ਗੋਪਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਮਂ ਵਤ੍ਸਾਂਸ਼੍ ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਵਿਚੇਰਤੁਃ ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਤੌ ਤੁ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਫਿਰਦੇ; ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਾਲੌ ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਮਹਾਵ੍ਰਜੇ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਸ੍ ਤਤੋ ऽਤੀਵ ਮੇਘੌਘਸ੍ਥਗਿਤਾਮ੍ਬਰਃ
ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਚਰਵਾਹੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਐਕ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਦਿਸ਼ਾਮ੍ ਇਵ ਪ੍ਰਰੂਢਨਵਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਗੋਪਵृਤਾ ਮਹੀ
ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ; ਧਰਤੀ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰਗੋਪ ਲਾਲ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਥਾ ਮਾਰਕਤੇ ਵਾਸੀਤ੍ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਭੂषਿਤਾ ਊਹੁਰ੍ ਉਨ੍ਮਾਰ੍ਗਗਾਮੀਨਿ ਨਿਮ੍ਨਗਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਨਾ ਪਤ्थਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਗਈਆਂ।
ਮਨਾਂਸਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਵਾਮ੍ ਇਵ ਵਿਕਾਲੇ ਚ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲੌ ਗੋਪੈਃ ਸਮਾਨੈਃ ਸਹਿਤੌ ਚਿਕ੍ਰੀਡਾਤੇ ऽਮਰਾਵ੍ ਇਵ
ਅਣਸਿੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਵੀਂ ਲਕੜੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਵੱਡੇ, ਆਪਣੇ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਵਿਨਾ ਰਾਮਂ ਕृष੍ਣੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ ਵਿਚਚਾਰ ਵृਤੋ ਗੋਪੈਰ੍ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਿਆ; ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਉਥੇ ਫਿਰਦਾ।
ਸ ਜਗਾਮਾਥ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਲੋਲਕਲ੍ਲੋਲਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ ਤੀਰਸਂਲਗ੍ਨਫੇਨੌਘੈਰ੍ ਹਸਨ੍ਤੀਮ੍ ਇਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਝੱਗ ਦੇ ਝੁੰਡ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੱਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਚਾਤਿਮਹਾਭੀਮਂ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਕਣਦੂषਿਤਮ੍ ਹ੍ਰਦਂ ਕਾਲੀਯਨਾਗਸ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤਿਵਿਭੀषਣਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਝੀਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਦਾ ਵਾਸ਼ਣ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ।
ਵਿषਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਿਸਰਤਾ ਦਗ੍ਧਤੀਰਮਹਾਤਰੁਮ੍ ਵਾਤਾਹਤਾਮ੍ਬੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਗ੍ਧਵਿਹਂਗਮਮ੍
ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਫੈਲਣ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਉਡ ਕੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮ੍ ਅਤੀਵ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਮृਤ੍ਯੁਵਕ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਰਗੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲੀਯੋ ऽਸੌ ਵਿषਾਯੁਧਃ ਯੋ ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟੋ ਨष੍ਟਃ ਪਯੋਨਿਧੌ
ਇਥੇ ਉਹ ਮਾੜਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਕਾਲੀਆ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤੇਨੇਯਂ ਦੂषਿਤਾ ਸਰ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾ ਸਾਗਰਂਗਮਾ ਨ ਨਰੈਰ੍ ਗੋਧਨੈਰ੍ ਵਾਪਿ ਤृषਾਰ੍ਤੈਰ੍ ਉਪਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸਾਰੀ ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗੰਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਪਸ਼ੂ, ਨਾ ਪਿਆਸੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਸਕਦੇ।
ਤਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨਿਗ੍ਰਹੋ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸੁਖਂ ਯੇਨ ਚਰੇਯੁਰ੍ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਣ।
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਨृਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਵਤਾਰੋ ਮਯਾ ਕृਤਃ ਯਦ੍ ਏषਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਥਸ੍ਥਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿਰ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ: ਜੋ ਮਾੜੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ।
ਤਦ੍ ਏਤਨ੍ ਨਾਤਿਦੂਰਸ੍ਥਂ ਕਦਮ੍ਬਮ੍ ਉਰੁਸ਼ਾਖਿਨਮ੍ ਅਧਿਰੁਹ੍ਯੋਤ੍ਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਰਦੇ ऽਸ੍ਮਿਞ੍ ਜੀਵਨਾਸ਼ਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਦੰਬਾ ਦਰੱਖਤ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਸ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਕੂਦਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਗਾਢਂ ਪਰਿਕਰਂ ਤਤਃ ਨਿਪਪਾਤ ਹ੍ਰਦੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਪਰਾਜਸ੍ਯ ਵੇਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਿਆ।
