ਯਾਵਦ੍ ਭੌਮਮਹੋਤ੍ਪਾਤਦੋषੋ ਨਾਭਿਭਵੇਦ੍ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗਮਨੇ ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਊਚੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬ੍ਯਤਾਮ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਕਟੈਰ੍ ਗੋਧਨੈਸ੍ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਰੇਕ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੇ।' ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਯੂਥਸ਼ੋ ਵਤ੍ਸਪਾਲੀਸ਼੍ ਚ ਕਾਲਯਨ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਨਿਰ੍ਧੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ ਤਦਾ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਗਏ।
ਕਾਕਕਾਕੀਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਭਗਵਤਾ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਥਾਂ ਕਾਂ ਤੇ ਕਾਂਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਥਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਭੇਨ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤਂ ਗਵਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਤਾ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਤਿਰੁਕ੍ਸ਼ੇ ऽਪਿ ਧਰ੍ਮਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਚਾਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਥੇ—
ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲ ਇਵਾਭੂਚ੍ ਚ ਨਵਸ਼ष੍ਪਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸ ਸਮਾਵਾਸਿਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਵ੍ਰਜੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਮੌਸਮ ਮੀਂਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਵ੍ਰਜ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਿਆ।
ਸ਼ਕਟੀਵਾਟਪਰ੍ਯਨ੍ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਾਕਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ਵਤ੍ਸਬਾਲੌ ਚ ਸਂਵृਤ੍ਤੌ ਰਾਮਦਾਮੋਦਰੌ ਤਤਃ
ਰਥਾਂ ਤੇ ਢੇਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਥੇ ਹੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੋਵੇਂ ਮੁੰਡੇ ਵੱਡੇ ਹੋਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਚ ਗੋष੍ਠੇ ਚੇਰਤੁਰ੍ ਬਾਲਲੀਲਯਾ ਬਰ੍ਹਿਪਤ੍ਤ੍ਰਕृਤਾਪੀਡੌ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਾਵਤਂਸਕੌ
ਉਥੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਗੋਪਵੇਣੁਕृਤਾਤੋਦ੍ਯਪਤ੍ਤ੍ਰਵਾਦ੍ਯਕृਤਸ੍ਵਨੌ ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰੌ ਬਾਲੌ ਕੁਮਾਰਾਵ੍ ਇਵ ਪਾਵਕੌ
ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਾਂਸਰੀ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੰਡੇ, ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਹਸਨ੍ਤੌ ਚ ਰਮਨ੍ਤੌ ਚ ਚੇਰਤੁਸ੍ ਤਨ੍ ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਧਸਨ੍ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੌ ਤਥਾ ਪਰੈਃ
ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਂਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ।
ਗੋਪਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਮਂ ਵਤ੍ਸਾਂਸ਼੍ ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਵਿਚੇਰਤੁਃ ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਤੌ ਤੁ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਫਿਰਦੇ; ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਾਲੌ ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਮਹਾਵ੍ਰਜੇ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਸ੍ ਤਤੋ ऽਤੀਵ ਮੇਘੌਘਸ੍ਥਗਿਤਾਮ੍ਬਰਃ
ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਚਰਵਾਹੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਐਕ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਦਿਸ਼ਾਮ੍ ਇਵ ਪ੍ਰਰੂਢਨਵਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਗੋਪਵृਤਾ ਮਹੀ
ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ; ਧਰਤੀ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰਗੋਪ ਲਾਲ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਥਾ ਮਾਰਕਤੇ ਵਾਸੀਤ੍ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਭੂषਿਤਾ ਊਹੁਰ੍ ਉਨ੍ਮਾਰ੍ਗਗਾਮੀਨਿ ਨਿਮ੍ਨਗਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਨਾ ਪਤ्थਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਗਈਆਂ।
ਮਨਾਂਸਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਵਾਮ੍ ਇਵ ਵਿਕਾਲੇ ਚ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲੌ ਗੋਪੈਃ ਸਮਾਨੈਃ ਸਹਿਤੌ ਚਿਕ੍ਰੀਡਾਤੇ ऽਮਰਾਵ੍ ਇਵ
ਅਣਸਿੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਵੀਂ ਲਕੜੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਵੱਡੇ, ਆਪਣੇ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਵਿਨਾ ਰਾਮਂ ਕृष੍ਣੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ ਵਿਚਚਾਰ ਵृਤੋ ਗੋਪੈਰ੍ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਿਆ; ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਉਥੇ ਫਿਰਦਾ।
