ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਾਲੇषੁ ਪਰਮੋ ਯਤ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹੀਤਲੇ ਯਤ੍ਰੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਂ ਬਲਂ ਬਾਲੇ ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਏ, ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਕਂਸਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਗृਹਂ ਤਤਃ ਉਵਾਚ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਦੇਵਕੀਮ੍ ਅਵਿਰੋਧਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕਂਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯੁਵਯੋਰ੍ ਘਾਤਿਤਾ ਗਰ੍ਭਾ ਵृਥੈਵੈਤੇ ਮਯਾਧੁਨਾ ਕੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯ ਏਵ ਨਾਸ਼ਾਯ ਬਾਲੋ ਮਮ ਸਮੁਦ੍ਗਤਃ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗਰਭਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਮੇਰੀ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਅਲਂ ਪਰਿਤਾਪੇਨ ਨੂਨਂ ਯਦ੍ ਭਾਵਿਨੋ ਹਿ ਤੇ ਅਰ੍ਭਕਾ ਯੁਵਯੋਃ ਕੋ ਵਾ ਆਯੁषੋ ऽਨ੍ਤੇ ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਦੁਖ ਕਰਨਾ ਛੱਡੋ—ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਹੜਾ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਮੁਚ੍ਯੈਵ ਕਂਸਸ੍ ਤੌ ਪਰਿਤੋष੍ਯ ਚ ਅਨ੍ਤਰ੍ਗृਹਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸ਼ਕਟਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਨਨ੍ਦਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਤੋ ਮਮੇਤਿ ਵੈ
ਵਸੁਦੇਵ ਵੀ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ ਹੈ!'
ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ ਵਾਰ੍ਧਕੇ ऽਪਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਤਨਯੋ ऽਯਂ ਤਵਾਧੁਨਾ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਵਿਚ ਵੀ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।'
ਦਤ੍ਤੋ ਹਿ ਵਾਰ੍षਿਕਃ ਸਰ੍ਵੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਨृਪਤੇਃ ਕਰਃ ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਆਗਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਥੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਾਲਾਨਾ ਟੈਕਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਆਗਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਿਮ੍ ਆਸ੍ਯਤੇ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਨ੍ਦ ਤਚ੍ ਛੀਘ੍ਰਂ ਨਿਜਗੋਕੁਲਮ੍
ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ? ਨੰਦ, ਤੁਰ ਜਾ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਗੋਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ।
ਮਮਾਪਿ ਬਾਲਕਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਰੋਹਿਣੀਪ੍ਰਸਵੋ ਹਿ ਯਃ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਭਵਤਾ ਯਥਾਯਂ ਤਨਯੋ ਨਿਜਃ
ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਹਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਤੂੰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ ਗੋਪਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਪੁਰੋਗਮਾਃ ਸ਼ਕਟਾਰੋਪਿਤੈਰ੍ ਭਾਣ੍ਡੈਃ ਕਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨੰਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਟੈਕਸ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰ ਪਏ।
ਵਸਤਾਂ ਗੋਕੁਲੇ ਤੇषਾਂ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ ਸੁਪ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਮ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ੍ਤਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੂਤਨਾ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਧ ਪਿਲਾਇਆ।
ਯਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਮੈ ਸ੍ਤਨਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪੂਤਨਾ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਙ੍ਗਂ ਬਾਲਕਸ੍ਯੋਪਹਨ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ-ਜਿਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੂਤਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਧ ਪਿਲਾਂਦੀ, ਉਸ-ਉਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨਂ ਗਾਢਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਤਿਪੀਡਿਤਮ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਸਹਿਤਂ ਪਪੌ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਧ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਸਮੇਤ ਪੀ ਗਿਆ।
ਸਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਮਹਾਰਾਵਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਨਾਯੁਬਨ੍ਧਨਾ ਪਪਾਤ ਪੂਤਨਾ ਭੂਮੌ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਾਤਿਭੀषਣਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੋੜ ਤੇ ਨਸਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਪੂਤਨਾ ਡਰਾਉਣੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਨ੍ਨਾਦਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਤ੍ਰਾਸਾਦ੍ ਵਿਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ ਤੇ ਵ੍ਰਜੌਕਸਃ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪੂਤਨੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਕृष੍ਣਂ ਤਾਂ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਜਾਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੇ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਆਦਾਯ ਕृष੍ਣਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਗੋਪੁਚ੍ਛਭ੍ਰਾਮਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਬਾਲਦੋषਮ੍ ਅਪਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਡਰਦੀ ਹੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਗੋ-ਪੁਛ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗੋਪੁਰੀषਮ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਨਨ੍ਦਗੋਪੋ ऽਪਿ ਮਸ੍ਤਕੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਇਦਮ੍ ਉਦੈਰਯਤ੍
ਨੰਦ ਨੇ ਵੀ ਗੋ-ਮੈਲ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ:
ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹਰਿਃ ਯਸ੍ਯ ਨਾਭਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਤ੍ ਪਙ੍ਕਜਾਦ੍ ਅਭਵਜ੍ ਜਗਤ੍
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉੱਗਿਆ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਯੇਨ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਵਿਧृਤਾ ਧਾਰਯਤ੍ਯ੍ ਅਵਨੀ ਜਗਤ੍ ਵਰਾਹਰੂਪਧृਗ੍ ਦੇਵਃ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਗੁਹ੍ਯਂ ਸ ਜਠਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਜਙ੍ਘਾਪਾਦੌ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਵਾਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਸਦਾ ਭਵਨ੍ਤਂ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਭੂਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ, ਤੇ ਵਾਮਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਕ੍ਰਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਫੁਰਦਾਯੁਧਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ ਤੇ ਪਾਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਣ੍ਠਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਕੇਸ਼ਵ ਤੇਰੇ ਗਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਮੁਖਬਾਹੂ ਪ੍ਰਬਾਹੂ ਚ ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵ੍ ਅਵ੍ਯਾਹਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ ਤਵ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ, ਬਾਂਹਾਂ, ਮਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪਾਤੁ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ऽਮ੍ਬਰੇ ਭੂਮੌ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹੀਧਰਃ
ਵੈਕੁੰਠ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮਹੀਧਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਨਨ੍ਦਗੋਪੇਨ ਬਾਲਕਃ ਸ਼ਾਯਿਤਃ ਸ਼ਕਟਸ੍ਯਾਧੋ ਬਾਲਪਰ੍ਯਙ੍ਕਿਕਾਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੱਈ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਚ ਗੋਪਾ ਮਹਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਤਨਾਯਾਃ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਮृਤਾਯਾਃ ਪਰਮਂ ਤ੍ਰਾਸਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਚ ਤਦਾ ਯਯੁਃ
ਗੋਪ, ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੇ ਅਜੀਬੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ ਛਕਟਸ੍ਯਾਧਃ ਸ਼ਯਾਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚਰਣਾਵ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ੍ਤਨਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਚ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸ਼ਕਟਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਭਾਣ੍ਡਕੁਮ੍ਭਂ ਤਦ੍ ਵਿਪਰੀਤਂ ਪਪਾਤ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰਥ ਉਲਟ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਮਟਕੇ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਰਥ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਜਗਾਮ ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਾਲਮ੍ ਉਤ੍ਤਾਨਸ਼ਾਯਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਗੋਪਾਃ ਕੇਨੇਤਿ ਜਗਦੁਃ ਸ਼ਕਟਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਾਲਕਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਬਾਲੇਨਾਨੇਨ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਨੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ?' ਉਥੇ ਖੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ ਹੈ।'