ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ ਜਠਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਜਙ੍ਘਾਪਾਦੌ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਵਾਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਸਦਾ ਭਵਨ੍ਤਂ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਭੂਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ, ਤੇ ਵਾਮਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਕ੍ਰਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਫੁਰਦਾਯੁਧਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ ਤੇ ਪਾਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਣ੍ਠਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਕੇਸ਼ਵ ਤੇਰੇ ਗਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਮੁਖਬਾਹੂ ਪ੍ਰਬਾਹੂ ਚ ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵ੍ ਅਵ੍ਯਾਹਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ ਤਵ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ, ਬਾਂਹਾਂ, ਮਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪਾਤੁ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ऽਮ੍ਬਰੇ ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹੀਧਰਃ
ਵੈਕੁੰਠ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮਹੀਧਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਨਨ੍ਦਗੋਪੇਨ ਬਾਲਕਃ ਸ਼ਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯਾਧੋ ਬਾਲਪਰ੍ਯਙ੍ਕਿਕਾਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੱਈ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚ ਗੋਪਾ ਮਹਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਤਨਾਯਾਃ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਮृਤਾਯਾਃ ਪਰਮਂ ਤ੍ਰਾਸਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚ ਤਦਾ ਯਯੁਃ
ਗੋਪ, ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੇ ਅਜੀਬੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ ਛਕਟਸ੍ਯਾਧਃ ਸ਼ਯਾਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਰਣਾਵ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ੍ਤਨਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਚ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ਕਟਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਭਾਣ੍ਡਕੁਮ੍ਭਂ ਤਦ੍ ਵਿਪਰੀਤਂ ਪਪਾਤ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰਥ ਉਲਟ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਮਟਕੇ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਰਥ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਾਲਮ੍ ਉਤ੍ਤਾਨਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਗੋਪਾਃ ਕੇਨੇਤਿ ਜਗਦੁਃ ਸ਼ਕਟਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਾਲਕਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਬਾਲੇਨਾਨੇਨ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਨੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ?' ਉਥੇ ਖੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ ਹੈ।'
ਰੁਦਤਾ ਦृष੍ਟਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਾਦਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਤਾਡਿਤਮ੍ ਸ਼ਕਟਂ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਂ ਵੈ ਨੈਤਦ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
'ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੈਰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਥ ਉਲਟ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਤੀਵਾਸਨ੍ ਗੋਪਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ ਨਨ੍ਦਗੋਪੋ ऽਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਫਿਰ, ਗੋਪ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ; ਨੰਦ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਯਸ਼ੋਦਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਰੂਢਾ ਭਗ੍ਨਭਾਣ੍ਡਕਪਾਲਕਮ੍ ਸ਼ਕਟਂ ਚਾਰ੍ਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਦਧਿਪੁष੍ਪਫਲਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਉਲਟੇ ਰਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਹੀਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਗਰ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਗੋਕੁਲੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨ ਏਵ ਗੋਪਾਨਾਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਤਯੋਃ
ਗਰਗ ਜੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਗੋਪਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ ਦੋਨੋ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਚ ਰਾਮਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਕृष੍ਣਂ ਚੈਵ ਤਥਾਪਰਮ੍ ਗਰ੍ਗੋ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਗਰਗ ਜੀ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ।
ਅਲ੍ਪੇਨੈਵ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤੌ ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ ਘृष੍ਟਜਾਨੁਕਰੌ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬਭੂਵਤੁਰ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਨੋ ਬੱਚੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਘਿਸ ਲਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਕਰੀषਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਭ੍ਰਮਮਾਣਾਵ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ ਨ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੌ ਨ ਰੋਹਿਣੀ
ਗੋ-ਮੈਲ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ।
ਗੋਵਾਟਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੌ ਵਤ੍ਸਵਾਟਗਤੌ ਪੁਨਃ ਤਦਹਰ੍ਜਾਤਗੋਵਤ੍ਸਪੁਚ੍ਛਾਕਰ੍षਣਤਤ੍ਪਰੌ
ਗੋ-ਵਾਟ ਦੇ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ, ਫਿਰ ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਵਾਟ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਪੁੱਛ ਖਿੱਚਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ।
ਯਦਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੌ ਬਾਲਾਵ੍ ਏਕਸ੍ਥਾਨਚਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਨੋ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਾਵ੍ ਅਤਿਚਞ੍ਚਲੌ
ਜਦੋਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੋਨੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲ ਖੇਡ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਦਾਮ੍ਨਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਾ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਬਬਨ੍ਧ ਉਲੂਖਲੇ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਆਹ ਚੇਦਮ੍ ਅਮਰ੍षਿਤਾ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਮੱਧ ਵਿਚ ਉਲੂਖਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਚਞ੍ਚਲਚੇष੍ਟਿਤ
ਜੇ ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਵਧੀ ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਜਾ!
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ ਸਾ ਚਕਾਰ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੀ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਯਾਮ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ ਕਰ੍षਮਾਣ ਉਲੂਖਲਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਘਰਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਵਿਅਸਤ ਸੀ, ਉਹ ਉਲੂਖਲ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਜਗਾਮ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕਰ੍षਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ ਏਵਮ੍ ਉਲੂਖਲਮ੍
ਕਮਲ-ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ ਦੋ ਯਮਲਾਰਜੁਨ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਲੂਖਲ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਘਸੀਟਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਭਗ੍ਨਾਵ੍ ਉਤ੍ਤੁਙ੍ਗਸ਼ਾਖਾਗ੍ਰੌ ਤੇਨ ਤੌ ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨੌ ਤਤਃ ਕਟਕਟਾਸ਼ਬ੍ਦਸਮਾਕਰ੍ਣਨਕਾਤਰਃ
ਉਹ ਦੋ ਯਮਲਾਰਜੁਨ ਰੁੱਖ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਟਕ-ਟਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਸਭ ਡਰ ਗਏ।
ਆਜਗਾਮ ਵ੍ਰਜਜਨੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਚ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮੌ ਭਗ੍ਨਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਨਿਪਾਤਿਤੌ ਭਗ੍ਨਸ਼ਾਖੌ ਮਹੀਤਲੇ
ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਦੌੜ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤਣੇ ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਵੇਖੇ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਾਲ੍ਪਦਨ੍ਤਾਸ੍ਯਂ ਸ੍ਮਿਤਹਾਸਂ ਚ ਬਾਲਕਮ੍ ਤਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯਗਤਂ ਬਦ੍ਧਂ ਦਾਮ੍ਨਾ ਗਾਢਂ ਤਥੋਦਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਨ ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹਾਸਾ ਸੀ, ਦੋ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਦਾਮੋਦਰਤਾਂ ਸ ਯਯੌ ਦਾਮਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ ਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਨ੍ਦਗੋਪਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਾਮੋਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲੱਗਾ; ਫਿਰ ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਵੱਡੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਤਿਭੀਰਵਃ ਸ੍ਥਾਨੇਨੇਹ ਨ ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਮੋ ऽਨ੍ਯਨ੍ ਮਹਾਵਨਮ੍
ਡਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਪਦ੍ਰਵਾਂ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ: 'ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਚਲੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਈਏ।'
ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਬਹਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਸ਼ਹੇਤਵਃ ਪੂਤਨਾਯਾ ਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ: ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਰਥ ਦਾ ਉਲਟਣਾ—
ਵਿਨਾ ਵਾਤਾਦਿਦੋषੇਣ ਦ੍ਰੁਮਯੋਃ ਪਤਨਂ ਤਥਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਮ੍ ਇਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਦੇ ਡਿੱਗਣਾ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਲਦੀ ਚੱਲੀਏ।