ਤੇਨਾਪਿ ਪਤਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਸ ਮਹਾਹ੍ਰਦਃ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਦੂਰਜਾਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਾਂਸ਼੍ ਚਾਸਿਞ੍ਚਨ੍ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੂਦਣ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਹੌਦ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਦੂਰ ਦੂਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤੇ ऽਹਿਦੁष੍ਟਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਤਪ੍ਤਾਮ੍ਬੁਤਪਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਪਾਦਪਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਜ੍ਵਾਲਾਵ੍ਯਾਪ੍ਤਦਿਗਨ੍ਤਰਾਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਨਾਗ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਸੜਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਹੋਏ, ਤੁਰੰਤ ਭੜਕ ਉਠੇ; ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਕृष੍ਣੋ ਨਾਗਹ੍ਰਦਂ ਭੁਜੈਃ ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ ਚਾਥ ਨਾਗਰਾਜੋ ऽਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਗ ਦੇ ਹੌਦ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ।
ਆਤਾਮ੍ਰਨਯਨਃ ਕੋਪਾਦ੍ ਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲੈਃ ਫਣੈਃ ਵृਤੋ ਮਹਾਵਿषੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਰੁਣੈਰ੍ ਅਨਿਲਾਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਫਣਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਡੇ, ਲਾਲ, ਹਵਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਗਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਹਾਰਿਹਾਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਤਨੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਪਚਲਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲਕਾਨ੍ਤਯਃ
ਅਤੇ ਨਾਗ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਕੰਬਦੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟਿਤਃ ਸਰ੍ਪੈਃ ਸ ਕृष੍ਣੋ ਭੋਗਬਨ੍ਧਨੈਃ ਦਦਂਸ਼ੁਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਵਿਲੈਰ੍ ਮੁਖੈਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਲੱਗੇ।
ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਭੋਗਨਿਪੀਡਿਤਮ੍ ਗੋਪਾ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਉਪਾਗਤ੍ਯ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸ਼ੋਕਲਾਲਸਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਨਾਗ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ।
ਏष ਕृष੍ਣੋ ਗਤੋ ਮੋਹਮਗ੍ਨੋ ਵੈ ਕਾਲਿਯੇ ਹ੍ਰਦੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਪਰਾਜੇਨ ਤਦ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
"ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ ਹੈ ਤੇ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਖਾਝਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਤੁਰੰਤ ਆਓ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ!"
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਗੋਪਾ ਵਜ੍ਰਪਾਤੋਪਮਂ ਵਚਃ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਯਸ਼ੋਦਾਪ੍ਰਮੁਖਾ ਹ੍ਰਦਮ੍
ਇਹ ਗਰਜਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੌਦ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਹਾ ਹਾ ਕ੍ਵਾਸਾਵ੍ ਇਤਿ ਜਨੋ ਗੋਪੀਨਾਮ੍ ਅਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਮਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰੁਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਿਤੋ ਯਯੌ
"ਹਾ ਹਾ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਕਹਿ ਕੇ ਲੋਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਠੋਕਰਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ਼੍ ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਮਸ਼੍ ਚਾਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯਮੁਨਾਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕृष੍ਣਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
ਨੰਦ ਗੋਪ, ਹੋਰ ਗੋਪ ਅਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੀ ਜਮੁਨਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਪਰਾਜਵਸ਼ਂਗਤਮ੍ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕृਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਸਰ੍ਪਭੋਗੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਲ-ਜਿਲ ਦੇ, ਸੱਪ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ਼੍ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਭृਸ਼ਮ੍ ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਨੰਦ ਗੋਪ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਖੜਾ ਸੀ। ਮਹਾਂਭਾਗ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੋ ਗਈ।
ਗੋਪ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਰੁਦਤ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ੋਕਕਾਤਰਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ਼੍ ਚ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਭਯਕਾਤਰਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ, ਰੋਦੀਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਬੋਲੀਆਂ।