁਹ੍ਯੋਤ੍ਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਰਦੇ ऽਸ੍ਮਿਞ੍ ਜੀਵਨਾਸ਼ਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਦੰਬਾ ਦਰੱਖਤ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਸ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਕੂਦਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਗਾਢਂ ਪਰਿਕਰਂ ਤਤਃ ਨਿਪਪਾਤ ਹ੍ਰਦੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਪਰਾਜਸ੍ਯ ਵੇਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਿਆ।
ਤੇਨਾਪਿ ਪਤਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਸ ਮਹਾਹ੍ਰਦਃ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਦੂਰਜਾਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਾਂਸ਼੍ ਚਾਸਿਞ੍ਚਨ੍ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੂਦਣ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਹੌਦ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਦੂਰ ਦੂਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤੇ ऽਹਿਦੁष੍ਟਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਤਪ੍ਤਾਮ੍ਬੁਤਪਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਪਾਦਪਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਜ੍ਵਾਲਾਵ੍ਯਾਪ੍ਤਦਿਗਨ੍ਤਰਾਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਨਾਗ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਸੜਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਹੋਏ, ਤੁਰੰਤ ਭੜਕ ਉਠੇ; ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਕृष੍ਣੋ ਨਾਗਹ੍ਰਦਂ ਭੁਜੈਃ ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ ਚਾਥ ਨਾਗਰਾਜੋ ऽਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਗ ਦੇ ਹੌਦ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ।
ਆਤਾਮ੍ਰਨਯਨਃ ਕੋਪਾਦ੍ ਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲੈਃ ਫਣੈਃ ਵृਤੋ ਮਹਾਵਿषੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਰੁਣੈਰ੍ ਅਨਿਲਾਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਫਣਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਡੇ, ਲਾਲ, ਹਵਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਗਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਹਾਰਿਹਾਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਤਨੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਪਚਲਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲਕਾਨ੍ਤਯਃ
ਅਤੇ ਨਾਗ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕੰਬਦੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟਿਤਃ ਸਰ੍ਪੈਃ ਸ ਕृष੍ਣੋ ਭੋਗਬਨ੍ਧਨੈਃ ਦਦਂਸ਼ੁਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਵਿਲੈਰ੍ ਮੁਖੈਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਲੱਗੇ।
ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਭੋਗਨਿਪੀਡਿਤਮ੍ ਗੋਪਾ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਉਪਾਗਤ੍ਯ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸ਼ੋਕਲਾਲਸਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਨਾਗ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ।
ਏष ਕृष੍ਣੋ ਗਤੋ ਮੋਹਮਗ੍ਨੋ ਵੈ ਕਾਲਿਯੇ ਹ੍ਰਦੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਪਰਾਜੇਨ ਤਦ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
"ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ ਹੈ ਤੇ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਖਾਝਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਤੁਰੰਤ ਆਓ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ!"
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਗੋਪਾ ਵਜ੍ਰਪਾਤੋਪਮਂ ਵਚਃ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਯਸ਼ੋਦਾਪ੍ਰਮੁਖਾ ਹ੍ਰਦਮ੍
ਇਹ ਗਰਜਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੌਦ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਹਾ ਹਾ ਕ੍ਵਾਸਾਵ੍ ਇਤਿ ਜਨੋ ਗੋਪੀਨਾਮ੍ ਅਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਮਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰੁਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਿਤੋ ਯਯੌ
"ਹਾ ਹਾ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਕਹਿ ਕੇ ਲੋਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਠੋਕਰਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ਼੍ ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਮਸ਼੍ ਚਾਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯਮੁਨਾਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕृष੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
ਨੰਦ ਗੋਪ, ਹੋਰ ਗੋਪ ਅਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੀ ਜਮੁਨਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਪਰਾਜਵਸ਼ਂਗਤਮ੍ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕृਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਸਰ੍ਪਭੋਗੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਲ-ਜਿਲ ਦੇ, ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ਼੍ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਭृਸ਼ਮ੍ ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਨੰਦ ਗੋਪ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਖੜਾ ਸੀ। ਮਹਾਂਭਾਗ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੋ ਗਈ।
ਗੋਪ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਰੁਦਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ੋਕਕਾਤਰਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ਼੍ ਚ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਭਯਕਾਤਰਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ, ਰੋਦੀਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਬੋਲੀਆਂ।
ਸਰ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਸ਼ਾਮੋ ऽਤ੍ਰ ਮਹਾਹ੍ਰਦੇ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਨੋ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਵ੍ਰਜੇ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ; ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵ੍ਰਜ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਦਿਵਸਃ ਕੋ ਵਿਨਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕਾ ਨਿਸ਼ਾ ਵਿਨਾ ਦੁਗ੍ਧੇਨ ਕਾ ਗਾਵੋ ਵਿਨਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਕੋ ਵ੍ਰਜਃ ਵਿਨਾਕृਤਾ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਨੇਨ ਗੋਕੁਲਮ੍
ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦਿਨ ਕੀ ਹੈ? ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਾਤ ਕੀ ਹੈ? ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਗਾਂ ਕੀ ਹਨ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵ੍ਰਜ ਕੀ ਹੈ? ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਗੋਕੁਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ।
ਇਤਿ ਗੋਪੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੌਹਿਣੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ਉਵਾਚ ਗੋਪਾਨ੍ ਵਿਧੁਰਾਨ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਚੁੱਪ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਨਨ੍ਦਂ ਚ ਦੀਨਮ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਦृष੍ਟਿਂ ਸੁਤਾਨਨੇ ਮੂਰ੍ਛਾਕੁਲਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਚ ਕृष੍ਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸਂਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਅਯਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭਾਵੋ ऽਯਂ ਮਾਨੁषਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਂ ਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਯਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਇਹ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਕਿਉਂ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਿਖਾ; ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਪਹਚਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਨਾਭਿਃ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਏਵ ਚਾਸ਼੍ਰਯਃ ਕਰ੍ਤਾਪਹਰ੍ਤਾ ਪਾਤਾ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਯੀਮਯਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਭਿ ਹੈਂ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ।
ਅਤ੍ਰਾਵਤੀਰ੍ਣਯੋਃ ਕृष੍ਣ ਗੋਪਾ ਏਵ ਹਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸੀਦਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਬਨ੍ਧੂਨ੍ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਇੱਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਗੋਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਗੋਪੀਆਂ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਾਨੁषੋ ਭਾਵੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਬਾਲਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਤਦ੍ ਅਯਂ ਦਮ੍ਯਤਾਂ ਕृष੍ਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਦਸ਼ਨਾਯੁਧਃ
ਤੂੰ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਤੇ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਵਿਖਾਇਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਤੇਜ਼-ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ।
ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਮਿਤਭਿਨ੍ਨੌष੍ਠਸਂਪੁਟਃ ਆਸ੍ਫਾਲ੍ਯ ਮੋਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਵਂ ਦੇਹਂ ਭੋਗਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਲਕਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਨਾਮ੍ਯ ਚਾਪਿ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਫਣਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਭੁਗ੍ਨਸ਼ਿਰਸਃ ਪ੍ਰਨਨਰ੍ਤੋਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਝੁਕ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਫਣ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਤੇ ਨੱਚਿਆ।