ਸ ਜਗਾਮਾਥ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਲੋਲਕਲ੍ਲੋਲਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ ਤੀਰਸਂਲਗ੍ਨਫੇਨੌਘੈਰ੍ ਹਸਨ੍ਤੀਮ੍ ਇਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਝੱਗ ਦੇ ਝੁੰਡ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੱਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਚਾਤਿਮਹਾਭੀਮਂ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਕਣਦੂषਿਤਮ੍ ਹ੍ਰਦਂ ਕਾਲੀਯਨਾਗਸ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤਿਵਿਭੀषਣਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਝੀਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਦਾ ਵਾਸ਼ਣ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ।
ਵਿषਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਿਸਰਤਾ ਦਗ੍ਧਤੀਰਮਹਾਤਰੁਮ੍ ਵਾਤਾਹਤਾਮ੍ਬੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਗ੍ਧਵਿਹਂਗਮਮ੍
ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਫੈਲਣ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਉਡ ਕੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮ੍ ਅਤੀਵ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਮृਤ੍ਯੁਵਕ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਰਗੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲੀਯੋ ऽਸੌ ਵਿषਾਯੁਧਃ ਯੋ ਮਯਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟੋ ਨष੍ਟਃ ਪਯੋਨਿਧੌ
ਇਥੇ ਉਹ ਮਾੜਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਕਾਲੀਆ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤੇਨੇਯਂ ਦੂषਿਤਾ ਸਰ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾ ਸਾਗਰਂਗਮਾ ਨ ਨਰੈਰ੍ ਗੋਧਨੈਰ੍ ਵਾਪਿ ਤृषਾਰ੍ਤੈਰ੍ ਉਪਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸਾਰੀ ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗੰਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਪਸ਼ੂ, ਨਾ ਪਿਆਸੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤ ਸਕਦੇ।
ਤਦ੍ ਅਸ੍ਯ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨਿਗ੍ਰਹੋ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸੁਖਂ ਯੇਨ ਚਰੇਯੁਰ੍ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਣ।
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਨृਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਵਤਾਰੋ ਮਯਾ ਕृਤਃ ਯਦ੍ ਏषਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਥਸ੍ਥਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿਰ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ: ਜੋ ਮਾੜੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ।
ਤਦ੍ ਏਤਨ੍ ਨਾਤਿਦੂਰਸ੍ਥਂ ਕਦਮ੍ਬਮ੍ ਉਰੁਸ਼ਾਖਿਨਮ੍ ਅਧਿਰੁਹ੍ਯੋਤ੍ਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਰਦੇ ऽਸ੍ਮਿਞ੍ ਜੀਵਨਾਸ਼ਿਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਦੰਬਾ ਦਰੱਖਤ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਸ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਕੂਦਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਗਾਢਂ ਪਰਿਕਰਂ ਤਤਃ ਨਿਪਪਾਤ ਹ੍ਰਦੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਪਰਾਜਸ੍ਯ ਵੇਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਿਆ।
ਤੇਨਾਪਿ ਪਤਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਸ ਮਹਾਹ੍ਰਦਃ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਦੂਰਜਾਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਾਂਸ਼੍ ਚਾਸਿਞ੍ਚਨ੍ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੂਦਣ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਹੌਦ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਦੂਰ ਦੂਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤੇ ऽਹਿਦੁष੍ਟਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਤਪ੍ਤਾਮ੍ਬੁਤਪਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਪਾਦਪਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਜ੍ਵਾਲਾਵ੍ਯਾਪ੍ਤਦਿਗਨ੍ਤਰਾਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਨਾਗ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਸੜਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਹੋਏ, ਤੁਰੰਤ ਭੜਕ ਉਠੇ; ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਕृष੍ਣੋ ਨਾਗਹ੍ਰਦਂ ਭੁਜੈਃ ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ ਚਾਥ ਨਾਗਰਾਜੋ ऽਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਗ ਦੇ ਹੌਦ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ।
ਆਤਾਮ੍ਰਨਯਨਃ ਕੋਪਾਦ੍ ਵਿषਜ੍ਵਾਲਾਕੁਲੈਃ ਫਣੈਃ ਵृਤੋ ਮਹਾਵਿषੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਰੁਣੈਰ੍ ਅਨਿਲਾਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਫਣਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਡੇ, ਲਾਲ, ਹਵਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।