ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਚਞ੍ਚਲਚੇष੍ਟਿਤ
ਜੇ ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਵਧੀ ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਜਾ!
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ ਸਾ ਚਕਾਰ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੀ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਯਾਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ ਕਰ੍षਮਾਣ ਉਲੂਖਲਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਘਰਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਵਿਅਸਤ ਸੀ, ਉਹ ਉਲੂਖਲ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਜਗਾਮ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕਰ੍षਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ ਏਵਮ੍ ਉਲੂਖਲਮ੍
ਕਮਲ-ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ ਦੋ ਯਮਲਾਰਜੁਨ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਲੂਖਲ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਘਸੀਟਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਭਗ੍ਨਾਵ੍ ਉਤ੍ਤੁਙ੍ਗਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰੌ ਤੇਨ ਤੌ ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨੌ ਤਤਃ ਕਟਕਟਾਸ਼ਬ੍ਦਸਮਾਕਰ੍ਣਨਕਾਤਰਃ
ਉਹ ਦੋ ਯਮਲਾਰਜੁਨ ਰੁੱਖ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਟਕ-ਟਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਸਭ ਡਰ ਗਏ।
ਆਜਗਾਮ ਵ੍ਰਜਜਨੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਚ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮੌ ਭਗ੍ਨਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਨਿਪਾਤਿਤੌ ਭਗ੍ਨਸ਼ਾਖੌ ਮਹੀਤਲੇ
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਦੌੜ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤਣੇ ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਵੇਖੇ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਲ੍ਪਦਨ੍ਤਾਸ੍ਯਂ ਸ੍ਮਿਤਹਾਸਂ ਚ ਬਾਲਕਮ੍ ਤਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯਗਤਂ ਬਦ੍ਧਂ ਦਾਮ੍ਨਾ ਗਾਢਂ ਤਥੋਦਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਨ ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹਾਸਾ ਸੀ, ਦੋ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਦਾਮੋਦਰਤਾਂ ਸ ਯਯੌ ਦਾਮਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ ਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਨ੍ਦਗੋਪਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਾਮੋਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲੱਗਾ; ਫਿਰ ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਵੱਡੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਤਿਭੀਰਵਃ ਸ੍ਥਾਨੇਨੇਹ ਨ ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਮੋ ऽਨ੍ਯਨ੍ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਡਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਪਦ੍ਰਵਾਂ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ: 'ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਚਲੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਈਏ।'
ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਬਹਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਸ਼ਹੇਤਵਃ ਪੂਤਨਾਯਾ ਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ: ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਰਥ ਦਾ ਉਲਟਣਾ—
ਵਿਨਾ ਵਾਤਾਦਿਦੋषੇਣ ਦ੍ਰੁਮਯੋਃ ਪਤਨਂ ਤਥਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਮ੍ ਇਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਦੇ ਡਿੱਗਣਾ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਲਦੀ ਚੱਲੀਏ।
ਯਾਵਦ੍ ਭੌਮਮਹੋਤ੍ਪਾਤਦੋषੋ ਨਾਭਿਭਵੇਦ੍ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਗਮਨੇ ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਊਚੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬ੍ਯਤਾਮ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਕਟੈਰ੍ ਗੋਧਨੈਸ੍ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਰੇਕ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੇ।' ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਯੂਥਸ਼ੋ ਵਤ੍ਸਪਾਲੀਸ਼੍ ਚ ਕਾਲਯਨ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਨਿਰ੍ਧੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ ਤਦਾ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਗਏ।
ਕਾਕਕਾਕੀਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਭਗਵਤਾ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਥਾਂ ਕਾਂ ਤੇ ਕਾਂਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਥਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਸ਼ੁਭੇਨ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤਂ ਗਵਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਤਾ ਤਤਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਤਿਰੁਕ੍ਸ਼ੇ ऽਪਿ ਧਰ੍ਮਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਚਾਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਥੇ—
ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲ ਇਵਾਭੂਚ੍ ਚ ਨਵਸ਼ष੍ਪਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸ ਸਮਾਵਾਸਿਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਵ੍ਰਜੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਮੌਸਮ ਮੀਂਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਵ੍ਰਜ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਿਆ।
ਸ਼ਕਟੀਵਾਟਪਰ੍ਯਨ੍ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਾਕਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ਵਤ੍ਸਬਾਲੌ ਚ ਸਂਵृਤ੍ਤੌ ਰਾਮਦਾਮੋਦਰੌ ਤਤਃ
ਰਥਾਂ ਤੇ ਢੇਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਥੇ ਹੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੋਵੇਂ ਮੁੰਡੇ ਵੱਡੇ ਹੋਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਚ ਗੋष੍ਠੇ ਚੇਰਤੁਰ੍ ਬਾਲਲੀਲਯਾ ਬਰ੍ਹਿਪਤ੍ਤ੍ਰਕृਤਾਪੀਡੌ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਾਵਤਂਸਕੌ
ਉਥੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਗੋਪਵੇਣੁਕृਤਾਤੋਦ੍ਯਪਤ੍ਤ੍ਰਵਾਦ੍ਯਕृਤਸ੍ਵਨੌ ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰੌ ਬਾਲੌ ਕੁਮਾਰਾਵ੍ ਇਵ ਪਾਵਕੌ
ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਾਂਸਰੀ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੰਡੇ, ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਹਸਨ੍ਤੌ ਚ ਰਮਨ੍ਤੌ ਚ ਚੇਰਤੁਸ੍ ਤਨ੍ ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਧਸਨ੍ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੌ ਤਥਾ ਪਰੈਃ
ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਂਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ।
ਗੋਪਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਮਂ ਵਤ੍ਸਾਂਸ਼੍ ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਵਿਚੇਰਤੁਃ ਕਾਲੇਨ ਗਚ੍ਛਤਾ ਤੌ ਤੁ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਫਿਰਦੇ; ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਾਲੌ ਵਤ੍ਸਪਾਲੌ ਮਹਾਵ੍ਰਜੇ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਸ੍ ਤਤੋ ऽਤੀਵ ਮੇਘੌਘਸ੍ਥਗਿਤਾਮ੍ਬਰਃ
ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਚਰਵਾਹੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਐਕ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਦਿਸ਼ਾਮ੍ ਇਵ ਪ੍ਰਰੂਢਨਵਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਗੋਪਵृਤਾ ਮਹੀ
ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ; ਧਰਤੀ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰਗੋਪ ਲਾਲ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਥਾ ਮਾਰਕਤੇ ਵਾਸੀਤ੍ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਭੂषਿਤਾ ਊਹੁਰ੍ ਉਨ੍ਮਾਰ੍ਗਗਾਮੀਨਿ ਨਿਮ੍ਨਗਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਨਾ ਪਤ्थਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਗਈਆਂ।
ਮਨਾਂਸਿ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਵਾਮ੍ ਇਵ ਵਿਕਾਲੇ ਚ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵ੍ਰਜਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲੌ ਗੋਪੈਃ ਸਮਾਨੈਃ ਸਹਿਤੌ ਚਿਕ੍ਰੀਡਾਤੇ ऽਮਰਾਵ੍ ਇਵ
ਅਣਸਿੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਵੀਂ ਲਕੜੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਵੱਡੇ, ਆਪਣੇ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਵਿਨਾ ਰਾਮਂ ਕृष੍ਣੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ ਵਿਚਚਾਰ ਵृਤੋ ਗੋਪੈਰ੍ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਿਆ; ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਉਥੇ ਫਿਰਦਾ।
ਸ ਜਗਾਮਾਥ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਲੋਲਕਲ੍ਲੋਲਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ ਤੀਰਸਂਲਗ੍ਨਫੇਨੌਘੈਰ੍ ਹਸਨ੍ਤੀਮ੍ ਇਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਝੱਗ ਦੇ ਝੁੰਡ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੱਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਚਾਤਿਮਹਾਭੀਮਂ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਕਣਦੂषਿਤਮ੍ ਹ੍ਰਦਂ ਕਾਲੀਯਨਾਗਸ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤਿਵਿਭੀषਣਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਝੀਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਦਾ ਵਾਸ਼ਣ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ।
ਵਿषਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਿਸਰਤਾ ਦਗ੍ਧਤੀਰਮਹਾਤਰੁਮ੍ ਵਾਤਾਹਤਾਮ੍ਬੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਗ੍ਧਵਿਹਂਗਮਮ੍
ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਫੈਲਣ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿਟੇ ਉਡ ਕੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮ੍ ਅਤੀਵ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਮृਤ੍ਯੁਵਕ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਰਗੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।