ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ ਗੋਪਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਪੁਰੋਗਮਾਃ ਸ਼ਕਟਾਰੋਪਿਤੈਰ੍ ਭਾਣ੍ਡੈਃ ਕਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨੰਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਟੈਕਸ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰ ਪਏ।
ਵਸਤਾਂ ਗੋਕੁਲੇ ਤੇषਾਂ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ ਸੁਪ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਮ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ੍ਤਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੂਤਨਾ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਧ ਪਿਲਾਇਆ।
ਯਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਮੈ ਸ੍ਤਨਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪੂਤਨਾ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਙ੍ਗਂ ਬਾਲਕਸ੍ਯੋਪਹਨ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ-ਜਿਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੂਤਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਧ ਪਿਲਾਂਦੀ, ਉਸ-ਉਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਂ ਗਾਢਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਤਿਪੀਡਿਤਮ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਸਹਿਤਂ ਪਪੌ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਧ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਸਮੇਤ ਪੀ ਗਿਆ।
ਸਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਮਹਾਰਾਵਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਨਾਯੁਬਨ੍ਧਨਾ ਪਪਾਤ ਪੂਤਨਾ ਭੂਮੌ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਾਤਿਭੀषਣਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੋੜ ਤੇ ਨਸਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਪੂਤਨਾ ਡਰਾਉਣੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਨ੍ਨਾਦਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਤ੍ਰਾਸਾਦ੍ ਵਿਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪੂਤਨੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਕृष੍ਣਂ ਤਾਂ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਜਾਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੇ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਆਦਾਯ ਕृष੍ਣਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਗੋਪੁਚ੍ਛਭ੍ਰਾਮਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਬਾਲਦੋषਮ੍ ਅਪਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਡਰਦੀ ਹੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਗੋ-ਪੁਛ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗੋਪੁਰੀषਮ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਨਨ੍ਦਗੋਪੋ ऽਪਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਇਦਮ੍ ਉਦੈਰਯਤ੍
ਨੰਦ ਨੇ ਵੀ ਗੋ-ਮੈਲ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ:
ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹਰਿਃ ਯਸ੍ਯ ਨਾਭਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਤ੍ ਪਙ੍ਕਜਾਦ੍ ਅਭਵਜ੍ ਜਗਤ੍
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉੱਗਿਆ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਯੇਨ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਵਿਧृਤਾ ਧਾਰਯਤ੍ਯ੍ ਅਵਨੀ ਜਗਤ੍ ਵਰਾਹਰੂਪਧृਗ੍ ਦੇਵਃ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ ਜਠਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਜਙ੍ਘਾਪਾਦੌ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਵਾਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਸਦਾ ਭਵਨ੍ਤਂ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਭੂਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ, ਤੇ ਵਾਮਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਕ੍ਰਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਫੁਰਦਾਯੁਧਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ ਤੇ ਪਾਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਣ੍ਠਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਕੇਸ਼ਵ ਤੇਰੇ ਗਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਮੁਖਬਾਹੂ ਪ੍ਰਬਾਹੂ ਚ ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵ੍ ਅਵ੍ਯਾਹਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ ਤਵ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ, ਬਾਂਹਾਂ, ਮਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪਾਤੁ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ऽਮ੍ਬਰੇ ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹੀਧਰਃ
ਵੈਕੁੰਠ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮਹੀਧਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਨਨ੍ਦਗੋਪੇਨ ਬਾਲਕਃ ਸ਼ਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯਾਧੋ ਬਾਲਪਰ੍ਯਙ੍ਕਿਕਾਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੱਈ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚ ਗੋਪਾ ਮਹਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਤਨਾਯਾਃ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਮृਤਾਯਾਃ ਪਰਮਂ ਤ੍ਰਾਸਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚ ਤਦਾ ਯਯੁਃ
ਗੋਪ, ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੇ ਅਜੀਬੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ ਛਕਟਸ੍ਯਾਧਃ ਸ਼ਯਾਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਰਣਾਵ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ੍ਤਨਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਚ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ਕਟਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਭਾਣ੍ਡਕੁਮ੍ਭਂ ਤਦ੍ ਵਿਪਰੀਤਂ ਪਪਾਤ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰਥ ਉਲਟ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਮਟਕੇ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਰਥ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਾਲਮ੍ ਉਤ੍ਤਾਨਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਗੋਪਾਃ ਕੇਨੇਤਿ ਜਗਦੁਃ ਸ਼ਕਟਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਾਲਕਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਬਾਲੇਨਾਨੇਨ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਨੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ?' ਉਥੇ ਖੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ ਹੈ।'
ਰੁਦਤਾ ਦृष੍ਟਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਾਦਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਤਾਡਿਤਮ੍ ਸ਼ਕਟਂ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਂ ਵੈ ਨੈਤਦ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
'ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੈਰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਥ ਉਲਟ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਤੀਵਾਸਨ੍ ਗੋਪਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ ਨਨ੍ਦਗੋਪੋ ऽਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਫਿਰ, ਗੋਪ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ; ਨੰਦ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਯਸ਼ੋਦਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਰੂਢਾ ਭਗ੍ਨਭਾਣ੍ਡਕਪਾਲਕਮ੍ ਸ਼ਕਟਂ ਚਾਰ੍ਚਯਾਮ੍ ਆਸ ਦਧਿਪੁष੍ਪਫਲਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਉਲਟੇ ਰਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਹੀਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਗਰ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਗੋਕੁਲੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨ ਏਵ ਗੋਪਾਨਾਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਤਯੋਃ
ਗਰਗ ਜੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਗੋਪਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ ਦੋਨੋ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਚ ਰਾਮਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਕृष੍ਣਂ ਚੈਵ ਤਥਾਪਰਮ੍ ਗਰ੍ਗੋ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਗਰਗ ਜੀ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ।
ਅਲ੍ਪੇਨੈਵ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤੌ ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ ਘृष੍ਟਜਾਨੁਕਰੌ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬਭੂਵਤੁਰ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਨੋ ਬੱਚੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਘਿਸ ਲਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਕਰੀषਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੌ ਭ੍ਰਮਮਾਣਾਵ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ ਨ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੌ ਨ ਰੋਹਿਣੀ
ਗੋ-ਮੈਲ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ।
ਗੋਵਾਟਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੌ ਵਤ੍ਸਵਾਟਗਤੌ ਪੁਨਃ ਤਦਹਰ੍ਜਾਤਗੋਵਤ੍ਸਪੁਚ੍ਛਾਕਰ੍षਣਤਤ੍ਪਰੌ
ਗੋ-ਵਾਟ ਦੇ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ, ਫਿਰ ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਵਾਟ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਪੁੱਛ ਖਿੱਚਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ।
ਯਦਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੌ ਬਾਲਾਵ੍ ਏਕਸ੍ਥਾਨਚਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਨੋ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਾਵ੍ ਅਤਿਚਞ੍ਚਲੌ
ਜਦੋਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੋਨੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲ ਖੇਡ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਦਾਮ੍ਨਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਾ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਬਬਨ੍ਧ ਉਲੂਖਲੇ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਆਹ ਚੇਦਮ੍ ਅਮਰ੍षਿਤਾ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਮੱਧ ਵਿਚ ਉਲੂਖਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।